Vang Vieng

Mijn (voorlopig) laatste dagen van openbaar vervoer.. Tenminste dat was het plan toen ik in Vang Vieng aan kwam. Maar daar aangekomen bleken er geen fatsoenlijke fietsen te vinden te zijn. Chris wist me te overtuigen te blijven tot na mijn verjaardag, zodat ik deze niet alleen zou vieren. Een typische plek voor 'westerse toeristen' hetgeen te merken is door de eeuwige herhalingen van Friens en Family Guy in restaurants en door de toeristen die in zwemkleding rondlopen van en/of naar de rivier om te tuben. Een leuke, maar gevaarlijke bezigheid door de combinatie van alcohol en de rivier. Maar als je je hoofd erbij houd is het net een grote speeltuin aan een rivier. De reactie van andere reizigers over Vang Vieng varieert tussen: 'Het is er geweldig!' en 'Bah, te westers en toeristisch.' Het enige nadeel van Vang Vieng is dat tussen alle gezellige en vriendelijke toeristen er een rotte appel tussen moet zitten. Ik kwam er uiteraard een tegen die me aan mijn haren uit een tuktuk trok. Geshockeert en boos stond ik op de weg te huilen en te worstelen tegen Chris, die me tegenhield om hem een klap te verkopen. Maar goed, dat heet niet voor niets een rotte appel.

Vanuit daar ging ik na meer dan een week door met een minibusje naar Luang Prabang. Op navraag werd gemeld dat de reis zo'n 6 uur zou duren, wat neer kwam op 7 uur. Waarom ze er over liegen begrijp ik niet, maar ik begin er gewend aan te raken. In Luang Prabang ging ik op zoek naar een guesthouse die me aangeraden was. Gelukkig was deze snel gevonden, een kamer snel geregeld en al snel kon ik weer op pad om op zoek te gaan naar avondeten. Lopend over straat, denkend waar ik heen kon gaan zag ik een bekende lopen. Even dacht ik dat het niet kon, want de persoon in kwestie zou nog onderweg moeten zijn. Maar toch liep Reuben over straat. En zo begon een nieuwe routine van koffie bij Joma's 's ochtends met Reuben, door het plaatsje slenteren, meeten voor lunch of avondeten en een film of wandeling over de avondmarkt.

Luang Prabang

Luang Prabang is een plaats waar redelijk wat toeristen komen en ondanks dat ik hiemee bekend was, was ik verbaasd bekende tegen te komen. Als eerste was er uiteraard Reuben, die eerder arriveerde dan geplant; vervolgens waren er Sara en Petra en Erika met wie ik de Transsib heb getreind; een Israelisch koppel bekend van Vang Vieng liep er rond en als laatste arriveerde Chris voor kerst. De dagen veranderde van indeling weinig, behalve dat er nog 2 fietsers bij kwamen voor de ochtenden in Joma's. Dit wil niet zeggen dat de dagen volledig lui verlopen. Praktische en nuttige dingen gebeuren ook, zoals het doen van de was, het schrobben van mijn sandalen, plannen maken, foto's & blog updaten etc.
Kerst volgde niet veel later, wat gevierd werd met een goed diner en een avond bij kampvuur. De kerstdagen zelf waren niet veel anders dan andere dagen. Niet veel later zeiden we tijdelijk gedag van Reuben, die door fietst naar Vientiane. De zelfde avond namen Chris en ik een bus naar de hoofdstad.

Vientiane

Een nachtbus is over het algemeen geen probleem. De bus zit dan wel vol toeristen, maar een ipod en een raam maken al het verschil. Dit maal had ik pech, ik lag in het bovenste bed in hetmidden van de bus, met een tv voor mijn neus waarop Laos muziek te horen was (erg luid) en het noodluik boven mijn hoofd waarvan het licht niet uit ging. Precies wat ik nodig had, een nacht met 2 uur slaap. Bij aankomst met een tuktuk de stad in alwaar we wisten dat er een goedkope kamer te vinden was. Door de moeheid werd er weinig productiefs gedaan.

