Fietsen voor vakantie

Dag 58 1 maart 2012 (92km)

Bij het kantoor om de stempel voor Thailand te krijgen raak ik aan de praat met Mathieu. De fransman is op weg naar Australie om daar een paar maanden te werken, op een ligfiets. Samen fietsen we weg, op pad naar Trat 90km verderop. Na nog geen 40km heb ik een platte band. En dus staan we in no-time in de schaduw langs de weg mijn band te plakken, wanneer 2 fietsers stoppen op de weg. Jose en Sara uit Zwitserland gaan dezelfde richting uit, maar dan naar het strand. Verder fietsend zeggen we tweemaal gedag tegen het koppel, om ze nog eenmaal weer te zien terwijl we langs de weg zitten voor wat kouds om te drinken.
In de buurt van Trat begint het langzaam dicht te trekken, de donkere wolken zorgen ervoor dat we schuilen in een bushalte. Het regent hard en we wachten ruim een uur voor we de rit voortzetten. Maar na nog geen 2 km begint het alweer hard te regenen, ditmaal zijn we in een dorpje en maken we gebruik van het internetcafe terwijl de regen over trekt.
Nog geen km buiten de stad krijg ik nogmaals een lekke band. De binnenband wordt verwisseld en ik ontdek een stuk glas in mijn buitenband, waarschijnlijk de veroorzaker van beide lekken. Dat wordt bandje plakken in de accommodatie vanavond, maar dan na het avondeten op de markt.

Dag 59 2 maart 201 (135km)

Mijn maag is nog steeds onrustig merk ik als ik 's nachts meerdere keren wakker word. De wekker heeft dan ook weinig nut, aangezien ik al mijn tassen aan het pakken ben als deze afgaat. Dit is waarschijnlijk ook de reden waarom ik met mijn hoofd er niet helemaal bij ben als we op de fiets zitten. Op de automatische piloot fiets ik heuvels op en af, met Mathieu achter me. Tijdens de eerste pauze vertel ik Mathieu hoe ik er voor sta en leg hem uit dat muziek helpt. Gelukkig begrijpt hij het, hij fietst ook regelmatig met muziek en dus fietsen we verder beide met een mp3 speler aan.
Het doet al snel wat ik vermoedde en voor ik het weet geniet ik weer van het fietsen en merk ik op dat alle aandacht voor de verandering niet naar mij gaat, maar naar Mathieu. Waarschijnlijk zien mensen hier nauwelijks ligfietsen voorbij komen!
Tijdens de lunch merk ik dat we alweer 75km hebben gefietst, we zijn net buiten Chantaburi. Om Bangkok op tijd te bereiken hoop ik vandaag tot Klaen te komen, maar dit zou nog wel eens te ver kunnen zijn met een totale afstand van 135km. Maar de tijd en kilometers vliegen voorbij, tegen 3 uur komen we zowaar in de buurt van Klaeng! We belonen onszelf met een grote beker ijskoffie.
Aangekomen in Klaeng rijden we rond het plaatsje op zoek naar accommodatie. Maar we komen uit met helemaal niks en besluiten het te vragen. Het meest kleurrijke gebouw wordt ons gewezen en wanneer we daar aankomen staan Jose en Sara daar zowaar hun tassen naar binnen te brengen. We spreken af om samen te eten en checken in. Tot mijn grote verbazing hebben we niet alleen warm water maar ook een badkuip! Daar word dankbaar gebruik van gemaakt, de laatste keer dat ik warm water had was in Krabi met Chris.

Dag 60 3 maart 2012 (106km)

Of het nou het bed was, de airconditioning, het warme bad of de vermoeidheid doet er niet toe. Eindelijk een ononderbroken nacht slaap! En terwijl Mathieu eet in een zaak aan een kant van de weg, improviseer ik mijn eigen aan de overkant in de 7/11.
We beginnen aan de route naar Chon Buri en al snel wordt het landschap heuvelachtig. Binnen 10km na vertrek zitten we beiden te zweten op de fiets. Het is een mooie weg over heuvels en tussen plantages. Het is alleen jammer dat er zoveel verkeer op de weg is, met name bussen die me telkens doen terugdenken aan het ongeluk in Tratai.
Terwijl we langs de weg zitten voor lunch merk ik op dat we 35km van Chon Buri zijn. Het is geen gemakkelijke dag, met de heuvels en de hitte maar om nou te zeggen dat het zwaar is is een ander uiterste. Beide genieten we van de rit, tot nu toe bevalt het Mathieu wel in Thailand.
Het landschap rolt verder en de weg slingert tussen de heuvels door, relatief vlak naar Chon Buri toe. De verkeersdrukte neemt ontzettend toe wanneer we in de buurt komen en met een slechte vluchtstrook besluit ik te stoppen om mijn helm op te zetten. Me onveilig voelen is dom als ik een helm heb die ik gewoon kan gebruiken en zo gebeurt het voor het eerst sinds de aankoop dat ik fiets met helm.
Aangekomen in Chon Buri krijgen we hulp van een man op een scooter met het vinden van een hotel. Het internetcafe aan de overkant is ideaal en voor we op zoek gaan naar eten spendeer ik daar wat tijd.

Dag 61 4 maart 2012 (107km)

's Ochtends vind ik Mathieu druk in gesprek met een paar locals in de lobby. De mannen zijn lid van de lokale fietsclub en nieuwsgierig naar zijn ligfiets. We krijgen een uitnodiging voor ontbijt die we niet kunnen afslaan en daarna ook nog een voor een kop koffie in de zaak van de zus van een van hen. Daar aangekomen spot ik de zelfgemaakte gebakjes en ik kan het niet laten om mezelf te trakteren op een stuk chocolade cake. Heerlijk, zelfs om 8 uur!
De weg naar Bangkok is druk, veel verkeer gaat naar Bangkok toe deze morgen. Gelukkig hebben we een goede rugwind en voor we het weten kunnen we alweer een pauze nemen, het is pas 9 uur. En dat is maar goed ook want dit maakt mijn aankomst bij het vliegveld voor 1 uur een stuk realistischer.
Fietsend op de paralelweg van de snelweg die weer onder de motorweg ligt vraag ik me af 'hoeveel wegen heb je eigenlijk nodig?'. Het is niet eens zo heel druk meer, nu al het verkeer opgedeeld kan worden over 3 wegen. Nog een laatste stop voor ik de slag naar het vliegveld in 1 keer maak, gevolgd door Mathieu. Het mag dan wel zo'n 30km zijn maar uiteindelijk langs het vliegveld fietsend begin ik toch zenuwachtig te worden. Ik ben niet zo zeker van mijn reactie als ik pap&mam eindelijk weer zie.
Voor het vliegveld neem ik afscheid van Mathieu, die verder Bangkok in fietst. En dan sla ik af richting de 'passenger terminal', al snel gevolgd door het welbekende bordje 'verboden voor fietsen'. Dit bord negerend fiets ik door tot ik zie dat 'arrivals' rechts naar beneden gaat, terwijl 'departure' links gaat. Links fietsend met veel verkeer langs me word ik door de verkeersleider geseint om 'departure' te volgen. De verbaasde gezichten van 2 medewerkers die bij de invalide parkeerplaats staan zijn hilarisch, als ik vraag hoe ik bij de 'arrival' hal kan aankomen met mijn fiets. De lift is de oplossing en dus loop ik het vliegveld in met Elsa aan de hand. Bij de juiste gate wacht ik op pap&mam die uiteindelijk 2 uur na aankomst van het vliegtuig de hal in lopen. Na een drankje op zoek naar de trein het centrum in, maar Elsa mag niet de trein in en dus moet ik dan toch Bangkok in gaan fietsen.
Ik volg de scooters die het vliegveld verlaten, maar dit blijkt een dom idee te zijn wanneer ik op Motorway 7 aankom. Hier wil ik niet zijn, mag ik niet zijn en 200m verderop staat een agent die me uitlegd dat ik hier niet mag zijn. Gelukkig legt hij ook uit waar ik wel kan fietsen om toch in Bangkok aan te komen. En terwijl de zon langzaam zakt fiets ik door de buitenwijken langzaam Bangkok binnen. Onzeker als ik de binnenstad bereik, vraag ik aan een toerist op een fiets waar ik ben en met zijn hulp kom ik bij Democracy square aan. De eerdere uitleg van pap hoe bij het hotel te komen klopt niet, maar met nieuwe aanwijzingen kom ik toch aan, het is net donker geworden.

11 dagen vakantie
Bangkok (5 - 7 maart)

Met pap & mam in Bangkok zet ik Elsa grotendeels van de tijd onder de trap van het hotel. Zij bekijken rustig alle toeristische attracties terwijl ik probeer af te spreken met een paar bekende mensen die ook in Bangkok zijn.
Ramon, een spanjaard die ik in Kunming heb leren kennen, terwijl we beide onze visum aanvraag invulden op de Vietnamese embassade, is in Bangkok. We hebben contact gehouden met elkaar en meerdere malen probeerden we wat af te spreken, maar elke keer kwam er iets tussen waardoor we toch niet op dezelfde plek waren. Nu is het dan zover en we spenderen een avond met bijkletsen en bier drinken.
Ook is Gunnar in Bangkok, de fietser die aankwam in Phnom Penh toen Becks en ik net weg fietsten. Dit lukt niet helemaal, uiteindelijk komen we elkaar per toeval tegen wanneer ik op zoek ben naar een fietszaak. Hij gaat mee en heeft wat nuttige tips en vragen.
De laatste is een amerikaanse backpacker die ik in Siem Reap heb leren kennen. Dit blijkt even mogelijk te zijn, maar na een tocht door Khao San Road zonder hem te vinden moet ik helaas opgeven. Khao San is een lange, drukke straat en het is lastig om er ooit iemand te vinden.
Pap & mam weten me wel te overtuigen mee te gaan op een fietstocht door Bangkok en ik mag met Elsa mee. En dus fietsen we zo een ochtend door chinatown en wat buitenwijken. Geen idee waar ik ben, maar het is goed om een andere kant van Bangkok te zien.

Koh Chang (8 - 14 maart)

Een eiland met zon, zee en strand staat op de planning en zo vertrekken we per bus na een paar dagen naar Koh Chang. Het duurt bijna de hele dag maar uiteindelijk komen we dan toch aan. De dagen zijn rustig, wat zwemmen, wandelen, snorkelen, een olifanten tocht en eten op het strand.
Afleiding voor mij is Martin (of Marty) die ook op Koh Chang is. Na Cambodja hebben we contact gehouden en zowaar is er weer een bekend gezicht in de buurt. Meerdere malen zoeken we mekaar op om wat te drinken en eenmaal gaan we met z'n 4en kayaken. Sarah en Tyrhone, vrienden van Martin, gaan mee wanneer we kayaks huren op het strand. De eilandjes die zichtbaar zijn vanaf het strand verkennen.
Mijn visum voor Thailand loopt echter op korte termijn af. Een verlenging is duur en overbodig, en dus ontstaat het idee voor een visa-run. Kort gezegd met de bus naar de grens om dan de grens over te steken en weer terug voor een nieuw visum voor Thailand. Die van Marty is ook aflopend en samen stappen we op de bus naar Bangkok via de grens met Cambodja.

