Op weg naar de kust

Dag 3 – vrijdag 06-01-'12 (82km)

De wekker staat vanmorgen vroeg zodat we op tijd op pad kunnen. Dat wil zeggen, 6 uur gaat het alarm met het idee dat we om 7 uur met gepakte fietsen klaar staan om op zoek te gaan naar ontbijt. Aan de snelweg werd iets na 7 uur het ontbijt gevonden en al snel konden we op weg. In tegenstelling tot gisteren is er vanochtend geen wolkje aan de hemel. Gelukkig is het zo vroeg op de dag nog koel en de snelweg relatief rustig. We fietsen door een glooiend landschap over de vluchtstrook, die hier bedoeld is voor fietsers en scooters.

Vanuit het niets ineens op de fiets stappen en lange afstanden doen gaat tot nu toe best goed. Echter halverwege de ochtend word ik wat slap en krijg ik een raar gevoel in mijn maag, is het honger of misselijkheid? Tijd voor een pauze en het trekt gelukkig weg. Een combinatie van een tekort aan suiker en calorien is voor dit gevoel de oorzaak leer ik later.

We hebben de hele dag om bij Khon Kaen te komen, ons einddoel van de dag en zo'n 80km van onze overnachting. Aan het begin van de middag zijn we er al en een goedkope kamer is gelukkig snel gevonden. Tijd om het plaatsje te verkennen lopen we de straat af. Wat nuttige aankopen worden gedaan (Singer olie voor de ketting a 20baht; kaart van Thailand a 120baht) en ook wat lekkers op de markt.

Dag 4 – zaterdag 07-01-'12 (108km)

Khon Kaen uitfietsend krijgen we gezelschap van een wielrenner. Helaas spreekt hij geen woord Engels maar hij lacht vriendelijk en fietst met ons mee tot we stoppen voor ontbijt. Met de wind in de rug kunnen we na het ontbijt snel op pad en weer genieten van de koelte in de morgen, wetend dat het een hete dag gaat worden.

Vanaf het ontbijt zien we regelmatig politieagenten langs de weg staan, meestal in tweetallen. Vriendelijk zwaaien en lachen passeren we allen en allen zwaaien, knikken of lachen terug. En bijna allemaal praten ze in een portofoon. Na de zoveelste politieagent voorbij gefietst te zijn merk ik lachend op: “Ze geven vast aan elkaar door: 'Er fietsen hier 2 gekke buitenlanders met tassen rond.' en hoe snel we vorderen: 'Ja, ze zijn mij ook net voorbij gefietst.'; 'Nou hier zijn ze nog niet, zouden ze pauze houden?'.

Mijn gekke ideeen worden van de hand gedaan wanneer we vlak voor de lunch van de weg worden gehaald door de zoveelste agent, met de rest van het verkeer op de weg. Na enige tijd passeren een paar politiewagens in hoge snelheid en niet veel later een kolonne van politiewagens, S.W.A.P. auto's en een paar dure audi's. Van een van de mede bijstanders horen we dat het de president is.

Een half uur lang wordt de snelweg voor hem afgezet en niet lang nadat hij voorbij geraast is kunnen we verder, op naar lunch.

Aangezien we vandaag niet echt een einddoel hebben maar meer een vaag idee van een omgeving waar we willen zijn, zoeken we rond 3en naar accommodatie. Er zijn kleinde dorpjes te vinden op de intersecties en waar we ons bevinden is geen uitzondering. Na wat rondgevraagd te hebben blijkt er een resort te zijn waar we kunnen slapen. Deze kamers vinden we ideaal, omdat we onze fiets voor de deur kunnen zetten en zo de tassen naar binnen kunnen tillen. Het gekke is dat we onderweg deze resorts niet echt opmerken, maar als we er om vragen is er altijd een in de buurt.

Dag 5 – zondag 08-01-'12 (87km)

Vandaag willen we 'maar' 85km doen, maar ondanks dat staan we om 7 uur klaar met de fietsen en gaan we, na het ontbijt, op pad. Na iets meer dan 30km gefietst te hebben begint een schouder pijn te doen. Tijd voor een pauze zodat mijn schouder weer kan ontspannen voor de rest van de rit. Het duurt nog even voor we iets vinden en tijdens de pauze biecht Chris op dat hij nooit 35km fietst zonder een pauze en dat we dit niet moeten herhalen. Een les geleerd en ik ben duidelijk nog niet 100% gewend om te fietsen, maar wat wil je het is pas dag 5. En zo gaan we verder, met elke 20 a 25km een pauze.

Het weer is voorspelbaar, de zon schijnt volop en we hebben een redelijke wind in de rug die ons goed helpt over het asfalt van de snelweg. Tijdens een van onze pauzes langs de weg zie ik ineens een fietser voorbij komen met tassen, de eerste lange afstandfietser (sinds ik zelf fiets) is gespot.

Wetend dat het nog maar 15km is naar ons plaatsje van bestemming stoppen we voor lunch. Niet veel verderop weten we dat de snelweg zal splitsen en we bekijken kort de situatie op de kaart. Even later zien we het voor onszelf. Bij een brug wordt aangegeven dat de snelweg splitst. Enige verwarring bij mij en Chris, waarbij hij langs de brug fietst en ik de brug op ga. De snelweg blijkt na de brug op te splitsen en Chris draait snel om. Met aanwijzingen van een verkeersagent gaan we op zoek naar een hotel. De duidelijke aanwijzingen zijn makkelijk te volgen en ik wacht beneden terwijl Chris boven de kamer bekijkt. En ineens is daar een andere fietser. De fietser die ons eerder voorbij fietste (hij had ons niet gezien) komt kletsen en verneemt gelijk informatie over de overnachtingsmogelijkheid. Even later loop ik zelf het gebouw in en dan pas geloof ik Chris die het omschreef als een gevangenis. Gezellig is anders, maar het is goedkoop en het is maar voor 1 nacht.

We hebben de tijd om rustig door Nakhon Ratchasima te verkennen voor we honger krijgen en de avondmarkt opgaan voor eten en de 7/11 voor onze vaste snacks.