Aangezien ik nog steeds op zoek was naar een fiets ging Chris een ronde doen langs de fietswinkels in de stad, terwijl ik op bed lag in de hoop op meer slaap. De overweging hoeveel er uitgegeven kon worden aan een fiets werd gemaakt toen ik niet kon slapen. Het was bijna tegen het nieuwe jaar en er moesten nog wat dingen geregeld worden. Een Thai visum, een fiets, een koptelefoon etc. De fietswinkel bleef dicht tot na de jaarwisseling en het visum duurde een paar dagen vanwege de jaarwisseling. Dus zat er weinig anders op dan winkelen en genieten van het gezelschap. En toen Reuben aankwam verliepen de dagen weer zoals in Luang Prabang, rustig. Voor nieuwjaarsavond kwamen we met een groep fietsers bijeen voor een diner en een beerlao feestje bij de Culture Hall. Veel geschreeuw, muziek en knuffels luidde het nieuwe jaar in. Het enige wat echt ontbrak was vuurwerk. En het nieuwe jaar gingen we weer door met het rustige schema van genieten en luieren.

Op 3 januari heb ik mijn fiets gekocht. Op 4 januari ging het grote plan van start. Het grote plan bestond uit 's ochtends de laatste dingen kopen voor de fiets en een laatste koffie bij Joma's. Vervolgens naar de Thai embassade voor onze paspoorten die we vanaf 1 uur konden ophalen. Dan snel door met gepakte fietsen naar de grens.
Dit ging helaas niet geheel volgens plan. Door wat problemen met mijn pinpas lukte het lastig om 's ochtends alles te regelen om met gepakte fietsen naar de embassade te fietsen. Zonder alle bagage dan maar om onze paspoorten te halen. Daarna snel proberen geld te regelen, onze overnachtingen betalen en tassen laden om naar de grens te fietsen. We vertrokken rond 3 uur, gelukkig blijft de grens open tot 10. Het is maar 25 km naar de brug, maar ik moest nog een beetje wennen aan een gepakte fiets dus het duurde iets meer als een uur voor we bij de brug waren. Uit het land gestempeld en aan het begin van de brug nam ik afscheid van Chris. Een lastig afscheid van een goede vriend volgt. Omdraaiend naar de Laos grenspost bedaenk ik me dat we contact zullen houden en dat hij trots zal zijn op deze nieuwe fietster.

Na de nieuwe formulieren ingevuld te hebben gaf ik mijn paspoort aan de grenswacht.
'Where did you just come from?'
'Vientiane, Laos - I just want to go back in and go south.'
'You have to go in and out off Thailand first before I can stamp you in to Laos.'
'But I just want to go in to Laos and not into Thailand.'
'Just cross the bridge and get stamped in and out again.'
'So 10 minutes and I'll be back again.'
'I'll wait for you.'
En dus pakte ik mijn paspoort, draaide ik mijn fiets om en stapte op om de brug over te steken. Op de brug bedacht ik me dat met een 60-dagen visum in mijn paspoort voor Thailand ze waarschijnlijk deze zullen stempelen en niet een gratis 15-dagen visum zullen afgeven. Ik heb helaas nog nooit gehoord van 2 visums die tegelijkertijd geldig zijn. Bedenkend dat Chris nog wel eens aan de andere kant kon staan fietste ik flink door aan de verkeerde kant van de weg. En zo kwam het dat toen ik de brug over was gestoken ik Chris zag staan, druk schrijvend.
'More forms to fill in?'
'What the..What the hell are you doing here?'
Ook hallo Chris. Hierop legde ik uit wat mij verteld was aan de andere kant van de grens. Ik kreeg een formulier, vulde deze in en gaf deze af aan de Thaise kant van de grens met mijn paspoort. En ja hoor, zoals verwacht werd mijn eerder die dag verkregen visum bestempeld. Dag plannen voor Laos en Cambodja, welkom Thailand. Samen zijn we de grensplaats in gefietst, op zoek naar accommodatie. Na deze gevonden te hebben kon ik gaan plannen. 6 weken Thailand, waar zal ik eens heen gaan?