Bangkok (15 maart)

Het is laat wanneer we in Bangkok aankomen per minibusje. Pap & mam zijn hier al ergens, maar mijn telefoon is leeg. Met Marty eet ik wat op straat voor ik het hotel opzoek waar pap & mam net terug zijn.
De dag van vertrek voor pap&mam zie ik ze nadat ik een rek heb geregeld voor op mijn fiets. Met wat hulp koop ik een nieuw gadget - een HTC ChaCha met wifi. Tot nu toe heb ik niks bij me gehad dat een internetverbinding heeft en hiermee heb ik vele reizigeres verbaasd. Maar de vele locaties waar wifi is, het overduidelijke gemak en het feit dat mijn mobiel langzaam maar zeker het aan het begeven is maakt dat ik de aankoop doe.
Na een vroeg avondmaal ga ik met pap&mam mee naar het vliegveld, mijn backpack meenemend. Veel onnodige spullen vliegen zo naar Nederland, mijn backpack gebruik ik toch al 1,5 maand niet meer en denk ik ook niet op korte termijn nodig te hebben. Ik neem afscheid en pak een trein en taxi terug naar het hotel. Tijd voor de laatste dinge die hopelijk in 2 dagen te regelen zijn voor ik verder ga.

Genieten van Cambodja

Dag 46 t/m 48 19 februari - 21 februari 2012 (34km)
Bij kletsen met Becks over haaiensoep is gezellig. Ik ben best moe na het fietsen en ga na nog een biertje naar bed. Becks heeft een fiets gehuurd en samen gaan we op pad, langs markten en fietszaken naar S21, het gevangenismuseum. Iets soortgelijks aan Hanoi Hilton, maar deze grijpt me meer aan. Zou dit door de foto's komen of doordat het zichtbaar een school is geweest? Hier is veel meer van over dan in Hanoi en maakt dus ook meer een impact. Becks denkt eraan een fiets te kopen en we kijken naar de mogelijkheden. Een simpele stadfiets om naar Sihanoukville (of Sillyville) te gaan. We hebben Huw, een australische expat, leren kennen en hij nodigt ons uit voor het nachtleven van de hoofdstad. Zijn vrouw is zielsblij wanneer we haar uitnodigen en met zn 4en gaan we op pad. Levendig en gezellig, rond de morgen kruip ik moe mijn bed in. Becks heeft nog wat tips gekregen en samen halen we in de middag haar fiets op, na nog een tijdje rond te hebben gefietst. Ik besluit met haar mee te fietsen, morgen gaan we rustig op pad. Een rustige avond volgt met diner bij Huw thuis.

Dag 49 22 februari 2012 (78km)
Wanneer we 's ochtends de straat uit gaan op weg naar ontbijt zien we een andere fietser bij een stal staan. Wij ontbijten en Gunnar (zwe) komt er bij zitten met koffie. Na het ontbijt gaan we op pad en al snel merk ik dat het nog niet goed is met mn achterwiel, terug naar de zaak. Na ruim een uur kunnen we dan echt op pad, aan de late kant maar er is weinig aan te doen.
Het fietsen gaat vlot en nadat Becks zadel wat omhoog is gezet voelt het beter. Het landschap blijft saai, gelukkig is er gezelschap. We stoppen uiteindelijk in een plaatsje op een kruising, waar we een guesthouse vinden met streetfood in de buurt.

Dag 50 23 februari 2012 (79km)
'S ochtends is er ontbijt recht voor het GH en we zijn snel op weg verder, naar Kampot. Wanneer we een dorp met een markt passeren hoor ik Becks bellen, er is iets. Stoppend haalt ze me bij en meldt dat ik 4 fietsers voorbij ben gereden. Oeps! Omkeren en even kletsen met het dubbele Nl koppel. We fietsen verder en een paar dorpen verder komen we een Frans stel tegen, zij gaan snel verder, er is er 1 ziek. De hitte stelt Becks op de proef en haar fiets ook, met een lek. Hierna stoppen we vaker en langer vanwege de hitte. Uiteindelijk komen we rond 4 in Kampot aan en gaan eerst zitten voor een biertje. Met wat hulp vinden we een slaapplek en we gaan een tip over local food na, wat niet echt local blijkt te zijn. Nog een drankje of twee voor we beide langzaam instorten. Tijd voor bed.

Dag 51 24 februari 2012 (0km)
We hebben een dag vrij en ik ga eerst op zoek naar een fietszaak. Dit blijkt moeilijker dan gedacht, ze willen me niet helpen. Uiteindelijk krijg ik ze zover, maar of het veel goed doet betwijfel ik. Wanneer ik Becks weer zie weet ze me te vertellen over strand bij Kep. Klinkt goed dus we huren een scooter om de 25km af te leggen. Becks rijdt en we zijn blij met de scooter. Al snel zijn we er en hebben een rustige middag in Kep. Terug in Kampot drinken we een biertje voor we voor cocktails bij zonsondergang gaan. Avondeten in een kleine zaak doet ons belanden in een drankje met het personeel. We waren van plan naar een feestje te gaan maar zijn beide te moe. Helaas, maar morgen gaan we weer fietsen, dus tijd voor bed.

Dag 52 25 februari 2012 (56km)
Voor de wekker af kan gaan zijn we allebei al op. De fietsen pakken gaat vlot en niet veel later zijn we op weg naar ontbijt aan de andere kant van de rivier. Rijdend langs de 'Olifantbergen' (Elephant Mountain) is schitterend en de weg is rustig. We fietsen richting het westen en de zon staat dus op de rug in plaats van in het gezicht waardoor de hitte meevalt. Onze eerste pauze is in een klein vissersdorpje, waar ik mijn achterwiel opnieuw in het frame moet plaatsen. Op de brug het dorp uit krijgen we zicht op de vissersboten en de oceaan even verder. Wachtend tot Becks klaar is met foto's maken zie ik een fietser vanaf de andere kant naderen. Mohammad uit Libanon is op weg naar Phnom Penh en we staan een tijdje met z'n 3en langs de weg te kletsen. Maar dan moeten we toch echt weer verder en nemen afscheid. Verder fietsen gaat makkelijk met een rugwind die ons een duwtje in de juiste richting geeft. Voor we het weten komen we in de buurt van Veal Renh en zien we nog een fietser. Kevin uit Frankrijk is op weg naar Vietnam en heeft wat tips voor mij over de weg door de Cardamom Bergen in west Cambodja. Doorfietsend schiet Becks nog een moeder met dochter te hulp op een motorfiets en komt een van de banden van haar rugzak in haar wiel terecht. Met wat kracht krijgen we de band er weer uit en fietsen door. In Veal Renh vinden we een guesthouse waar ik Elsa kan stallen voor de nacht. Becks weet na een lunch een rit te regelen naar 'Sillyville' (Sihanoukville) in een minivan. We worden afgezet bij een strand en gaan eerst maar een biertje doen. Er is veel accommodatie in de buurt maar bijna alles is vol. Uiteindelijk vinden we een bungalow, droppen alle spullen en gaan de bijnaam van het plaatsje waarmaken.

Dag 53 26 februari 2012 (0km)
Na afgelope nacht zijn we beide toe aan een dag om bij te komen. Een duik in zee in de morgen, de rest van de dag rondhangen bij de accommodatie. Het is niet echt een dag om op pad te zijn en ik besluit nog 1 nacht te blijven om dan morgen vroeg een rit te regelen naar Veal Renh en Elsa. Grotendeels van de dag is er een probleme met het water in de accommodatie, pas tegen 6en is er weer water en gelijk is het tijd voor een douche. Avondeten in de buurt om onze luie dag compleet te maken en dan weer naar bed.

Dag 54 27 februari 2012 (93km)
Voor ontbijt lopen we de heuvel op, waar een bus staat. Ik vraag waar ze heen gaan en krijg Phnom Penh als reactie. Een kort afscheid van Becks volgt, de bus wacht. In principe maakt het weinig uit waar de bus heen gaat, Veal Renh ligt op elke route vanuit Sillyville. Ik mag meerijden tot de verkoop plek voor kaarten waar ze $3 willen voor de rit van 50km. Dat kan goedkoper en ik weiger. Uiteindelijk beland ik achterin een 'taxi' in de kattenbak van een auto, met nog 9 andere passagiers. Voor het luttele bedrag van 5000 Riel ($1,25) word ik afgezet in Veal Renh bij het guesthouse met mijn fiets. Snel alles pakken en ik ben weer op pad. Het is even wennen, maar al snel zit ik weer in mijn oude ritme en voelt het goed. In eerste instantie wil ik tot Srea Ambel fietsen, maar ik kom daar zo vroeg aan dat ik besluit verder te gaan. Het is een warme dag (zoals altijd) en de weg slingert mooi door het landschap. Hierdoor heb ik echter ook de wind van alle kanten, maar zo is het dan. Aan het einde van de middag kom ik aan in Andoung Touk en zie al snel een bordje 'guesthouse'. De kamer is alleen een bed en daar wil ze dan $6 voor! Ik kijk verder en het bordje 'tourist information' trekt mijn aandacht. Van de jongedame daar begrijp ik dat hier ook een homestay is voor $3. Kenha, de jongedame die mij geholpen heeft, is de dochter in de familie van de homestay en nodigt me uit mee te gaan naar de markt. Na de boodschappen ontdek ik meer over het project ter plekke, het leren van Engels aan Cambodjaanse kinderen.