Dag 6 – maandag 09-01-'12 (130km)

De dagelijkse wekker om 6 uur gaat vanmorgen snel uit en we zitten dan ook net na 7 uur op de fiets in de richting van de snelweg, zoekend naar ontbijt. Ons standaard ontbijt is gebakke eieren en koffie, niet moeilijk en tot nu toe overal te vinden. Maar naarmate we verder fietsen wordt dit standaard ontbijt duurder en ik heb het vermoeden dat dit zou kunnen samenhangen met de afstand tot Bangkok.

Het is tegen 10 uur wanneer we onze eerste pauze nemen en er zitten alweer 30km op. Even na onze pauze vinden we bovenop een bult een man die beelden maakt van oud schroot. Deze beelden zijn groter dan hun levende evenbeelden en soms erg 'freaky'.

Niet veel verder schrik ik van wat ik zie in de verte.. Heuvels! Ik heb met verscheidene mensen gepraat over fietsen in Thailand en allen zeiden ze dat Thailand plat is. Maar wat ik zie is niet plat, verre van plat zelfs. De snelweg gaat gelukkig grotendeels om deze heuvels heen, maar soms was het toch even zwaar. Gelukkig helpt de wind in de rug en de schaduw van de bomen.

Na zo'n 120km gaan we op zoek naar accommodatie, een bordje 'resort' volgend. Deze ligt 4km van de snelweg en we volgen een weg die langzaam heuvel op gaat. Door de poort rijdend weten we gelijk dat we dit niet kunnen betalen, maar we nemen toch even een kijkje. Ondanks dat de goedkoopste kamer ver buiten ons budget ligt (vanaf 3500 baht) is het personeel vriendelijk en nieuwsgierig. Ze zien vast weinig vermoeide, zwetende fietsers langskomen! Met een fles koud water en aanwijzingen fietsen we terug, gelukkig heuvel af. En dus eindigen we na 130km in een Holday inn met een funky décor.

Dag 7 – dinsdag 10-01-'12 (143km)

Na een goede lange nacht slapen ben ik volledig uitgerust wanneer we vanochtend op de fiets stappen. Ontbijt kunnen we niet vinden in de buurt van de overnachting dus gaan we op pad in de hoop snel iets te vinden. Blijkbaar zijn we flink wat omhoog gegaan gisteren want na een korte klim volgt een lange afdaling. Na 10km dalen, met een topsnelheid van 53,5km/h, stoppen we voor ons ontbijt. En na het ontbijt gaat het dalen door, langzaam maar zeker wordt het vlak. Door deze vliegende start is het makkelijk om het tempo hoog te houden en het is dan ook niet verwonderlijk wanneer we voor lunch stoppen en Chris me verteld dat we al 100km gefietst hebben.

Het doel van vandaag is de ringweg van Bangkok zo ver mogelijk af te zakken. Ik heb vanalles over Thailand gehoort en het algemene advies is: fiets Bangkok niet in, ga per trein of bus. Dit advies volgens fietsen we om Bangkok heen, over een flink stuk van de ringweg die ook druk zal zijn. Wanneer we de ringweg op fietsen is het even gek. De intersectie is wat chaotisch en in combinatie met het vele verkeer wat passeert vind ik het lastig om mijn hoofd helder te houden. Toch is het even later een stuk rustiger op de weg, het valt me zowaar tegen! Maar wanneer we in de buurt van Bang Yai komen doet Bangkok zijn reputatie eer aan. We fietsen op de vluchtstrook, helemaal links met 2 banen verkeer rechts van ons. Er zijn 2 wegen links van ons, elk 2 baans, die samen komen met onze weg. Niet veel later bevinden wij ons op een 6-baans weg ergens in het midden met verkeer aan alle kanten tijdens de spits (of zo lijkt het). De muziek wat harder zettend fietsen we door tot we rustig verder naar links kunnen, stoppend aan de kant van de weg.

In Bang Yai gaan we op zoek naar accommodatie. Tot nu toe vormde het vinden van accommodatie geen probleem, resorts langs de snelweg of goedkope hotels in steden. Maar hier worden we verteld dat er geen hotel is of dat er een duur hotel is. Van de snelweg af gaan en het plaatsje in vinden we iets wat Chris snel van de hand doet. We voelen ons niet welkom en de kamer is te slecht voor de prijs, dus we fietsen verder. Iets beters lijkt gevonden te zijn, als we de kamer maar kunnen zien. De dame begrijpt mij niet en ik begrijp haar niet en ik wil het net opgeven als er iemand binnen komt die Engels spreekt. Nog geen 5 minuten later hebben we een redelijke kamer, leuk zo'n taalbarriere.

Dag 8 – woensag 11-01-'12 (86km)

Een onrustige nacht maakt dat we vanochtend beide met moeite uit bed komen. Wetend dat we maximaal 100km hoeven te fietsen vandaag maken we niet al te veel haast. Toch staan we om 7 uur buiten met de fietsen, op weg naar ontbijt en het laatste stuk van de ringweg. Met de chaos van gisteren in mijn achterhoofd ben ik blij dat het maar een kort stuk is. De laatste 25km heeft echter minstens 5 grote kruispunten/intersecties die soms verwarrend zijn. Als we om 9 uur van de ringweg af zijn wordt er snel een pauze in gelast. We verwachten wat meer rust te vinden op snelweg 35, maar dit valt tegen. Toch brengt deze weg ons tot Samut Songkhram waar we om 2 uur stoppen voor de nacht.

Door de vermoeidheid voelt de dag langer en zwaarder dan de andere dagen. De drukte op de weg maakte het niet makkelijker en ik ben blij om even neer te ploffen wanneer we een overnachting gevonden hebben.

Het plaatsje wordt ingelopen voor avondeten. Op en langs het treinspoor vinden we een vrouw die heerlijke 'phat thai' maakt. Letterlijk langs het spoor zitten we te genieten van ons goedkope diner.

Dag 9 – donderdag 12-01-'12 (98km)

We weten dat we vandaag de kust gaan bereiken. We hebben het regelmatig over het bereiken van de oceaan, dat is tenslotte ons eerste doel, zo snel mogelijk bij de oceaan aan komen. En daar gaan we gelijk gebruik van maken, we hebben 2 dagen rust in de planning. Ondanks dit alles vertrokken we later dan gebruikelijk. Gelukkig waren we na 10km van de snelweg af, het borde 'Cha-am beach' volgend, dit was ons doel. We hoopten zo wat meer rust te hebben, wat landschap te zien en de kust.

