Het begint allemaal in Moskou.

Nou ja, bijna dan. Het begon natuurlijk in Nijmegen met een vroege rit naar het vliegveld, Dusseldorf International. Met pap, mam, Sietske en Jochem in de auto om half 8. Hopelijk hoef ik dat tijdstip voorlopig niet te herhalen. Het vliegveld is wel oke, even zoeken welk nummer waar voor is en waar alles te vinden is op het vliegveld. En dan sta ik dan, me nog niet 100% realiserend dat ik ze echt een jaar niet ga zien. Dat kwam later pas. Knuffels, kussen en gezwaai horen er uiteraard bij.

De kriebels begonnen bij de paspoort controle. Klopt het? Mag ik door lopen? Geld mijn visum echt? Ik kon het me bijna niet voorstellen, maar na even wachten mocht ik door. Een saaie vlucht met veel wolken en een beetje slapen. En dan ben je geland en sta je in Rusland...

Rusland, veel bomen, rare manier van bouwen (niet de huizen maar de locaties) en bij Domodedovo veel ruimte.

En dan volgt Moskou, maar wat kan ik jullie daar nou over vertellen?

Ik kan vertellen over alle dingen die ik (tot nu toe) gezien heb. Zoals het Kremlin, alleen van buiten. Het rode plein (uiteraard), met de ijscotorentjes waarvan ik echt zin kreeg in soft-ijs. De kathedraal (Christ the Savior) die net iets verder in de straat staat, de rivier de Moskva, Arbat en vele andere mooie gebouwen, straatjes en parken.

Ik kan ook vertellen over de mensen die ik heb leren kennen. Zoals de Duitser die ik leerde kennen in de aeroexpress vanaf het vliegveld, die elke maand voor werk naar Moskou gaat en mij uitlegde hoe de metro werkte (mannelijke stem richting centrum, vrouwelijke stem centrum uit) en de kaartjes voor de metro. Of de Colombiaan uit Istanboel die een weekend naar Sint Pietersburg wilde. Of de jongen met Friese naam maar komt uit Arnhem en morgen al met de transsib gaat, waarmee ik vanavond een biertje ga doen. Of de 3 Duitse meisjes die dachten dat wij Nederlanders samen op reis zijn en die wodka met fanta dronken. Weetje: Russische fanta smaakt naar kauwgom. Heel gek..Maar ook de vriendelijke juffrouw in de boekenwinkel die alleen Russisch praat maar me toch aan een gum wist te helpen. En de Russische meneer die me hielp om er achter te komen of ik bij m'n kaartje ook een postzegel kon kopen, want de juffrouw achter de kassa kan ook alleen Russisch.

Genoeg te doen, te zien en te beleven hier. Tijd om weer verder te gaan!

Liefs uit Moskou,

Jet