Dag 55 28 februari 2012 (101km)
Niet gewend om op een harde vloer te slapen (met alleen een dun matje erop) is slapen me zwaar gevallen. Toch voel ik me redelijk uitgerust. Snel alles pakken en nog eenmaal mijn wiel controleren voor ik weer op pad ga. Ontbijt vind ik net buiten Andoung Touk en niet veel later beginnen de eerste heuvels. Het kost me zeker 20 minuten om de eerste op te fietsen, maar de afdaling die volgt maakt het meer dan waard. Een tweede heuvel zet me aan het twijfelen. Kan ik dit wel aan? Ben ik wel fit genoeg om de Cardamom Bergen door te fietsen? Tot Koh Kong is het zo'n 100km, kan ik dat wel in 1 dag? En dan volgt een afdaling die zo lang duurt dat ik me er over verwonder. Tot Trapeang Roung is er geen enkel zaakje om even te zitten en iets te drinken, dus pas na 40km hou ik mijn eerste echte pauze. Het is pas 10.15 en ondanks dat ik in eerste instantie hier wilde stoppen voor de nacht, vind ik het toch te kort en besluit ik in ieder geval tot Tratai te gaan. Ik twijfel nog even of ik iets moet eten, maar het is echt te vroeg voor lunch. De heuvels beginnen nu echt (of zijn het bergen?) en ik begin langzaam te balen dat ik niks gegeten heb toen het kon. Er is niks te bekennen langs de weg, eenmaal denk ik dat er een gebouw is met wat drinken maar dit blijkt alleen een uitzichtpunt te zijn. Toch is het heerlijk fietsen door de heuvels en geniet ik volop. Na 60km gefietst te hebben op alleen ontbijt, een cola en veel water begint de honger me parten te spelen. De volgende plaats lijkt 20km verderop te zijn en de twijfel of ik wel zo ver kan fietsen komt op. Met moeite fiets ik door om na 70km een paar kleine wegstalletjes te zien. Blij plof ik neer in een stoel die voor me in de schaduw word gezet. Met cola en ananas in de hand kijk ik toe hoe de ene na de andere bus hier stopt en iedereen even uitstapt om de benen te strekken. De weg hierna is met name een lange afdaling waarbij ik meerdere malen stop voor foto's en om van het uitzicht te genieten. 5km lang afdalen en dan rol ik Tratai binnen. Een bus op z'n kant en ik denk nog die ligt hier al even. Het tegendeel blijkt waar te zijn wanneer ik mijn fiets wegzet en een andere fietser vraagt of ik kan helpen. De bus is pas 10 à 20 min geleden op z'n kant terecht gekomen en het is een grote chaos. Er is geen politie en de hulpdiensten zijn nog onderweg. Het gevoel voor lunch wordt weggeduwd en ik probeer te helpen maar weet niet hoe. Uiteindelijk praat ik voornamelijk met mensen en help ik water uit te delen. Na meer dan een uur is iedereen die in de bus zat op weg naar Koh Kong en zit ik met 2 andere fietsers aan een tafel. Toch nog lunchen want ik ga verder naar Koh Kong. Vannacht kan ik hier niet blijven, niet terwijl die bus nog op zijn kant ligt. Met Tom en Katrin (Nieuw-Zeeland) fiets ik door naar Koh Kong, met nog 2 mooie heuvels op de weg. Tom heeft een kaart van Koh Kong en ze rijden mee naar Paddy's, een guesthouse waar ik een kamer voor $4 vind. Afsprekend om samen te eten spring ik onder een douche. Even mijn hoofd leegmaken!

Dag 56 29 februari 2012 (0km)
Ik heb een dagje vrij in Koh Kong en besluit er het beste van te maken. Lang in bed blijven liggen, rustig door het plaatsje lopen op zoek naar ontbijt, de markt verkennen, een sd-kaartlezer kopen en dan rustig terug. Onderweg terug kom ik Martin tegen die ik gezelschap hou bij een kop koffie. Zijn laptop lenend nestel ik me op de bank in Paddy's tot ik een uitnodiging voor avondeten krijg van Martin, met hem en zijn vrienden. Wanneer we terugkeren bij Paddy's raken we in gesprek met 2 andere reizigers en hoe gezellig het ook is, ik ben kapot en heb buikpijn dus ga naar bed.

Dag 57 1 maart 2012 (12km)
Midden in de nacht word ik wakker met ontzettende krampen. Weer in slaap vallen blijkt moeilijk en ik slaap uiteindelijk nog maar een uurtje voor mijn wekker afgaat. Ontbijten bij de rivier met wat rijst en kip voor ik de brug oversteek, op weg naar de grens. Daar aankomend na 12km voel ik me iets beter en besluit ik een 2e poging tot ontbijt te doen met een gevulde baguette en ijskoffie voor ik aan alle formaliteiten begin. In no time ben ik uitgestempeld en kan ik Thailand weer in.

Van Siem Reap tot Phnom Penh

Dag 39 t/m 42 12 februari - 15 februari 2012 (108km)

De dagen in Siem Reap worden doorgebracht rondfietsend in de omgeving, socializen met backpackers en ronddwalen in de omgeving van het hostel. De avonden worden doorgebracht in gezelschap en uiteraard bezoek ik de Angkor tempels. Vanwege mijn budget heb ik gekozen voor een 1-dag kaart. Van een backpacker heb ik begrepen dat ik de avond ervoor de kaart kan kopen en dan nog voor zonsondergang het tempelcomplex binnen mag. Hier wordt gebruik van gemaakt en een korte nacht volgt, want de dag erop wil ik zonsopgang ook zien bij Angkor. Gelukkig is Elsa er, waarop ik rustig van tempel naar tempel kan fietsen en pas bij de 7e tempel tourgroepen zie.
Het was de bedoeling om 4 nachten te blijven en dan weer op de fiets te stappen. Ik heb een soort van planning gemaakt voor Cambodja omdat ik maar 3 weken heb om hier rond te fietsen. Maar door Angkor fietsend kom ik iemand tegen die ik de avond ervoor heb leren kennen en die bied me een drankje aan. Niet te weerstaan uiteraard en aangezien ik wat lege dagen heb gelaten in de planning voor dit soort gelegenheden maak ik er gelijk gebruik van. Mijn laatste dag in Siem Reap is uiterst lui, hangend op het dakterras met een laatste biertje en vol verwachtingen voor de rest van Cambodja.

Dag 43 16 februari 2012 (99km)

Ik word langzaam wakker van een wekker die afgaat, ineens realiseer ik me dat het nog donker is. De wekker is van een ander, die hier wel doorheen weet te slapen. Nog even blijven liggend merk ik dat slapen er niet meer in zit en besluit mijn tassen maar te pakken en ontbijt te gaan zoeken.
Het is druk op de weg, voornamelijk met vrachtwagens en bussen. Verder buiten de stad wordt het rustiger op de weg, maar daarmee verdwijnen ook de bomen en dus de schaduw. Gelukkig zijn er nog wolken die de zon soms weten te verbergen. En met een fris windje erbij is het lekker fietsen op de snelweg, met alle vrolijke mensen er naast. Het lijkt wel alsof het bijna alleen maar kinderen zijn, die alsmaar 'Hello' roepen of verlegen zwaaien. Tijdens een pauze krijg ik gezelschap van 3 13-jarige meisjes die heel nieuwsgierig zijn. Gelukkig spreekt eentje een beetje Engels en elk antwoord dat ik geef word vertaald voor ze alle 3 beginnen te giechelen. Na bijna 100km vind ik in Stoung een guesthouse waar ik op bed neer plof. Het was een makkelijke dag, maar toch duurt het even voor ik de kracht kan opbrengen om op te staan en naar eten te gaan zoeken.

Dag 44 17 februari 2012 (90km)

Het lukt zowaar om met een volgeladen Elsa in te hand te staan om 7 uur vanochtend. Na ontbijt is het zelfs pas 7.30 en dat is pas een 2e keer dat dit me alleen lukt. En het fietsen gaat ook nog eens makkelijk, zou ik dan eindelijk gewend zijn aan het fietsen? Maar dat is alleen maar lichamelijk, mijn hoofd is er helemaal niet bij vanmorgen. Waar sommige mensen naar tempels en kerken gaan om te mediteren of rust te vinden, vind ik dit op de fiets. Al fietsend kan ik alles rustig overdenken of gewoon over de weg staren. Maar vanochtend springen mijn gedachtes alle kanten op en kan ik er geen vat op krijgen.
Om het allemaal weer op orde te krijgen en te zorgen dat ik voldoende stop, neem ik in Kampong Thom een lange pauze. Genietend van een kokosnoot en mango merk ik de toeristen op die hier rondlopen. Er is vast iets te zien in de omgeving, maar ik ben niet geinteresseert. Verder fietsend over een weg vol met gaten moet ik me eindelijk volledig concentreren op de weg. Als het dan na lunch ook nog eens gaat regenen is het compleet en schiet ik snel onder een boom om niet volledig doorweekt te raken. Gelukkig is het alleen maar een bui en kan ik snel mijn weg vervolgen in de zon. In Kampong Thnor ga ik op zoek naar een guesthouse en als ik even later een wandeling door het plaatsje maak raak ik in gesprek met allerlei menesen. Dit gebeurd mij regelmatig in Cambodja en dit is een blijde verrassing van het land en de vriendelijke mensen. Uiteindelijk val ik in slaap met een film op tv.

Dag 45 18 februari 2012 (79km)

De film waarbij ik gisteren in slaap ben gevallen is vanochtend op tv en ik kijk nog even het gisteren gemiste einde. Uiteraard zit ik te laat op de weg maar het zou geen lange dag moeten zijn vandaag. Ik hoop door een andere route te nemen dat het rustiger is op de weg en ik een ander soort landschap te zien krijg, dat naast de snelweg is monotoon en na een tijdje erg saai. De weg slingert van dorp naar dorp en wanneer het landschap langzaam verandert van plat naar glooiend verschijnen grote rubberplantages. Ook niet echt spannend om naar te kijken, maar het is in ieder geval rustiger op de weg. De zon breekt volledig door in het begin van de middag en het is zweten. Dit is op zich niet erg, tot ik bij wegwerkzaamheden aankom. Het asfalt is weggehaald en de weg is veranderd in een zandweg, glad maar erg stoffig met alle passerende vrachtwagens en bussen. Ik wil niet weten hoe smerig ik ben van het zweet en de rode stof.
De weg komt samen met highway 7 en niet veel later kom ik in de buurt van Kampong Cham. Helaas is dit wel met goede tegenwind en dit kost veel energie. Aankomend ga ik eerst maar eens lunchen en ik krijg ik wat tips over accommodatie. Rondlopend door het plaatsje kom ik nog 2 fietsers tegen en we praten even over fietsen in Cambodja voor ik weer verder op pad ga. De oever is een goede plek voor avondeten en om te kijken naar volleybal.