Even na een koffie pauze stak een eekhoorn de weg over. Niks speciaals denk je, maar ineens hoor ik gebrul in mijn rechteroor: 'A squirl!!' terwijl Chris strak wijst naar de eekhoorn. Ik had het niet meer en moest stoppen met fietsen om mijn buik vast te houden die zeer begon te doen van het lachen. Hij heeft me wel eens verteld over dit trekje van hem, maar dit was de eerste keer dat ik het in actie zag.

De oceaan spotten we uiteindelijk boven op een brug terwijl de zon schijnt en er een lekker briesje waait. Doel 1 is behaald en we kunnen nu in alle rust door naar Cha-am. De weg slingert rustig verder tussen zoutvelden en dorpjes. Na 80km komen we aan in een plaatsje waar we voor het eerst weer 'westerners' zien. Met name populair bij expats waren Chris en ik veruit de jongste westerlingen in het dorpje. Maar het strand ligt er leuk bij.

Met wat hulp van expats vinden we snel goede accommodatie voor een paar nachten en we installeren ons snel zodat we de oceaan in kunnen. 's Avonds na het eten is het op zoek naar een bar... Het kost ons redelijk wat tijd en we vinden geen enkele fatsoenlijke bar, wat is dit voor expatplaats?

De eerste fietsdagen

Mijn eerste dagen op een fiets, ooh heaven!

Dag 1 (32 km)
Het begon allemaal met een rustige ochtend en de planning voor de drukste middag in tijden. De fiets is gekocht dus 's ochtends gingen Chris en ik op pad voor de laatste broodnodige accesoires. Dit was snel genoeg geregeld, dus is het tijd voor een laatste koffie bij Joma. Onze vaste koffiezaak in Luang Prabang en Vientiane en we konden en wilden niet vertrekken zonder een laatste kop.

Om 1 uur gaat onze strakke planning van start. Deze ziet er als volgt uit:
1 uur: Thaise embassade voor het ophalen van onze paspoorten.
Snel door naar het guesthouse om te betalen en de tassen te halen.
2 uur (of eerder zo mogelijk): op gepakte fietsen naar de Laos-Thailand grens.
3 uur: de grens oversteken, afscheid nemen.
Hierna draai ik om, regel een nieuw visum voor Laos en zoek een overnachting zolang er nog daglicht is.

Voor velen een interessante en strakke planning. Zo ook voor ons. Het was een vliegende start, de paspoorten waren snel opgepikt. Het enige wat stokte was mijn pinpas, die niet mee wilde werken. Iets na 3 uurgaan we op weg naar de grens. Onderweg nog een laatste aankoop voor mijn fiets, een laatste drankje aan de weg en 25km verder staan we bij de grens.

Netjes worden onze paspoorten gestempeld en waar de wegen links/rechts wisselen nemen we afscheid. Zal afscheid nemen ooit makkelijker worden?
Ik draai me om en fiets terug naar de grens van Laos. Na nieuwe formulieren ingevuld en afgegeven te hebben, samen met mijn paspoort, vraagt de man mij beleefd:
'Where did you just come from?'
'Vientiane. I just turned around on the bridge to return back into Laos.' (Van een mede-reiziger had ik begrepen dat dit kon)
'I am sorry. I can't stamp you in. You have to go in and out of Thailand first to get a new Laos visa.'
'I understand.'
Ik begreep het niet maar hij kan er ook niks aan doen. En dus deed ik het enige wat er op zat. Ik pakte mijn fiets, draaide haar om en fietste de brug over. Aldoende realiseerde ik me dat ik met een 60-dagen visum voor Thailand in mijn paspoort waarschijnlijk ingestempeld word voor deze 60 dagen. Alhoewel ik kan vragen of ik een 15-dagen gratis visum zou mogen hebben, veronderstel ik dat dit niet gaat gebeuren. Een andere gedachte die in me op komt is dat Chris mogelijk nog aan de andere kant staat. Deze combinatie maakt dat ik over de brug vlieg.
Aan de andere kant staat Chris nog formulieren in te vullen. Volledig verbaasd mij te zien aan die kant van de brug leg ik hem snel het verhaal uit. En niet veel later blijk ik gelijk te hebben. Hoe lief ik het ook vraag, mijn 60-dagen visum krijgt een stempel. Welkom in Thailand!

Dag 2 (98 km)
De dag in de grensplaats begint met regen. Op zoek naar ontbijt en een kaart begint het te druppen. Met soms een flinke vlaag besluiten we te wachten tot de regen voorbij is. Dus kan de zoektocht naar een kaart door gezet worden. Aldoende komen we langs een fietswinkel die accesoires verkoopt. Ik ben nog niet klaar met mijn fiets, een bel is niet standaard op mijn fiets. Dus ik koop een knijpspeelgoedje, een Hello Kitty. Niet veel later staat Kitty lief naast een hangende Tigger. Oh boy, mijn fiets word wel erg kattig!
11 uur arriveert en we stappen op de fiets. De regen is, in ieder geval voorlopig, opgehouden en we besluiten een risico te nemen. En zo gaat de eerste echte dag fietsen van start. De eerste grote stad ligt 55km verderop en we gokken zo ver te komen.
Tegen alle verwachtingen in arriveren we al om 2 uur in de stad met nog genoeg energie over. Met de wind in de rug en soms een wolk voor de zon is het goed te doen. De snelweg is niet al te druk en muziek blokkeert veel geluid van passerend verkeer. De snelweg? Ja, de snelweg. We rijden over Highway 2, richting het zuiden. De vluchtstrook zoals wij die kennen fungeert hier als baan voor motorbikes (scooters) en fietsers! En we worden alom geaccepteerd. Dit is te bemerken door de duimen, zwaaien, 'Hello!!' en het zachte getoeter van passerende vrachtwagens. Ik voel me volledig welkom.
Na een goede lunch besluiten we door te fietsen, denkend dat er een plaats 35km verderop is. Een makkelijke rit later vinden we een splitsing ipv een plaatsje, maar er is een slaapplek voor ons dus we zijn tevreden. Fietsend reizen gaat makkelijk! Misschien komt dat omdat het mijn eerste dag is, of omdat de weg goed is en zo goed als plat. Mogelijk vervloek ik mezelf morgen dat ik dit nu denk, maar zo is het. Toch ben ik moe, maar dat is niet verwonderlijk. Zeker nadat blijkt dat we 98km hebben gefietst!