Dag 46 19 februari 2012 (106km)

Ook vanochtend ben ik weer laat op de weg, dit maal door het boek waar ik gisteravond in begonnen ben. Ik ga na mijn ontbijt op zoek naar de weg op de Mekong oever die helemaal tot Phnom Penh zou moeten lopen. Nou twijfel ik aan de betrouwbaarheid van mijn (goedkope) kaart en vraag hier en daar om de juiste weg. Uiteindelijk blijk ik goed te zitten en het begin gaat vlot. Volgens de kaart zou ik gedeeltelijk een geasfalteerde weg moeten hebben, gedeeltelijk niet maar het is gokken hoeveel dit is. Ook is het gokken hoe lang de route eigenlijk is, aangezien er geen afstanden staan voor deze weg. Mijn schattingen komen neer op 125km waarvan een groot gedeelte onverhard. Na 15 km kom ik al op onverharde weg uit, eerder dan aangegeven en ik hoop alleen maar dat Elsa dit kan hebben. Ze is dan wel een mountainbike, maar niet ontworpen om met bagage deze hobbels te doen. Helaas moet ik door de vele gaten en hobbels in de weg mijn ogen bijn a constant op de weg houden en heb dus maar zelden de mogelijkheid om de Mekong te zien, links van me, of om hallo terug te roepen naar alle kinderen langs de weg. Toch is het fijn hier te fietsen en na 20km op dit stuk van de weg is het toch echt tijd voor een pauze bij een restaurant waar ik hoop mijn dollars te kunnen wisselen naar riel. In gesprek met de dochter raak ik de tijd kwijt en ineens realiseer ik me dat ik al 45min zit te kletsen, terwijl ik nog zo'n 90km moeten fietsen volgens mijn eigen schatting.
Na 35km over zand en stenen te hebben gefietst is de weg weer verhard, maar nog steeds vol met gaten. Van de wind en de zon is weinig te merken door de vele bomen langs de weg en dit maakt dat ik me niet zo heet voel. Dit duurt tot de weg samenkomt met de snelweg waar ik alleen maar verheugd ben over de goede wegconditie. Ondanks de schaduw ben ik bezweet en stoffig, maar het kan me weinig schelen want ik begin eindelijk ergens te komen vandaag. De snelweg brengt me tot Phnom Penh en mijn route is zo'n 20km korter en vele malen mooier dan het alternatief, volledig snelweg van Kampong Cham tot Phnom Penh. Met hulp van een Engelsman kom ik bij een goedkoop hotel uit waar ik snel alles dump om met hem een biertje te drinken. Ineens bedenk ik me te vragen waar ik dan eigenlijk ben, 93rd street is het antwoord. Er begint een belletje te rinkelen, maar ik weet niet waarom. Onder de douche kan ik nog niet op het antwoord komen, maar wanneer ik weer buiten sta staat het antwoord voor mijn neus. Becks is in Phnom Penh! En zo zien we elkaar weer en is het tijd voor een biertje en om bij te kletsen.

Op naar Cambodja!

Dag 35 Woensdag 8 februari 2012 (141km)

Ik krijg Elsa om half 6 terug, zet alles er weer op en aan en kan vertrekken... Behalve dat het nog donker is. Dus ik ontbijt een beetje terwijl ik wacht. Wanneer de horizon langzaam lichter kleurt doe ik een lamp op en fiets ik Bangkok uit. Het duurt lang, het is een immense stad. Na 20km hou ik een eerste pauze en zit ik nog steeds in de stad. Bijna 10km verderop hoor ik een luide *pang* wanneer ik voor een stoplicht wacht. Ik kijk maar zie niks dus fiets weg wanneer het groen is. Al snel voel ik gewiebel dus ik stop langs de weg. Mijn spaken zijn alweer de boosdoener, ditmaal ontbreekt er zelfs een. Dus ik loop op aanwijzing van mannen langs de weg verder, met de backpack op mijnrug. Na 2,5 km kom ik bij een fietsenzaak en terwijl Elsa gemaakt wordt kijk ik rond. De uiteindelijke rekening is 200 baht voor een volledige check, het repareten van mijn wiel en een spiegel voor mijn bar-ends. Om half 10 kan ik eindelijk verder fietsen. Gelukkig gaat het vanaf nu weer vlot en al snel zit ik aan de lunch met 70km op de teller. Mijn doel is om Phanom Sarakham te bereiken en hier ben ik al om 2 uur. Kort kijk ik rond voor een guesthouse, maar ik besluit een gok te nemen en verder te fietsen. Op mijn kaart staan geen plaatsjes meer aangegeven dus het is echt een gok. Doorfietsend bereik ik een klein gehucht aan de weg, na 120km, waar een hotel is. Hier is echter niemand aanwezig dus ik kijk verder. Nog een hotel! Maar hier zwaait de dame en schudt haar hoofd, dit zal wel nee betekenen. De linkerkant van het gehucht heb ik gehad, misschien biedt de overkant wat. Hier tref ik een politieagent die me te hulp schiet. Na een rit naar het eerste hotel, waar nog steeds niemand is breng hij me naar een soort van park. Hier is vaak wel een slaapplek, maar onbetaalbaar. Mij word gezewen waar ik koud water kan vinden en we wachten. Als er 3 dames arriveren weet ik waarom we moesten wachten, maar eentje spreekt Engels. Er is een kamer voor me voor 600 baht in het ene gebouw, met een eigen badkamer. Of een kamer in het andere gebouw met een gedeelde badkamer voor 100 baht. Verbaasd vraag ik haar dit te herhalen, wat ze doet. Ze laten me zelfs de kamer zien en nog steeds ben ik verbaasd. Maar ik accepteer snel, niemand anders gezien te hebben is de badkamer zelfs een prive badkamer. De dame die dit alles vertelde heeft me een rondleiding door het project aangeboden en na een douche leiden Bee en haar vriend Dorn me rond op de scooter, ik er achter aan fietsend. Ik realiseer me hoe moe ik ben na 130km op de fiets. De rondleiding is interessant, maar moeten we staken als de zon begint de zakken en mijn honger de kop op steekt. Op naar de markt in het gehucht, avondeten en goed gezelschap.

Dag 36 Donderdag 9 februari 2012 (120km)

Terwijl ik alle tassen op Elsa hang komt er een tourbus aan. Vol met vermoeide Thaise toeristen, die verbaasd opkijken wanneer ik langs fiets. Voor ontbijt ga ik in het gehucht op zoek, de enige locatie gaat mogelijk om 8 uur open. Dan maar naar de ochtendmarkt, waar ik een tros bananen koop. En terwijl ik dit doe zie ik een dame zwaaien, de dame die ons gisteren het Thaise toetje heeft verkocht. Druk gebarend dat ik moet komen loop ik naar haar toe met Elsa. Ik moet zitten en krijg een kop koffie voor mijn neus neergezet. En terwijl een politieagent tolkt, ik vertel over mijn fietstocht, wordt mijn geld voor de koffie geweigerd.
Ik fiets een verlaten weg op die me richting de grens moet brengen. Na de waarschuwing dat er weinig zou zijn aan restaurantjes heb ik vanochtend al mijn flessen (inclusief thermosfles) opgevuld met koud water. Het verkeer bestaat voornamelijk uit (mini)bussen die richting de grens snellen. De ene na de andere kwekerij volgt langs de weg, er is een zacht windje en de zon wordt door de wolken op afstand gehouden, ideaal fietsweer! Kort na mijn eerste pauze krijg ik een lift tot de grens aangeboden van een van de weinige andere weggebruikers, een dure, grote Hilux. Toch sla ik dit aanbod af, ik wil dit fietsen.
Wanneer de weg met weg 33 samenvoegt verdrievoudigt het verkeer snel, helaas blijft het bij bussen. Gelukkig is het maar een kort stuk op deze weg voor ik aankom in Aranyaprather, waar ik de nacht zal doorbrengen. Ik vind accommodatie en een internetcafe, maar helaas geen kaart van Cambodja.

Dag 37 Vrijdag 10 februari 2012(57km)

Geld wisselen naar US$ is mijn eerste taak van vandaag, na uiteraard te hebben ontbeten. En aangezien de banken pas om half 9 open gaan kan ik 'uitslapen' tot half 8. Wanneer ik bij de eerste bank vraag hoor ik dat ze geen geld wisselen ondanks dat ze dit buiten adverteren. Doorverwezen naar bank #2, waar ze geen dollars hebben. Of ik bij de grens geld kan wisselen bij de bank? Snel naar het hotel terug voor mijn tassen en Elsa. Het is maar een paar kilometer en dit is vlot gedaan. Hier zijn de banken echter pas om 10 uur open en dus moet ik wachten. Hier is bank #3 en #4 niet in het bezit van US$ en bank #5 alleen van grote biljetten. Ze laten me geen keus, ik heb de $ nodig om een redelijke prijs te betalen voor mijn Cambodja visum. Zo begin ik pas rond half 11 aan de grensoversteek. Overal is het in de rij staan en om de tijd te doden grap ik met een grensofficier en praat ik met random mede-wachters. Het duurt bijna een uur voor ik mijn laatste stempel krijg en ik officieel Cambodja in mag. Weg van hier!
Poipet is niet echt een aantrekkelijk plaatsje en Siem Reap is nog 150km fietsen, dus ik hoop vandaag wat afstand gedaan te kunnen krijgen om morgen Siem Reap te bereiken. Na 25km kom ik Arend (Duitsland) van 70 tegen op een ligfiets. Hij is van Saigon op weg naar Maleisie en heeft wat informatie over wat me te wachten staat. We kletsen aan de kant van de weg, onverstoord door het voorbijrazende verkeer. Sisophon heeft een guesthouse en is 25km verder, dus neem ik afscheid en ga op pad. Al snel merk ik dat ik door mijn water heen raak. Water kopen blijkt lastig te zijn, er is geen wisselgeld voor mijn dollars of er is een hoop miscommunicatie. De laatste keer dat ik het probeer is 5km voor Sisophon en dan realiseer ik me ineens iets. Wat dom van me! Al die tijd zit er een thermosfles vol water in mijn fietstas. Snel drink ik de fles leeg, ik begon uitgedroogd te raken. Ik voel me iets beter, maar nog lang niet de oude als ik de laatste 5km heb gefietst. Met hulp van een dame op de weg vind ik een guesthouse voor $6. Wanneer mij getoond wordt waar ik Elsa kan plaatsen voor de nacht zie ik daar een fiets staan. Die ziet er bekend uit, maar van wie is de fiets ook alweer? Terwijl ik me dit afvraag probeer ik mijn tassen de trappen op te krijgen. Het antwoord komt naar beneden gelopen, Chris uit Duitsland is in hetzelfde guesthouse. Hem heb ik in Luang Prabang leren kennen, vlak voor kerst en hij was ook bij de jaarwisseling in Vientiane. Snel dump ik alles en haast ik me naar beneden. Tijd voor verhalen, water en eten.
We zitten nog even te kletsen op een balkon van het hotel wanneer we zoeklichten zien, daar is een feestje. Dus gaan we op zoek wat er gaande is en zo belanden we op een Anchor-bier feestje met live-muziek en een mini-kermis voor kleine kinderen. Met wat snacks en een koud biertje gaan we aan een tafel zitten om verder te praten, live-muziek als achtergrondgeluid. Bij ons tweede biertje krijgen we gezelschap van Cambodjanen die ons bier geven. We accepteren beleefd, maar na een paar begint de moeheid en het gebrek aan eten en water zijn tol te spelen bij mij. Ik zak in, maar wil niet onbeleefd zijn. De live-muziek brengt de oplossing, het is afgelopen en na ze te hebben bedankt lopen we terug naar het guesthouse. Tijd voor bed!