Laos: van openbaar vervoer naar de fiets

Vang Vieng

Mijn (voorlopig) laatste dagen van openbaar vervoer.. Tenminste dat was het plan toen ik in Vang Vieng aan kwam. Maar daar aangekomen bleken er geen fatsoenlijke fietsen te vinden te zijn. Chris wist me te overtuigen te blijven tot na mijn verjaardag, zodat ik deze niet alleen zou vieren. Een typische plek voor 'westerse toeristen' hetgeen te merken is door de eeuwige herhalingen van Friens en Family Guy in restaurants en door de toeristen die in zwemkleding rondlopen van en/of naar de rivier om te tuben. Een leuke, maar gevaarlijke bezigheid door de combinatie van alcohol en de rivier. Maar als je je hoofd erbij houd is het net een grote speeltuin aan een rivier. De reactie van andere reizigers over Vang Vieng varieert tussen: 'Het is er geweldig!' en 'Bah, te westers en toeristisch.' Het enige nadeel van Vang Vieng is dat tussen alle gezellige en vriendelijke toeristen er een rotte appel tussen moet zitten. Ik kwam er uiteraard een tegen die me aan mijn haren uit een tuktuk trok. Geshockeert en boos stond ik op de weg te huilen en te worstelen tegen Chris, die me tegenhield om hem een klap te verkopen. Maar goed, dat heet niet voor niets een rotte appel.

Vanuit daar ging ik na meer dan een week door met een minibusje naar Luang Prabang. Op navraag werd gemeld dat de reis zo'n 6 uur zou duren, wat neer kwam op 7 uur. Waarom ze er over liegen begrijp ik niet, maar ik begin er gewend aan te raken. In Luang Prabang ging ik op zoek naar een guesthouse die me aangeraden was. Gelukkig was deze snel gevonden, een kamer snel geregeld en al snel kon ik weer op pad om op zoek te gaan naar avondeten. Lopend over straat, denkend waar ik heen kon gaan zag ik een bekende lopen. Even dacht ik dat het niet kon, want de persoon in kwestie zou nog onderweg moeten zijn. Maar toch liep Reuben over straat. En zo begon een nieuwe routine van koffie bij Joma's 's ochtends met Reuben, door het plaatsje slenteren, meeten voor lunch of avondeten en een film of wandeling over de avondmarkt.

Luang Prabang

Luang Prabang is een plaats waar redelijk wat toeristen komen en ondanks dat ik hiemee bekend was, was ik verbaasd bekende tegen te komen. Als eerste was er uiteraard Reuben, die eerder arriveerde dan geplant; vervolgens waren er Sara en Petra en Erika met wie ik de Transsib heb getreind; een Israelisch koppel bekend van Vang Vieng liep er rond en als laatste arriveerde Chris voor kerst. De dagen veranderde van indeling weinig, behalve dat er nog 2 fietsers bij kwamen voor de ochtenden in Joma's. Dit wil niet zeggen dat de dagen volledig lui verlopen. Praktische en nuttige dingen gebeuren ook, zoals het doen van de was, het schrobben van mijn sandalen, plannen maken, foto's & blog updaten etc.
Kerst volgde niet veel later, wat gevierd werd met een goed diner en een avond bij kampvuur. De kerstdagen zelf waren niet veel anders dan andere dagen. Niet veel later zeiden we tijdelijk gedag van Reuben, die door fietst naar Vientiane. De zelfde avond namen Chris en ik een bus naar de hoofdstad.

Vientiane

Een nachtbus is over het algemeen geen probleem. De bus zit dan wel vol toeristen, maar een ipod en een raam maken al het verschil. Dit maal had ik pech, ik lag in het bovenste bed in hetmidden van de bus, met een tv voor mijn neus waarop Laos muziek te horen was (erg luid) en het noodluik boven mijn hoofd waarvan het licht niet uit ging. Precies wat ik nodig had, een nacht met 2 uur slaap. Bij aankomst met een tuktuk de stad in alwaar we wisten dat er een goedkope kamer te vinden was. Door de moeheid werd er weinig productiefs gedaan.

Aangezien ik nog steeds op zoek was naar een fiets ging Chris een ronde doen langs de fietswinkels in de stad, terwijl ik op bed lag in de hoop op meer slaap. De overweging hoeveel er uitgegeven kon worden aan een fiets werd gemaakt toen ik niet kon slapen. Het was bijna tegen het nieuwe jaar en er moesten nog wat dingen geregeld worden. Een Thai visum, een fiets, een koptelefoon etc. De fietswinkel bleef dicht tot na de jaarwisseling en het visum duurde een paar dagen vanwege de jaarwisseling. Dus zat er weinig anders op dan winkelen en genieten van het gezelschap. En toen Reuben aankwam verliepen de dagen weer zoals in Luang Prabang, rustig. Voor nieuwjaarsavond kwamen we met een groep fietsers bijeen voor een diner en een beerlao feestje bij de Culture Hall. Veel geschreeuw, muziek en knuffels luidde het nieuwe jaar in. Het enige wat echt ontbrak was vuurwerk. En het nieuwe jaar gingen we weer door met het rustige schema van genieten en luieren.

Op 3 januari heb ik mijn fiets gekocht. Op 4 januari ging het grote plan van start. Het grote plan bestond uit 's ochtends de laatste dingen kopen voor de fiets en een laatste koffie bij Joma's. Vervolgens naar de Thai embassade voor onze paspoorten die we vanaf 1 uur konden ophalen. Dan snel door met gepakte fietsen naar de grens.
Dit ging helaas niet geheel volgens plan. Door wat problemen met mijn pinpas lukte het lastig om 's ochtends alles te regelen om met gepakte fietsen naar de embassade te fietsen. Zonder alle bagage dan maar om onze paspoorten te halen. Daarna snel proberen geld te regelen, onze overnachtingen betalen en tassen laden om naar de grens te fietsen. We vertrokken rond 3 uur, gelukkig blijft de grens open tot 10. Het is maar 25 km naar de brug, maar ik moest nog een beetje wennen aan een gepakte fiets dus het duurde iets meer als een uur voor we bij de brug waren. Uit het land gestempeld en aan het begin van de brug nam ik afscheid van Chris. Een lastig afscheid van een goede vriend volgt. Omdraaiend naar de Laos grenspost bedaenk ik me dat we contact zullen houden en dat hij trots zal zijn op deze nieuwe fietster.

Na de nieuwe formulieren ingevuld te hebben gaf ik mijn paspoort aan de grenswacht.
'Where did you just come from?'
'Vientiane, Laos - I just want to go back in and go south.'
'You have to go in and out off Thailand first before I can stamp you in to Laos.'
'But I just want to go in to Laos and not into Thailand.'
'Just cross the bridge and get stamped in and out again.'
'So 10 minutes and I'll be back again.'
'I'll wait for you.'
En dus pakte ik mijn paspoort, draaide ik mijn fiets om en stapte op om de brug over te steken. Op de brug bedacht ik me dat met een 60-dagen visum in mijn paspoort voor Thailand ze waarschijnlijk deze zullen stempelen en niet een gratis 15-dagen visum zullen afgeven. Ik heb helaas nog nooit gehoord van 2 visums die tegelijkertijd geldig zijn. Bedenkend dat Chris nog wel eens aan de andere kant kon staan fietste ik flink door aan de verkeerde kant van de weg. En zo kwam het dat toen ik de brug over was gestoken ik Chris zag staan, druk schrijvend.
'More forms to fill in?'
'What the..What the hell are you doing here?'
Ook hallo Chris. Hierop legde ik uit wat mij verteld was aan de andere kant van de grens. Ik kreeg een formulier, vulde deze in en gaf deze af aan de Thaise kant van de grens met mijn paspoort. En ja hoor, zoals verwacht werd mijn eerder die dag verkregen visum bestempeld. Dag plannen voor Laos en Cambodja, welkom Thailand. Samen zijn we de grensplaats in gefietst, op zoek naar accommodatie. Na deze gevonden te hebben kon ik gaan plannen. 6 weken Thailand, waar zal ik eens heen gaan?

Mijn nieuwe gezelschap / My newest companion

DIt is een korte update. Later zal ik mijn reis van Vang Vieng naar Luang Prabang en terug naar Vientiane posten.

This is just a short update. I will post a story on my journey from Vang Vieng to Luang Prabang and back to Vientiane later. And please, excuse my Dutch, I'm in a little bit of a hurry.

Nederlands

Al een aantal weken had ik het plan een fiets te kopen. Dit plan kwam tot stand in Hue in Vietnam, maar ik denk dat de oorsprong in Kunming ligt, of misschien zelfs eerder. Na gepraat te hebben met Chris en Reuben over hun fietstochten en enthousiast te zijn geworden, heb ik eenmalig een motorbike gehuurd en een andere keer een fiets. Dus toen ik met Albert praatte (Nederlander in Hue) was het makkelijk voor hem om mij te overtuigen zelf een fiets te kopen. Dus stuurde ik een email naar Chris met de vraag om hulp. Vietnam verruilen voor Laos was sowieso al het plan dus ik vertrok, wetend dat hij in Laos was en bereid was te helpen.
Gisteren was het dan zo ver en zijn hulp kwam van pas. De fietswinkel in Vientiane had een fatsoenlijke fiets en wat materiaal. Nu ben ik een reispartner rijker voor minstens 3 maanden. Ik kijk er naar uit om te gaan fietsen. En vandaag wordt de eerste dag met een rit naar de grens van Laos/Thailand.

English

A few weeks now I had the plan to by a bicycle. This plan came to life in Vietnam in Hue but I think has it's origin in Kunming, or maybe even before that. After talking to Chris and Reuben about their cycligtrips and getting excited, I rented a motorbike once and a bicycle another time. So when I talked to Albert (Dutch from Hue) it was easy enough for him to convince me to buy a bicycle myself. So I send an email out to Chris with a request for help. Leaving Vietnam for Laos was already the plan so I went, knowing he was there and willing to help.
Yesterday his help came in handy. The bicycle shop in Vientiane had a decent bike and some gear. Now I have a new travel companion for at least the next 3 months. I am looking forward to it. And today will be the first day with a trip to the Laos/Thailand border.
I am excited to get going!

Weg uit Vietnam / Leaving Vietnam

Dutch

Hue was best aardig voor een stad in Vietnam. Na een nachtbus vanuit Hanoi (te duur, alleen toeristen en geen slaap) had ik behoefte aan een kamer met een douche. Na een degelijk hostel gevonden te hebben, zat ik aan een ontbijt toen Claire aan kwam gelopen. Een van de meiden met wie ik een week op Cat Ba heb gezeten, dus het was goed haar terug te zien en te horen hoe het haar vergaan is. Ze kwam met Katrin die me vertelde dat ze in dezelfde trein zat van UlaanBatar naar Beijing, en toen herinnerde ik het me weer gedeeltelijk. Nadat ik eindelijk in kon checken en mijn tas kom dumpen in een kamer met een kluis, zijn we gaan wandelen, geluncht en eindigde we op een terras, kaartspellen spelend met een biertje er bij. Genietend van het goede leven, genoten van avondeten in de buurt van het hostel en Vietnamese Rhum geprobeert. Dat was het moment waarop we een meid uit Australie leerde kennen die van Saigon naar Hue gekomen was op een motorbike (scooter). Ze was goed gezelschap voor een paar dagen, wandelend en fietsend door de stad en Claire en Katrin uitzwaaien op hun motorbikes. Ik hoop dat ze een goede tijd hebben en goede mensen ontmoeten. Ik ben langer in Hue gebleven dan ik van te voren dacht maar het was nog steeds maar 4 dagen viir ik besloot een bs te pakken naar Dong Hoi. In Hanoi en Hue heb ik besloten dat Vietnam niet bij me past en dat Laos mogelijk een betere plek was om alle decembervieringen mee te maken. Ik dacht een bus te kunnen nemen naar de grens met Laos en een visum te kunnen krijgen op de grens dus ik vertrok. Had ik maar zo veel geluk. In Dong Hoi werd me verteld dat het niet mogelijk was een voa (visum op aankomst) te krijgen maar wel bij de grens in de buurt van Dong Ha. Dus pakte ik de volgende dag een bus naar Dong Ha voor een nachtje om daarna naar de grens te gaan. Ik werd afgezet in de prijs voor een bus naar de grens maar ik kon me niet druk genoeg maken om af te dingen. Te moe van Vietnam, ik wilde gewoon het land uit. De grensoversteek was een eitje en niet veel later vond ik een bus naar Savannaket, alwaar ik besloot een dag te blijven voor door te reizen naar Vientiane en Vang Vieng. Ik had gehoord dat Chris (de fietser die ik ontmoette in Kunming) daar was en me wel wilde helpen met het vinden van een fiets. Dus op naar Vang Vieng na een rustige dag in Savannaketh, een busreis van 10 uur naar Vientiane en een rustige dag in de hoofdstad met, alweer, goed gezelschap. En toen op een bus naar Vang Vieng met een stel uit Belgie. Ze boden me een drankje aan toen we aan kwamen, welke ik aanvaarde en toen we het cafe met een terras aan de rivier in liepen zag ik iemand zwaaien. Ik ben Chris tegen het lijf gelopen binnen 10 minuten na aankomst in de stad. Goed om bij te kletsen en ik heb het terras alleen verlaten om mijn tas te dumpen bij de buren. En voor een feestje in de 'hoofdstraat' met 3 andere reizigers. Veel plezier en een luie dag volgde. Nu ben ik terug op hetzelfde terras met meer bierlaoen eerder uitzicht op een mooie zonsondergang. Zo geniet ik graag van leven!