Dag 38 Zaterdag 11 februari 2012 (109km)

Midden in de nacht word ik wakker van luide knallen. Ik zet de tv uit, maar dit maakt geen verschil. In mijn slaapdronken staat denk ik dat het de buren zijn die met deuren slaan, wel erg onbeleefd in een guesthouse. Uiteindelijk duurt het een uur voor mijn hersenen wakker genoeg zijn om te registreren dat het de ramen zijn die dichtslaan door de wind. Het is mijn eigen schuld dat dit mijn nachtrust kost, ik val niet meer in slaap. Wonder boven wonder sta ik toch om 7 uur beneden met al mijn tassen en hier tref ik Chris weer. We gaan samen op zoek naar ontbijt en moeten hierna helaas afscheid nemen. Hij gaat Thailand in terwijl ik Cambodja verder ga verkennen.
Een lange, rechte weg ligt in het verschiet, met maar 1 'heuvel'. Er is weinig aan afleiding, met een open horizon. Een eerste pauze biedt wat respijt in de vorm van een gesprek met de chauffeur van een Halo Medical wagen. Hij biedt me nog een lift aan tot Siem Reap, maar deze sla ik af. Niet veel later vraag ik me af of ik hier geen spijt van ga krijgen; een tegenwind steekt de kop op. Tijdens mijn tweede pauze denk ik al aan lunch, maar dit komt later wel. Nog geen 5km verder zie ik restaurants en even twijfel ik, maar dit is te snel. Langzaam wordt de honger erger en begin ik spijt te krijgen dat ik eerder niks gegeten heb. Ik moet stoppen voor soda's om op de suiker verder te kunnen fietsen. Het duurt uiteindelijk nog 25km na het laatste restaurant voor ik eten vind, het is al 2 uur. Het is een warme dag en de tegenwind doet niks aan de zon. Er is weinig schaduw te vinden, behalve bij huizen. Hier stop ik dan ook elke keer als ik water wil drinken. Tijdens een van deze stops ontdekken 4 kinderen mij en ze komen snel aangerend, met moeder sjokkend achter hen aan. Interessant zo'n fiets met Kitty en Tijgertje. Moeder gebaart me Tijgertje aan het kleinste kind te geven, maar hier ga ik niet in mee. Het is niet goed om te bedelen en ik ga geen moeder helpen dit aan kinderen te leren. En al helemaal niet als het om Tijgertje gaat!
Het landschap is dor maar de mensen zijn over het algemeen vriendelijk en ik ben zo goed als de enige westerling op de weg. Wanneer ik voorbij Puok fiets veranderd dit aanzienlijk. Ineens is het groen, overal is water en tuktuks snellen voorbij met toeristen. Gelukkig blijven de mensen tot net buiten Siem Reap lachen en zwaaien. Grote hotels passerend moet ik dicht bij Siem Reap zijn, denk ik. Het duurt langer dan ik dacht maar dan ineens bevind ik me in Pub Street op zoek naar een slaapplek. het bordje Garden Village rooms $1-$18 klinkt aanlokkelijk en ik neem een kijkje. De jongedame aan het werk kijkt voor me en vind een leeg bed en een matras en zo heb ik het laatste bed voor $1! Blij dump ik alles, doe ik Elsa op slot om een boom en klim de trappen naar het dakterras op. En met een biertje en wat gezelschap kijk ik hoe de zon zakt in de smog. Ik ben moe na een lange dag, het was 4 uur toen ik hier aan kwam. Toch kan ik de verleiding niet weerstaan wanneer me gevraagd word mee te gaan naar een bar, niet wetend dat ik na een avond vol pool, tafelvoetbal en bier om 3 uur terug zal lopen.

Alleen verder in Thailand

Dag 31 Zaterdag 4 februari 2012 (106km)

Vlak voor 7 uur word ik wakker van mijn alarm. Veel te laat hoor ik mijn alarm af gaan en we zijn beide laat. Chris heeft gisteravond besloten met mij te vertrekken aangezien we de eerste 20km dezelfde richting hebben. Gelukkig hebben we allebei gisteren al gepakt en snel ren ik naar de 7/11 aan de overkant voor een geimproviseerd ontbijt. Rond 8 uur fietsen we de snelweg op, onze laatste rit samen. Het duut maar 17km voor we stoppen bij een tankstation voor een soda. De weg naar het noorden, naar Surat Thani, begint bij de volgende stoplichten. Precies een maand na ons laatste afscheid moeten we weer afscheid nemen. Maar dit maal is er geen kans dat ik binnen een paar minuten weer naast hem sta om hem gezelschap te houden. Een stevige knuffel die ik uiteindelijk los moet laten voor ik ga huilen. Chris is ontzettend goed gezelschap geweest de afgelopen maanden en het is verbazingwekkend dat hij het zo lang met mij heeft weten vol te houden. Ik hoop dat ik hem tegen het lijf loop elders op de wereld. En vanaf nu ga ik alleen verder met als enige richtlijn het bezoek van pap&mam in Thailand in maart.
Alle vriendelijke glimlachen helpen me op weg, nu alleen op pad. De weg passeert zonder dat ik er echt iets van mee krijg, maar het deert niet want het landschap bestaat alleen maar uit kwekerijen. Bij een vroege lunch is een dronkaard iets te geinteresseerd, maar uiteindelijk besluit hij weg te gaan met zijn drank van keuze. En dat om 11 uur 's ochtends. Ik besluit snel verder te gaan naar Phrasaeng of Wiang Sa (20km verder), beide een mogelijke plek voor overnachting. De eerste is klein en valt me wat tegen, dus na een korte stop besluit ik verder te gaan naar Wiang Sa, ondanks de tegenwind. Ondanks de afremmende tegenwind bereik ik Wiang Sa aan het einde van de middagen vind een betaalbare kamer in een resort. Tijd voor avondeten en een douche.

Dag 32 Zondag 5 februari 2012 (80km)

Ondanks dat ik vroeg op bed lag vanmorgen doet het weinig goed voor mij vroege ochtend. Slaperig zet ik de wekker op mijn telefoon uit, die niet mee wil werken. Hoe ik om 7 uur buiten stond met al mijn tassen kan ik me niet herinneren maar het is toch gelukt. In het begin is het mistig op de weg, maar de zon breekt langzaam door. De snelweg begint drukker te worden wanneer ik af kan slaan. Een weg van betonplaten leidt me tot Ban Na San. Onderweg zijn er redelijk wat blaffers te vinden, waar ik alleen langs kom door af te stappen en rustig verder te lopen. De gemeenste van allemaal ligt gelukkig aan de ketting. Maar wanneer ik ineens 2 honden vind aan beide kanten van mijn fiets begin ik toch wat bang te worden en de eigenaren doen weinig. Langzaam loop ik met Elsa aan de hand weg. Verder fietsen voelt niet goed en ik kijk naar beneden. Mijn achterwiel slingert van links naar rechts. Ik besluit door te zetten tot het dorpje en daar eens goed te kijken. Bij een soda draai ik Elsa op z'n kop en verzoek Chris voor info - gelukkig is hij nog bereikbaar voor mijn (meestal domme) vragen. Mijn eindbestemming is maar 41km verderop en ik krijg het advies daar een fietswinkel op te zoeken waar het gerepareert kan worden. Snel zet ik door, de weg negerend (behalve uiteraard het verkeer op de weg). Hoe eerder ik er ben, hoe eerder ik weet wat dit geintje me gaat kosten als er al een fietswinkel open is vandaag. Uiteindelijk kom ik midden op de dag aan in Surat Thani en ga eerst maar zoeken naar een guesthouse om al mijn tassen te dumpen. Ik kom tot de ontdekking dat Surat Thani niet goedkoop is om te slapen en uiteindelijk leg ik me neer bij een kamer van 250baht. Al zoekende ben ik voorbij LA Bike gefietst die open was, en hier ga ik naar terug voor mijn wiel. Een kort klusje, binnen een half uur is het gedaan en kan ik Elsa uittesten. Als ik later door het plaatsje loop bedenk ik me dat ik wel naar een van de eilanden kan en ga op zoek naar info. De prijzen verschillen en het algemene advies is om naar de pier te gaan om een kaartje voor mij en mijn fiets te kopen, 65km verderop. Misschien morgen, nu is het eerst tijd voor avondeten. Met de avondmarkt tegenover het hotel moet dit makkelijk zijn.

Dag 33 Maandag 6 februari 2012 (42km)

Het is gek om geen plan te hebben, geen plek om heen te gaan. Ik heb altijd wel een (vaag) idee over tijd/plek etc. en absoluut geen idee hebben is nieuw voor me. Misschien jaloersmakend voor anderen, maar ik ben niet van plan om er aan te wennen. Ik wil ergens heen gaan of in ieder geval een idee hebben. Tijd om wat inspiratie op te wekken. Na het ontbijt pak ik Elsa en fiets in en om het plaatsje. Het duurt niet al te lang om inspiratie te krijgen, ideen komen op en het is tijd om wat ideeen uit te werken. Ik vind een goedkoop internetcafe en ga op zoek naar informatie. Na bijna 2 uur begint het helder te worden, nu nog wat laatste details en dus op naar het station. Met enige overtuigingskracht krijg ik uitleg hoe bij het station te komen, 12km verderop. Was het altijd maar zo makkelijk: naar de kruising - rechtsaf slaan - 12km door fietsen. Uiteindelijk duurt het 2 uur voor om terug te komen van het station, maar er is dan eindelijk een plan!
De avondmarkt levert weer een goed avondmaal op en met wat snacks ga ik terug naar mijn kamer. Tijd om te ontdekken wat voor troep ik meezeul in mijn backpack.