English

Hue was a nice enough town. After a sleeperbus from Hanoi (too expensive, tourists only and no sleep) I was up for a room with a shower. Found one which was decent enough and during breakfast Claire walked in. One of the girls from my week on Cat Ba it was good to see her again and get an update. With her was Katrin, who told me she was on the same train from UlaanBatar to Beijingand I sort of remembered. After finally being able to check in and dump my bags in a room with a locker we went for a stroll, lunch and ended up in a cafe, playing cards and drinking beers all afternoon. The good life is going on, dinner around the hostel and a try on Vietnamese Rhum. That's when we met an australian girl who went from Saigon to Hue on a motorbike. Good company for a few days, walking and cycling around town and seeing Claire and Katrin off on the motorbikes they bought. I hope they are having good fun and are meeting good people! I stayed in Hue longer then I thought but still it was only 4 days before I opted to take a bus to Dong Hoi. In Hanoi and Hue I decided Vietnam isn't my country and Laos might be a better place to have all the december celebrations. I thought I could get a bus to the Laos border and get a visa there so I left. But no such luck. In Dong Hoi I was told it wasn't possible to get a voa (visa on arrival) but I could get one on the border neer Dong Ha. So the next day I hitched a bus back to Dong Ha for a night there and then on to the border. I overpaid for that bus but I couldn't be bothered to try and haggle. I was too tired with Vietnam, I just wanted to leave. Which I did. The border was easy enough and afterwards I found a bus to Savannaketh where I opted to stay for one full day before going on to Vientiane and Vang Vieng. I heard Chris (the cyclist I met in Kunming) was there and willing to help me buy a bicycle. So on to Vang Vieng after a quiet day in Savannaketh, a 10 hours bus journey and a day in Vientiane with, again, good company. And then a bus to Vang Vieng with a couple from Belgium. They offered me a drink when we arrived, which I accepted and when we walked into a bar with a deckterrace on the riverside I saw someone waving. I ran into Chris within 10 minutes after arriving in town. Good to catch up and I only left the terrace to dump my bag 2 doors down. And to go to a party on the mainstreet with 3 other travellers. Good fun and a lazy day followed, now back at the same terrace with more beerlao and earlier on good views of a beautiful sunset. Aah. that's the way I like to enjoy my life!!

De weg van en naar Hanoi / The road to Ha Noi and away again

Vanaf nu ga ik proberen mijn verhalen niet alleen in het Nederlands maar ook in het Engels te schrijven. De Nederlandse versie is een vertaling van de Engelse (ik leef tegenwoordig in Engels). Ik lees jullie reacties graag, maar kritiek op mijn schrijven mag ook. / From now on I'm trying to write my stories not only in Dutch but in English as well. I love to read a response but criticism is equally welcome. My English experience will be the bottom one!

Dutch
De reis tot nu toe ging voor de wind. Bij de grens komen was een eitje, alleen het busstation lag zodanig ver buiten de stad (Kunming) dat ik me af begon te vragen of ik wel in de juiste bus zat. De grensoversteek zelf was een teleurstellende ervaring, de paspoortcontroles stellen niks voor en binnen 5 minuten na in Hekou begonnen te zijn liep ik de controle van Lao Cai uit. Ik was in Vietnam! De treinreis naar Hanoi verliep op een zelfde manier, de enige afleiding kwam van een oude (50+) Vietnamees die naast me kwam zitten en me aan bleef raken tot ik hem bijna een klap verkocht - waarna hij vertrok. De xe om bestuurder vroeg bijna iedereen de weg om er zeker van te zijn dat ik bij het juiste hostel aan zou komen. Het was bijna te makkelijk.

De reis van en naar Cat Ba Island was bijna identiek. In Hanoi en op Cat Ba bracht ik mijn dagen door met plezier maken, de omgeving verkennen, lui zijn en met een feestje (of twee). Een gemiddelde dag was op staan, ontbijt vinden en me afvragen: 'Wat zal ik vandaag eens gaan doen?'. Het wisselde van een bezoek aan een gevangenismuseum in Hanoi tot het maken van zandkastelen op het strand van Cat Ba. Het vinden van lunch en avondeten ging gemakkelijk en makkelijke avonden met een film en wat lol of een paar drankjes en dansen volgden.En de volgende dag herhaalde ik de routine. Volgens mij is dit geen slechte routine, helemaal niet zelfs.

Onderweg naar Cat Ba leerden we 3 gekke Slovenen kennen die ons een paar drankjes kochten twee avonden. Ik heb aangeboden te betalen of mee te betalen maar het mocht niet. En toen we dachten een rustige avond te hebben met een cocktail leerden we 3 gekke Tsjechen kennen die hetzelfde deden die avond met onze cocktails. Onze rustige avond was helemaal niet zo rustig! Maar we hadden er plezier in en dat is het belangrijkste. Na een hotelwissel, genoten we van de zonsondergang in de baai vanaf ons balkon voor geen geld! Maar het gedenkwaardigste was toch wel de middernacht duik in lichtgevend water. Geen foto kan dat weergeven. En ondanks dat het middernacht was en we de kans niet konden laten liggen toen we er over hoorden in de bar waardoor we geen handdoek bij ons hadden, het kon ons niet schelen. Gelukkig is het weer hier goed.