Dag 34 Dinsdag 7 februari 2012 (15km)

Het hotelpersoneel is niet gewend dat mensen langer dan 1 nacht blijven slapen. Gisteren verzochten ze me uit te checken toen ik op weg ging voor ontbijt, nog niet wetend of ik zou blijven of niet. Uiteindelijk bleef ik, maar ook vanmorgen vragen ze zodra ik buiten kom om uit te checken. Na het ontbijt maar en als ik hiervan terug kom leg ik ze mijn probleem uit. Mijn trein vertrekt pas om half 6 vanavond, waar laat ik mijn tassen en fiets de hele dag? Ik mag uitchecken om 1 uur. Wanneer ik terug kom word me gevraagd te betalen voor vannacht, maar ik pak mijn tassen en geef ze de sleutel. Met Elsa bepakt is het tijd voor lunch.Lunch is echter een saaie bedoening, net als ontbijt. Waar is al dat goede eten heen gegaan? Ik vertrek maar snel, rustig fietsend naar het station. Hier kom ik uiteraard veel te vroeg aan, tijd voor wat boodschappen en nog een laatste, saaie maal. Terugkerend op het station, met al een ticket voor Elsa, raak ik in gesprek met een Nederlands koppel die zich niet kunnen voorstellen te fietsen in Thailand. Zij zou nooit alleen kunnen zijn en hij vindt het te heet. Mijn argument is dat ik wind creeer terwijl ik fiets, het is heter wanneer ik stop.
Alle treinen zijn vertraagd dus ik heb alle tijd om Elsa voor te bereiden voor de rit. Alle tassen haal ik er af, het zadel gaat er af en het stuur wordt dwars gezet. Ik ben klaar wanneer de trein het station in rolt en snel neemt een bagagejongen Elsa van me over. Snel dump ik mijn tassen voor ik naar de cargo-wagon ren om mijn elastieken te overhandigen. En terwijl de zon zakt en de horizon schittert in al haar kleuren kan ik alleen maar hopen dat dit zal helpen...

Dagen in en om Krabi

Dag 26 Maandag 30 januari 2012 (91km)

Na alle regen van de afgelope avond en nacht wachten we vannochtend na het pakken even af wat het weer doet. Maar het lijkt bij miezer te blijven dus vertrekken we. De gekozen weg gaat om de rotsen heen die uit het verder platte landschap steken. Een vroege lunch is noodzakelijk omdat ons ontbijt geimproviseert is in de 7/11. En vanaf dan zijn we terug op de snelweg die rustig over de heuvels rolt. Een van deze heuvels opfietsend zie ik donkere wolken voor me en zet een tandje extra bij in de hoop een schuilplek te vinden voor de wolk openbarst. Op het moment dat de eerste dikke druppels vallen rol ik een bushalte in, maar Chris zie ik niet en ik hoop dat hij een schuilplek heeft gevonden. Maar niet veel later herken ik de fietser die de heuvel op komt, Chris komt een stuk natter aangefietst en we wachten in de bushalte tot de regen voorbij is. Wanneer we doorfietsen is het door de regen een stuk koeler, tot de zon doorbreekt. Later op de middag fietsen we Krabi in en wanneer we een tweede lunch eten breekt de hemel weer open. Dit maal stopt het echter niet met regenen en terwijl ik op de fietsen let gaat Chris op zoek naar accommodatie. Wanneer hij terug komt met een slaapplek meld hij dat hij Reuben is tegengekomen en we Reuben en Justin later zullen zien voor avondeten en een biertje. Ik geniet van het gezelschap die avond en vind het jammer Reuben voor een laatste keer gedag te moeten zeggen. Aangezien ik binnenkort toch echt alleen verder ga zal ik Reuben niet meer tegen het lijf lopen in alle gekke hoeken van Zuid Oost Azie.

Dag 27 Dinsdag 31 januari 2012 (0km)

We genieten van de vrije ochtend (geen wekker!) en zitten laat aan het ontbijt. De fietsen kunnen we in het Guesthouse achterlaten (op slot) maar alle tassen helaas niet. Dus we sjouwen met alle tassen richting de kade voor een longtail boat naar Railay. Na een heerlijke tocht van 45min komen we aan op Railay en ik mag de tassen bewaken terwijl Chris op zoek gaat naar onze accommodatie of Becks. En met Becks hulp krijgen we al onze tassen in de Cabana waar we voor 2 nachten zullen blijven. Gelukkig kunnen we snel naar het strand waar ik kennis maak met Lorraine en haar vriend Tim en met Lizzy en Joe, allemaal vrienden van Becks. Doordat het zachtjes regent is het strand bijna volledig verlaten, maar wij zitten vrij beschut onder een boom.'s Avonds gaan we naar een reggae bar in de tuin van de Cabana's. Het is een gezellige groep mensen, maar mijn hoofd staat er niet naar. Dus met het plan later terug te komen zoek ik even de rust op. Uiteindelijk val ik in slaap in de Cabana zonder iemand gedag te hebben gezegd,.

Dag 28 Woensdag 1 februari 2012 (0km)

Chris en ik gaan op zoek naar ontbijt, maar komen er al snel achter dat de prijzen hier flink hoger zijn! Het ontbijt stelt dan ook vrij weinig voor en ik ben de rest van de dag hongerig. Van andere reizigers hebben we wat verhalen gehoord over Tonsai en we besluiten een kijkje te gaan nemen. De wandeling er naar toe zou volgens sommige een klim kunnen zijn, best niet te doen op slippers. Het viel allemaal mee, het is gewoon een zandweg over een heuvel en zelfs op slippers zou je dit kunnen doen. Tonsai is rustiger en het is meer een plek voor backpackers. De atmosfeer is heel relaxt en ik voel me gelijk meer op mijn plek hier. Over het strand lopend zien we mensen zwemmen, kanoen, klimmen en zonnebaden en niet veel later liggen ook wij op het strand te zonnen en wat zwemmend. Uiteindelijk moeten we terug naar Railay voor het donker wordt, de wandeling door het bos wil ik toch niet in het donker maken. De atmosfeer van rust en ontspanning in Tonsai zet me aan het denken en de rest van de avond probeer ik rustig mijn gedachten op een rijtje te krijgen.

Dag 29 Donderdag 2 februari 2012 (0km)

Met alle gedachtes nog spokend in mijn hoofd zit ik vanochtend op het balkon van onze Cabana. Wanneer Chris op is stop ik ze echter weg, tijd om te pakken. We ontbijten in Railay en nemen een longtail boat terug naar Krabi. Daar aangekomen dumpen we de tassen weer, controleren onze fietsen en gaan ieder apart aan onze to-do lijstjes werken. Krabi heeft een aantal van de benodigdheden op mijn lijstje, maar ik blijf twijfelen. Het voelt soms alsof ik alleen maar kan twijfelen deze dagen en niet een echte beslissing kan maken. Hopelijk heb ik morgen meer geluk.

Dag 30 Vrijdag 3 februari 2012 (0km)

De to-do lijstjes die we beide hebben zijn gister niet echt ingekort en na het ontbijt gaan we ieder maar weer aan de slag. Eindelijk krijg ik het een en ander gedaan, maar het zijn allemaal kleine dingen en geen grote beslissingen die ook nog op het lijstje staan. Het zijn rare dagen, waarbij we elk in onze eigen wereld zitten en bezig zijn met het vervolg, nadat we afscheid hebben genomen en elk onze eigen kant weer op zullen gaan. 's Avonds maak ik uiteindelijk 1 beslissing, ik ga morgen richting het noorden terug. Niet de zelfde weg, maar naar Surat Thani. Daarna zie ik wel weer verder.

Op weg naar Phuket en genieten

Dag 17 vrijdag 20 januari 2012 (81km)

Eenmalig staat vanochtend het alarm om half 7, in plaats van om 6 uur. Helaas doet dit weinig aan de nachtrust, maar een goed ontbijt is het halve werk en we gaan uiteindelijk makkelijk op pad. Dus wanneer we om half 10 bij de snelweg aankomen nemen we een pauze voor we de oost-west oversteek maken. We verwachten wat heuvels tegen te komen en ik biecht aan Chris op dat ik nog geen heuvels heb gefietst met bagage. Nederland is tenslotte plat. Maar ik hoefde me geen zorgen te maken, de snelweg slingert tussen de heuvels door en is relatief vlak. Dwars door het regenwoud heen, met regenwolken op de heuvels. De bui die we al de hele dag verwachten valt uiteindelijk tijdens onze volgende pauze, goede timing! Met nog maar 30km te gaan is de dag een eitje. Verderop zien we Burma/Myanmar liggen, beide hopen we hier ooit heen te kunnen en het is jammer dat we er dit keer alleen langs kunnen fietsen. We hopen nog even verder door te kunnen fietsen dan Kra Buri, maar op navraag blijkt er geen accommodatie te zijn tot Ranong (60km verderop). Dus om half 3 komen we aan in een resort net buiten Kra Buri, blijkbaar genoemd in een Nederlandse fietsgids over Thailand want trots verteld de eigenaresse over de vele fietsers (waaronder NL) die daar blijven. We moeten voor avondeten het dorpje in en halen nog even wat te snacken bij 7/11. Heerlijke slechte gewoontes die we best kunnen hebben. Terug in het resort ontdekt Chris zweetblaren op zijn hele rug, het ziet er iets freaky uit! Hopelijk lost het zichzelf op.. Tijd voor een film.

Dag 18 zaterdag 21 januari 2012 (109km)

Het ontbijt bij het resort stelt weinig voor, zeker gezien de kosten, dus we zijn beide hongerig wanneer we vertrekken. En dan komen de heuvels die we gisteren verwachtte. Gelukkig kunnen we het aan en om ons vrolijk te houden komt er een truck langs met 2 olifanten achterin! Ineens zegt Chris dat ik ook zweetblaren op mijn rug heb. Fijn, daar had ik net behoefte aan.. Mijne zijn wel minder verspreid als die van Chris; zou het te maken kunnen hebben met verbrande huid? In Ranong genieten we van onze lunch in een cafe, een beetje luxe voor ons maar erg lekker. Alleen is ook dit zo opgebrand en niet ver buiten Ranong word ik al weer hongerig. De enige oplossing op dat moment is een korte stop bij 7/11 voor ijs om suikers binnen te krijgen. Later in de middag ben ik Chris achter me kwijt. Ik fiets nog een tijdje door, maar wanneer ik hem nog steeds niet zie besluit ik te stoppen. Zodra Chris mij ziet staan steekt hij de straat over en duikt een winkeltje binnen. Compleet opgebrand koopt hij de winkel bijna leeg. Grotendeels van de middag horen we onweer achter ons en wanneer we aan ons avondeten zitten met een Chang barst het los. We genieten van het onweer voor ons, na een hete, lange dag fietsen met een koud biertje.

Dag 19 zondag 22 januari 2012 (122km)

Door onbekende redenen duurt het vanochtend een tijdje voor we ontbijt vinden. Misschien omdat het zondag is? Na 10km fietsen komen we in een klein moslim dorpje. We genieten zoveel van ons ontbijt en bijbehorende koffie dat we besluiten een tweede ronde te nemen. En nog steeds is het ons goedkoopste ontbijt in een lange tijd. De hitte is vandaag niet zo problematisch, door het onweer van vannacht is de benauwdheid grotendeels verdwenen. Heuvels met veel bebossing domineert het landschap. Ondanks dat we weten dat de weg de kust volgt krijgen we de kust niet te zien. Ook lunch blijkt lastig te vinden te zijn en wanneer we dan uiteindelijk lunch vinden is het aan de prijzige kant maar we zijn te hongerig om moeilijk te doen. Verder fietsend zie ik een groep jongens aan de overkant zitten, drinkend. Een zwaai en 'Hello' wanneer ze me zien en ik zwaai en 'Hello' terug. Niks nieuws, dit gebeurd regelmatig op een dag en ik geniet hier van. Een paar minuten later echter haalt een scooter me in, met 2 van de jongens er op. Me een koud biertje aanbiedend! Moeilijk te weerstaan, maar ik moet nog zeker 35km fietsen, dus ik bedank ze maar sla het aanbod af. Erg jammer, ik kan wel iets te drinken gebruiken maar geen bier op dit moment. We fietsen door Takua Pa en vinden een resort dat aan de dure kant is, maar een goede hete douche heeft. Het aantal zweetblaren op mijn rug is ondertussen verdubbelt dus ik kan die douche wel gebruiken. Een dubbel avondmaal volgt, gewoon om gewoontes door te zetten.

Dag 20 maandag 23 januari 2012(139km)

Na twee nachten met redelijke slaap voel ik me weer bijna mens. En dat is maar goed ook want het wordt een iets langere dag vandaag met zeker 10km tot het eiland Phuket. Niet lang nadat we vertrekken zien we de eerste westerlingen verschijnen op scooters en fietsen. Tegelijkertijd verdwijnen de vriendelijke glimlachen en zwaaien van de Thai. Kort daarna fietsen we door een 'dorp' volledig gericht op westerse toeristen, er is een 'big bike bar' waarbij ik lichtelijk verleid ben om naar binnen te gaan, gewoon voor de lol. En we merken het nog meer wanneer we willen stoppen voor een drankje, barprijzen passen niet in ons budget en dus fietsen we verder op zoek naar een goedkope soda. Na onze korte pauze fietsen we verder door een steeds vlakker wordend landschap en langzaam laten we het toerisme weer achter ons. En tijdelijk verschijnen de vriendelijke Thaise glimlachen weer. Aan een strand zoeken we naar lunch. Het strand is niet te zien vanaf de weg en er is niemand te zien die naar het strand gaat. Maar eindelijk kunnen we de oceaan weer zien. Vlak voor de brug oversteken die Phuket met het vasteland verbind nemen we nog een korte pauze. En dan zijn we snel op Phuket. Verwachtingen komen op en maken me enthousiast om op het eiland te zijn. We kijken eerst nog voor accommodatie in het noorden van het eiland, maar in een waas van (bijna) zonnesteek stel ik voor om door te fietsen naar Phuket Town. Dit doen we en de zon zakt terwijl we de stad binnen rijden. Met wat hulp van toeristen vinden we een slaapplek en we kunnen op zoek naar eten. Als we na het eten de bar aan de overkant van de straat in gaan vinden we daar Reuben. Tijd voor een biertje.

Dag 21 dinsdag 24 januari 2012 (0km)

Een dag vrij in Phuket Town is bestemd om alle klusjes te doen. Maar eerst zoeken naar ontbijt en om onduidelijke redenen is alles gesloten om 9 uur 's ochtends en uiteindelijk geven we het idee van ontbijt maar op. Tijd zat om naar bar-ends te zoeken, een kilometerteller en een kleine rugzak. Dus ik pak Elsa en fiets langs de fietswinkels waarvan ik eerder de adressen heb opgezocht. Helaas bestaat maar eentje op de genoemde locatie en deze is veel te duur voor mij! Dus ik besluit de stad uit te fietsen, weg van deze rare plaats. Maar ook dat is niet wat ik zoek en het enige wat ik kan doen is Elsa omdraaien, zuchten en stiekem hopen dat we vandaag al weg gaan. Uiteindelijk vind ik met hulp van Chris 2 andere winkels, een verkoopt de bar-ends en de ander mijn kilometerteller. Tijd om Reuben te zien en een biertje te drinken. Helaas verbeterd de plaats niet wanneer we op zoek zijn naar redelijk geprijst bier, noch wanneer we een biertje (of twee) op hebben!

Dag 22 Woensdag 25 januari 2012 (37km)

We spreken nog een keer af met Reuben voor koffie. De gekozen koffiezaak is - uiteraard - gesloten. Met voldoende tijd voor we vertrekken in de middag installeer ik de bar-ends, de kilometerteller moet nog even wachten. 's Middags verlaten we deze rare stad en gaan richting Chalong om Becks te zien, een vriendin van Chris. Ergens na de lunch hoor ik een gil en springt Chris op. Becks is er met haar vader. Een kleine kroegentocht in Chalong volgt, het is gezellig. Uiteindelijk springen Chris en ik weer op de fietsen terwijl Becks een tuktuk neemt. Met aanwijzingen in ons hoofd fietsen we de heuvels in, maar het zijn de verkeerde heuvels. Wanneer we er achter komen draaien we om en fietsen terug. Ik ben geen fan van fietsen in het donker, zeker met alle bagage maar het moet gebeuren. Terug bij de rotonde nemen we de juiste afslag en de weg naar het adres weten we te vinden. Maar het huis zelf niet. Het is midden in de nacht en we zijn beide uitgeput, dus we fietsen de heuvel weer af en wekken het personeel van een duur hostel.

Dag 23 Donderdag 26 januari 2012 (7km)

Ontbijten doen we in Chalong en het duurt daarna niet lang voor Chris belt en betere uitleg krijgt over waar we zijn moeten. Noch duurt het lang om er heen te fietsen en ik realiseer me dat we er vannacht een keer langs zijn gefietst. Een kop thee en een zwembad wachten ons op om ons weer menselijk te doen voelen en het helpt. Later in de middag nemen we een bus naar Kata Beach. Veel plezier zo'n volle bus, zeker wanneer je er aan 'hangt' . Tijd voor een koud biertje in een bar aan het strand voor we de bus proberen terug te nemen. Maar iemand heeft bedacht dat bussen maar tot half 5 rijden. Hoe kom je er op? Tijd om een lift terug te zoeken, die gelukkig snel gevonden is en we genieten niet veel later van avondeten in Chalong en een laatste biertje bij het huis. Ik hou van zwemmen in het donker (in tegenstelling tot fietsen) en neem nog snel een duik, terwijl het flitst in de verte.

Dag 24 Vrijdag 27 januari 2012 (40km)

Vandaag fietsen we de lange route naar Patong. Van onze nachttocht weet ik dat er heuvels zijn op dit eiland en die komen we tegen ook. Ze zijn niet lang maar soms erg stijl. Tweemaal moet ik opgeven en (een stuk) lopen. Eenmaal stop ik, ik ben uitgedroogd en heb geen water meer terwijl de zon brand. Een Russisch koppel geeft me uiteindelijk wat water, me ondertussen de les lezend dat ik voldoende water bij me moet hebben. Sorry, maar ik heb alles opgedronken terwijl ik de heuvels probeer op te fietsen. Chris wacht bovenop de heuvel, blij om even te wachten en een gesprek aan te gaan met een andere Brit. We lunchen in Karong en wanneer we verder willen fietsen komt er een bekend gezicht binnen lopen. Reuben en canadees Justin zijn in Karong. We nodigen ze uit voor een biertje die avond in Patong voor we op de fiets springen. Becks wacht in Patong voor het Hard Rock Cafe en we gaan op zoek naar een bed. Bijna alles is vol vanwege het Chinese nieuwjaar en wanneer we iets vinden is het duur. Al snel is het tijd om Reuben en Justin te zien voor avondeten en bier. Lopend door de stad is vermaak genoeg, zonder ergens naar binnen te hoeven. Het is compleet gestoord hier en ik zou hier niet lang willen blijven.

Dag 25 Zaterdag 28 januari 2012 (0km)

Vanmorgen worden we uit het hotel gezet, ze hebben geen plek voor ons vannacht. En dus gaan we weer op zoek naar een slaapplek. Met hulp van Becks vinden we een kamer op de begane grond (ideaal met fietsen) in een 'Mansion', met zwembad! Tijd om naar dat strand te gaan dat we hebben zien liggen. Het is genieten van de zon en de oceaan. Aan het einde van de middag zeggen we Becks gedag, zij gaat terug naar Chalong. Terug in het hotel genieten we van een leeg zwembad tegen middernacht, met alweer flitsen in de verte.

Dag 25 Zondag 29 januari 2012 (130km)

Het idee is om naar Krabi te gaan per veerboot. Op navraag in Patong krijgen we te horen dat we het beste naar de pier kunnen, wat het goedkoopst zou zijn en om zeker te weten dat de fietsen mee kunnen. Dus na een simpel ontbijt vertrekken we richting de pier, iets ten zuiden van Phuket Town. Al snel gaan we heuvel op en de klim duurt even, maar de afdaling is geweldig. Als al die auto's nou niet zo vlak langs zouden rijden.. Het landschap wordt vlakker en al snel zijn we in de buurt van Phuket Town. We gaan op zoek naar de pier, ten zuiden van de plaats zoals ons verteld was. Maar het lukt niet dus we fietsen de plaats in. Niet veel later vinden we de pier en de belachelijke prijzen. We hadden goedkopere kaartjes in Patong kunnen kopen, met fiets! Boos fietsen we weer weg, we fietsen wel naar Krabi. Maar met een omweg van 30km erbij. Het is nog eens 40km fietsen naar de brug en net na de oversteek is het tijd voor een pauze en wat denkwerk. De afstanden tot Phangnga verschillen per bord en dus is het gokken. 5km voor Phangnga zien we een bordje met baai en dus slaan we af op zoek naar accommodatie. De baai zelf is niet de moeite waard, het enige 'resort' is te duur voor ons. Maar er staan 2 'Trek' fietsen voor de deur. Een Nederlands stel heeft ze gehuurt voor 15 dagen en doen een rondrit door de omgeving. Ze bij het resort achterlatend fietsen we terug, wetend dat er een resort op de weg ligt, vlak bij de snelweg. We kunnen nog net onze tassen naar binnen brengen en de fietsen wegzetten voor de hemel openbarst. Tijd om de regenkleding op te zoeken en te gaan eten. Een wandeling in de regen verfrist deze twee fietsers.