Terug in Hanoi na een week op Cat Ba was ik van plan maar 1 nacht te blijven en dan verder te reizen. Ik was klaar met de stad, maar nog meer met de mensen. Bijna iedereen wil geld van je. Deze indruk is maar door 1 man iets verbeterd, die vroeg ik wilde wachten toen ik hem passeerde en me toen een bloem overhandigde. De volgende morgen heb ik uitgecheckt, mijn tassen gepakt en ontbeten. Terwijl ik wachtte op een reactie van een friend on the road, raakte ik aan de praat met een kerel die net aankwam. We kregen gezelschap van een ander en nog een ander. Ze haalden bier om de hoek van het hostel en voor ik het wist zag ik een bekend gezicht bij het hostel aankomen. Niet veel later werd ons gevraagd of we een gratis biertje wilden, hoe kun je daar ooit nee op antwoorden? Dus ik bleef voor een biertje en toen nog een en nog een terwijl ik wachtte op een antwoord. Iets na 4 uur gaf ik het op en checkte ik weer in voor nog een nacht. Na een verschikkelijke nacht besloot ik een dokter te vinden en het kostte me de hele ochtend om er een te vinden, er te komen en weer terug bij het hostel te komen. Een teleurstelling rijker en een klein beetje minder naief besloot ik nog een laatste nacht te blijven. En omdat ik helemaal klaar was met de stad koos ik voor een rustige avond. En terwijl bijna iedereen me probeerde te overtuigen een biertje te drinken, was ik blij met mijn antibiotica als excuus om niet te drinken. Vanmorgen heeft Hanoi mijn limiet bereikt en ik heb een busticket gekocht. Op naar Hue wat hopelijk beter bij mij past!

English
On my whole trip I was on a roll. Getting to the border was almost a breeze, except that the busstation was so far out of town (Kunming) that I was wondering if I was on the right bus. Crossing the border was even more of a dissapointment, 5 minutes after I started the process in Hekou I was out of the office in Lao Cai. I arrived in Vietnam! The only thing not boring on the train to Hanoi was the old (50+) Vietnamese guy who sat down next to me and kept touching me untill I almost hit him - after which he left. The xe om driver asked everyone the way to make sure I got to the right hostel. It was almost too easy.

Getting to and from Cat Ba Island went in the same sort of fasion. The days in Hanoi and Cat Ba were spent having fun, exploring the surroundings, being lazy and having a party (or two). A typical day would be spent waking up, getting breakfast and thinking: 'What shall I do today?'. It ranged from visiting the prison museum in Hanoi to building sandcastles on the beach of Cat Ba. Looking for lunch and dinner was no difficulty and afterwards I had easy nights with a movie and some laughs or a few drinks and some dancing. And the next day I do the same routine. In my opinion, that is not a bad routine, not bad at all.

On the way to Cat Ba Island we've met 3 crazy Slovenian guys who bought us a few drinks a few nights. I offered to pay or at least share in the bill but it wasn't allowed. Then, when we thought we were having a quiet evening with one cocktail, we met 3 crazy Czechs who did exactly the same for the night but with cocktails. Our quiet evening wasn't as quiet after all. But we had fun and that's the most important. Switching hotels we enjoyed the sunset in the bay from the balcony for hardly any money! But the most memorable was the midnight dive with luminescent water. No picture can show what we were seeing. And even though it was midnight and we just jumped at the chance to see it when we heard about it in the bar so we didn't bring any towels we didn't care. Luckily the weather here is great.

Back in Hanoi after a week on Cat Ba, I was planning to stay 1 night and move on. I was done with the city, but even more with the people. Almost all of them want money from you. This impression was only improved by one guy who asked me to wait when I passed him and then handed me a flower. So I checked out the next morning, got my bags and had some breakfast. As I was waiting for a reply of a friend on the road I was talking to a guy who just arrived. Then another joined us and another. They had some beers from around the corner and conversation went on and before I knew it I saw a familiar face arriving at the hostel. Not long after that we were asked if we wanted a free beer, how can you say no to that? So I stayed for one, then another and another still waiting for a reply. At a little after 4 I gave in and checked back in for one more night. After a terrible night I decided to find a doctor and it took me the whole morning to find one, get there and get back to the hostel again. With dissapointment and a little less naive I opted to stay one final night. Being completely done with the city I opted for an easy night. Having almost everybody pushing me to drink I was glad I had the antibiotics as an excuse. By this morning I was absolutely over my limit with Hanoi and I bought a ticket to get out of here. On to Hue which hopefully suits me better!

China van noord naar zuid

Sorry dat het zo lang op zich heeft laten wachten! Na bijna 30 dagen in China te hebben gezeten, met mijn paspoort bij het Vietnamese consulaat is het wel tijd voor een update.

China, het land van de grote afstanden, de vele mensen en lekker eten. Een visum voor 30 dagen is te kort om alles te zien en te ervaren dus er moeten keuzes gemaakt worden. Beginnend in Beijing om vervolgens af te zakken naar het zuiden, naar de grens met Vietnam.Ik probeer alles nu te typen maar het zal allemaal wat kort zijn.

De eerste twee dagen in Beijing heb ik doelloos door de stad en de hutongs gedwaald. Na Moskou, de trein, Ulaan Baatar en nogmaals de trein was ik toe aan wat rust. Uitgerust en al werd het dan toch tijd om me te gaan gedragen als een echte toerist. De Great Wall werd bezocht met twee Israeliers en een Engelse. Terug in Beijing door naar de Pearl Market, waar daadwerkelijk alles te koop is en afdingen een sport is. Beijing Duck moest uiteraard ook nog gegeten worden, wat erg goed smaakt! De andere toeristische dingen bezocht: de Verboden Stad, de Lama Tempel en nog meer Hutongs. Op dag 5 werd de rest van de route in China bepaald. Na Beijing was het op naar Xi'an voor het Terracotta Leger, de Moslimbuurt en de Bell & Drum Towers met Katie en Jill. Een paar dagen later zette de reis zich voort naar Chengdu voor een bezoek aan de panda's uiteraard en aan het water zitten met thee in People's Park en spelletjes pool met Perry. Lijang met Old Town en Tiger Leaping Gorge volgden met Dean en Sarah. Dali was een korte stop voor Old Town en een fietstocht langs het meer met mountainbikes die niet zo goed waren als Dean en ik dachten. En als laatste de stad van de eeuwige lente, Kunming. Al zittend op het dakterras in het centrum van de stad is het genieten van de zon en alle ervaringen in China. Na een bezoek aan het meer, een museum en nog meer Markets is uitrusten in de zon en mensen kijken op straat heerlijk. Gelukkig heeft Chris een laptop die ik even mag lenen, want in de zon zitten heeft toch de voorkeur. Mijn beste ervaringen in China zijn niet de gebouwen en steden die ik bezoek maar is het eten op straat, de vele Chinezen die hun Engels willen oefenen en alle andere mensen die ik heb leren kennen onderweg. Geen dag is dezelfde en ik zou het niet anders willen. Ik heb meer nieuwe ervaringen dan ik op kan noemen in de tijd die ik nog heb voor ik mijn paspoort op kan halen. Mijn volgende verhaal komt uit VIetnam waar ik hopelijk 1,5 tot 2 maanden zal blijven. Maar wie weet, plannen weizigen on the road en dat is het mooie ervan.

De Trans-Mongolie Express

6 dagen Moskou en al een hoop verhalen later was het eindelijk zo ver. Voor mijn gevoel gaat de echte reis beginnen, met de trein van Moskou naar Beijing en tussendoor een stop in UlaanBatar.

Met 2 dames uit Zweden richting het station vertrokken, waarde trein al snel klaar stond. We bleken met zijn 3en in 1 coupe te zitten. De trein is in deze tijd van het jaar gezellig vol, met hier en daar lege bedden maar genoeg mensen om mee te praten. Het eerste stuk duurde 4,5 dag, vertrek dinsdag 21.35, aankomst zondag6.30.Durf nu nog maar eens te zeggen dat je lang in de trein zit!

Het mooie aan de treinreis is niet alleen het gezelschap en het uitzicht. De algehele verwarring over de tijd is het mooist. Je begint in Moskou (of sommige in St. Pietersburg of zelfs Amsterdam) en zolang je in Rusland zit met de trein wordt de tijd in Moskou aangehouden door de stations, de planning van de trein en de restauratiewagon. Maarondertussen passeer je verschillende grenzen van tijdzones. Zo is het verschil tussen Moskou en UlaanBatar 5 uur. Niemand weet precies wanneer we over een tijdgrens gaan dus verwarring heerst. Sommigen bleven op Moskou-tijd leven. Hilariteit alom toen ze er achter kwamen dat we volgens Moskou-tijd om half 2 's nachts in UlaanBatar aan zouden komen! In werkelijkheid is het dan half 7 in de ochtend en begint voor velen de dag nog, met als eerste een zonsopkomst.

4,5 dag in de trein viel ontzettend mee. Door al het gezelschap en elke ochtend een ander uitzicht is het goed te doen. Soms ben je vertraagd, maar dat kunnen ze in een nacht helemaal inhalen om vervolgens later op de dag weer vertraagd te raken. De enige behoefte na 4,5 dag was een zacht bed en een douche. En dan sta je om half 7 's ochtends in Mongolie. Het hostel was snel gevonden waarop snel een douche volgde. De stad zelf is erg saai. Die eerste dag ben ik met Kiwa (uit Japan) rond gaan lopen en hebben we het grootste boedhistische klooster van de stad bezocht.

Dag 2 maakte voor mij snel duidelijk dat ik echt de stad ook uit moest. Op weg naar het winter paleis van de oude heerser zag ik de smog op de stad liggen toen ik over een brug liep. Bah! 's Avonds met Kiwa gelijk plannen gemaakt, we zouden de dag erna om 4 uur de bus pakken naar Terelj National Park om 1 nacht door te brengen in een Ger en vervolgens weer terug te gaan.

Als je een avontuur wilt meemaken moet je gewoon weggaan uit Nederland. Wachtend op de bus met anderen die naar het park wilden aan de praat geraakt. Een stel uit Zwitserland en een stel uit Canada. Na ruim een uur gewacht te hebben op de bus vonden we het goed geweest. Terug naar het hostel, uitleg geven en kijken of we een auto met chauffeur konden regelen. Snel een belletje laten plegen dat we later zouden komen. Toen stond de rest er al met een auto die ons nog wel naar het park wou brengen om half 6. Het is zo'n 2 uur rijden en grotendeels was het donker. Offroaden was noodzakelijk toen er een ongeluk was gebeurd en in het donker kwamen we in het park aan. Uiteindelijk zijn we ondanks onze andere afspraak maar bij de rest gebleven, het was toch al veel later dan afgesproken. Een geweldige nacht en dag gehad met de rest. Er zou een auto geregeld zijn die ons naar het dorp zou brengen voor een bus naar de stad. Uiteraard kwam ook die niet opdagen. Het verbaasde me niks! De Gereigenaar pleegde een belletje en niet veel later kwam er een heel klein autotje om ons 4 te vervoeren. Aansluitend op de bus gelukkig, dus we waren zo terug in de stad. Laatste dingen regelen want 's ochtends weer vroeg op de trein!

's ochtends vroeg op en ontbeten.Ineens stond Sietse uit Moskou naast ons, die ging ook weer met de trein verder naar Beijing. In de trein zat ik zowaar in een volle coupe met alleen Nederlanders, waaronder Sietse. Zoals afgesproken 's middags even een biertje gedronken en kennis gemaakt met meer mensen uit de trein. De grenspost stelde het minst voor, het duurde alleen lang mede door het wisselen van de wielen. Snel slapen om 's ochtends wakker te worden in China! Het grootste verschil tussen China en de andere landen waar we doorheen treinde was het snel wisselende landschap. Schitterend om te zien! En dan nadert Beijing snel. Met nog 4 anderen uit de trein zijn we in Beijing eerst maar eens een hostel gaan zoeken. Die was gelukkig snel gevonden, niet al te duur en met een courtyard. Waar ik nu lekker zit, genietend van het weer (het is hier zo'n 20 graden overdag) en het gratis eten bij het feestje hier.

Over Beijing en China volgt snel meer, dit verhaal is al lang genoeg! Voor alle lieve mensen die graag een kaartje zouden willen het volgende verzoek: stuur even een mailtje met je adres en dan ga ik mijn best doen vanuit exotische locaties! Facebook wordt inderdaad geblokkeerd dus dat gaat niet werken ;)