Vrije dagen met wat gefiets tussendoor

Dag 10 & 11 - vrijdag 13 & zaterdag 14 januari 2012 (0km)

Na 9 dagen fietsen hebben we deze pauze aan het strand verdiend. De eerste fles Chang werd gisteren gedronken sinds we in Thailand zijn aangekomen om te vieren dat de kust bereikt is. De twee vrije dagen worden in alle rust doorgebracht. We beginnen onze to-do-lijstjes af te werken. Bovenaan de mijne staat mijn koptelefoon die op de dag dat we de grens overstaken kapot ging. De man die ons zou kunnen helpen kijkt angstig wanneer hij de koptelefoon opent en schudt zijn hoofd. Dat wordt een nieuwe kopen. Ook doen we wat aan de fietsen, vooral de mijne moet ik nog een beetje leren kennen. En verder zwemmen we, eten we en luieren we wat rond. Een heerlijke manier om even tot rust te komen voor we verder fietsen naar Phuket eiland. Ik ben nog wat langer welkom om mee te fietsen met Chris, wat erg gezellig is. En aangezien hij naar Phuket gaat en dit een mooi eiland schijnt te zijn, wil ik wel mee.

Dag 12 - zondag 15 januari 2012 (81km)

Ondanks dat we net 2 dagen 'vrij' hebben gehad, is het vanmorgen moeilijk om uit bed te komen. Ik ben moe omdat Chris me vannacht wakker maakte toen hij terug kwam van een feestje.. Maar we weten een plek voor een goed ontbijt dat niet veel later open gaat dus we hebben een excuus om iets langer in bed te liggen.
Om 10 uur zitten we dan toch echt op de fiets en al snel is het zweten, het is warm en benauwd. Na ongeveer 40km gefietst te hebben wordt het fietsen ineens erg zwaar voor een vlakke weg. Ik kijk naar beneden en zie een zachte achterband. Wetend dat het nog maar 10km voor onze lunch besluit ik te proberen mijn band op te pompen in de hoop dat het genoeg is. Had ik maar zo'n geluk. Nog voor we een km verder zijn is mijn band weer zacht. Mijn eerste platte band op de weg, in een brandende zon. Wetend dat het even gaat duren besluiten we de weg over te steken naar een restaurantje voor lunch en schaduw.
Wanneer de lunch voorbij is volgen we nog kort de snelweg voor we weer een zijweg inslaan. De weg slingert vlak langs de oceaan. Na een laatste paar heuveltjes over gefietst te zijn vinden we een slaapplaats bij de kust. Een groep actievelingen is verderop het strand aan het sporten (thaibo of iets dergelijks). Blij dat we ons niet druk hoeven te maken over sport, na een dag fietsen, duiken we de oceaan in.

Dag 13 - maandag 16 januari 2012 (68km)

En weer gaan we te laat van start (als je het zo al kunt noemen, om half 8 's ochtends). Om een of andere reden is het moeilijker geworden om in ons oude ritme te raken sinds we het strand hebben bereikt.. Maar eenmaal op de fiets gaan we verder richting het zuiden op weer een b-weg die ons door een nationaal park leidt waar een man in het hokje 'entrance fee' tegen ons begint te schreeuwen wanneer we door fietsen (zonder te betalen). Betalen om door een park te fietsen, mij niet gezien. Het landschap wordt gedomineerd door vis- en garnaalkwekerijen, wat een geur creeert die doet denken aan de Waddenzee. Wanneer we een bordje passeren met de tekst 'Verboden apen te voeren' denk ik dat we niet zo veel geluk zullen hebben en ook daadwerkelijk apen zullen zien. Maar 2 bochten verder zien we een stel langs de weg lopen en wanneer we de mangrove in kijken waar we ze zagen lopen zien we er meer zitten.
We fietsen verder, het nationale park weer uit en niet veel later zien we 2 fietsers onze kant op komen. Elise (USA) en Matt (Nieuw Zeeland). Een gesprek langs de weg volgt. In de tussen tijd ben ik echter verbaast dat dit de eerste fietsers zijn die we tegen komen in Thailand. Overal hoor ik dat Thailand echt een fietsland is dus ik had verwacht dat we wel eerder fietsers zouden tegenkomen. Het is een warme, zonnige dag en na nog wat laatste informatie uitgewisseld te hebben fietsen we verder.
Na 65km komen we in Prachuap Khirikhan aan waar we stoppen voor lunch. Tijdens de lunch kom ik er achter dat de eerste 1000km fietsen er al weer op zitten! Na lunch besluiten we te blijven voor de nacht, na slechts een halve dag fietsen. Het lichte schuldgevoel dat ik heb verdwijnt wanneer ik Chris zijn rug zie. Volledig verbrand door de zon ben ik verbaasd dat hij er (nog) niks van voelt. We vinden snel een guesthouse en kunnen onze gebruikelijke duik in de oceaan nemen.

Dag 14 dinsdag 17 januari 2012 (127km)

Mijn eerste zonsopkomst!
Nou ja, niet helemaal mijn eerste. In de nachttreinen en -bussen waarin ik slapen een enorme uitdaging vind ben ik altijd wakker om de zonsopkomst te zien. Maar het is mijn eerste zonsopkomst terwijl ik niet op dat moment exact onderweg ben.
En ondanks dat we een schitterende zonsopkomst hebben gezien, zijn we weer te laat op weg. Een b-weg af rijdend volgen we het kompas voor onze route. De kaart heeft gewoonweg te weinig detail om te kunnen volgen op deze wegen. Maar zo fietsen we wel langs de oceaan voor een groot deel van de dag. Alweer is het een hete en benauwde dag, zelfs wanneer de zon af en toe achter een wolk verdwijnt.
Onze voorkeur gaat uit naar een overnachtingsplaats bij de kust. We fietsen er de hele dag langs en het is moeilijk om de verlijding een duik te nemen te weerstaan. Dus wanneer we een bordje zien met de tekst 'kust' slaan we af, niet verwachtend dat het bordje '14km' volgt. 14 km extra fietsen, ik hoop maar dat de kust de moeite waard is. Rond half 4 komen we aan in een kleine baai met een dorpje waar we kunnen overnachten. Zeker de moeite waard!
Tijdens het avondeten bedenk ik me dat ik mijn fiets al 2 weken heb en tot nu toe noem ik haar altijd 'my baby'. Maar ik kan haar niet langer zonder naam rond laten reizen, geen baby is zo lang naamloos. Dus we brainstormen wat, houden Kitty en Tijgertje in ons achterhoofd en dan komt Chris met Elsa. Volledig van toepassing en het klinkt goed besluit ik dat mijn fiets vanaf nu door gaat als Elsa.
Voor het verhaal dat ik te horen kreeg: http://en.wikipedia.org/wiki/Elsa_the_Lioness

Dag 15 woensdag 18 januari 2012 (82km)

Vanmorgen zijn we allebei niet te genieten. Ik kan niet helemaal plaatsen waar het bij mij aan ligt, maar ik ben chagrijnig.
Gisteren hebben we van een expat in het dorpje uitleg gekregen hoe we bij Chumphon kunnen komen zonder de snelweg af te fietsen. Simpel weg het dorpje uit fietsen, links afslaan dan nogmaals links een nieuwe weg in slaan en de rest van de tijd links houden. Klinkt makkelijk en dat was het ook. We fietsen al snel over een mooie weg langs de lege kust, omringd door palmbomen. Wanneer er een betonweg links afslaat volgen we zijn andere advies op en slaan af. We fietsen tussen palmbomen door, fruitplantaties aan beide kanten van de weg. We komen in een kleine baai aan, een schitterende locatie maar doodlopend. Het enige wat er op zit is de fietsen omdraaien en terug fietsen. Ik ben lichtelijk boos voor deze onnodige omweg waar ik uberhaupt al mijn twijfels over had. Maar aan de andere kant, ik weet dat ik chagrijnig ben en ik wil niet tegen hem uitvallen. De kans is vrij groot dat als ik alleen had gefietst, ik deze weg ook in was geslagen en het was een mooie omweg. Ook heb ik het gevoel dat Chris het al zwaar genoeg heeft zonder mij vanochtend, dus ik hou me in. We zijn niet bepaald het beste gezelschap vandaag.
En dus gaan we verder, door een lich glooiend landschap op een hete dag. Lunch wordt gevonden in een restaurant aan het strand waar we in gesprek raken met een andere fietser, John en al snel gaat het over fietsen in Thailand. Na deze pauze voelt Chris zich duidelijk beter en al snel vliegen de kilometers voorbij. Met nog 15km tot Chumphon besluiten we een laatste pauze aan het strand te nemen, het plaatsje ligt immers uit de kust. Over een koud drankje ontdekken we dat onze weg morgen niet zo lang is als we eerder bedacht hadden. We kunnen die 15km tot Chumphon er dan morgen wel bij plakken en de beslissing om te blijven aan het strand is snel genomen. Een overnachtinsplek wordt tegenover het cafe gevonden en snel duiken we de oceaan in om het fietszweet af te spoelen. Het enige dat mij zorgen baart is mijn linkerhand. In Cha-am dacht ik wat kracht kwijt te raken en nu kan ik mijn vingers niet meer strekken zonder dat ze trillen. Wat is hier gaande?

Dag 16 donderdag 19 januari 2012 (0km)

Het is een onrustige nacht met zo veel draaien en wakker worden dat het lijkt alsof ik nauwelijks slaap. Maar om 4 uur zie ik Chris uit bed strompelen en in mijn slaapdronken toestand zie ik zelfs dat het mis is. Het duurt alleen even voor dit ook daadwerkelijk doordringt. Hij zegt een spier verrekt te hebben, in zijn slaap. Als het niet 4 uur 's nachts was en ik niet bijna om zou vallen van de slaap zou ik me slap gelachen hebben. Hij weet ook niet hoe dit kan maar zo is het. Het voorstel om niet te fietsen de volgende dag, maar een dag te blijven om bij te komen schuif ik door naar het ontbijt. Mijn hersenen werken eenvoudig weg niet. En dus gaat de slapeloze nacht verder, tot we allebei het niet langer uithouden om in bed te liggen draaien en hongerig te zijn. Er is maar een antwoord op zijn eerder gestelde vraag, we blijven een dag om bij te slapen en te kijken hoe het met zijn spier gaat. Er ligt een mooi strand voor ons en alles is betaalbaar genoeg, dus waarom ook niet?
Zo begint een onverwachte maar welkome vrije dag aan het strand. Een ochtendduik helpt de slaap iets te verdrijven en niet veel later zitten we in een restaurantje waar ik aan de remmen van mijn fiets sleutel. Ineens barst het los. Het begint zwaar te regenen en we zijn opgelucht dat we droog zitten in plaats van op een fiets. De rest van de morgen en het begin van de middag is het wisselend zonnig en bewolkt met regen. Ideaal om het to-do-lijstje er weer bij te pakken en langzaam af te werken. Wanneer de avond nadert klaart het op en kunnen we genieten van een zonsondergang terwijl we in de oceaan liggen.