Mijn eerste dagen op een fiets, ooh heaven!

Dag 1 (32 km)
Het begon allemaal met een rustige ochtend en de planning voor de drukste middag in tijden. De fiets is gekocht dus 's ochtends gingen Chris en ik op pad voor de laatste broodnodige accesoires. Dit was snel genoeg geregeld, dus is het tijd voor een laatste koffie bij Joma. Onze vaste koffiezaak in Luang Prabang en Vientiane en we konden en wilden niet vertrekken zonder een laatste kop.

Om 1 uur gaat onze strakke planning van start. Deze ziet er als volgt uit:
1 uur: Thaise embassade voor het ophalen van onze paspoorten.
Snel door naar het guesthouse om te betalen en de tassen te halen.
2 uur (of eerder zo mogelijk): op gepakte fietsen naar de Laos-Thailand grens.
3 uur: de grens oversteken, afscheid nemen.
Hierna draai ik om, regel een nieuw visum voor Laos en zoek een overnachting zolang er nog daglicht is.

Voor velen een interessante en strakke planning. Zo ook voor ons. Het was een vliegende start, de paspoorten waren snel opgepikt. Het enige wat stokte was mijn pinpas, die niet mee wilde werken. Iets na 3 uurgaan we op weg naar de grens. Onderweg nog een laatste aankoop voor mijn fiets, een laatste drankje aan de weg en 25km verder staan we bij de grens.

Netjes worden onze paspoorten gestempeld en waar de wegen links/rechts wisselen nemen we afscheid. Zal afscheid nemen ooit makkelijker worden?
Ik draai me om en fiets terug naar de grens van Laos. Na nieuwe formulieren ingevuld en afgegeven te hebben, samen met mijn paspoort, vraagt de man mij beleefd:
'Where did you just come from?'
'Vientiane. I just turned around on the bridge to return back into Laos.' (Van een mede-reiziger had ik begrepen dat dit kon)
'I am sorry. I can't stamp you in. You have to go in and out of Thailand first to get a new Laos visa.'
'I understand.'
Ik begreep het niet maar hij kan er ook niks aan doen. En dus deed ik het enige wat er op zat. Ik pakte mijn fiets, draaide haar om en fietste de brug over. Aldoende realiseerde ik me dat ik met een 60-dagen visum voor Thailand in mijn paspoort waarschijnlijk ingestempeld word voor deze 60 dagen. Alhoewel ik kan vragen of ik een 15-dagen gratis visum zou mogen hebben, veronderstel ik dat dit niet gaat gebeuren. Een andere gedachte die in me op komt is dat Chris mogelijk nog aan de andere kant staat. Deze combinatie maakt dat ik over de brug vlieg.
Aan de andere kant staat Chris nog formulieren in te vullen. Volledig verbaasd mij te zien aan die kant van de brug leg ik hem snel het verhaal uit. En niet veel later blijk ik gelijk te hebben. Hoe lief ik het ook vraag, mijn 60-dagen visum krijgt een stempel. Welkom in Thailand!

Dag 2 (98 km)
De dag in de grensplaats begint met regen. Op zoek naar ontbijt en een kaart begint het te druppen. Met soms een flinke vlaag besluiten we te wachten tot de regen voorbij is. Dus kan de zoektocht naar een kaart door gezet worden. Aldoende komen we langs een fietswinkel die accesoires verkoopt. Ik ben nog niet klaar met mijn fiets, een bel is niet standaard op mijn fiets. Dus ik koop een knijpspeelgoedje, een Hello Kitty. Niet veel later staat Kitty lief naast een hangende Tigger. Oh boy, mijn fiets word wel erg kattig!
11 uur arriveert en we stappen op de fiets. De regen is, in ieder geval voorlopig, opgehouden en we besluiten een risico te nemen. En zo gaat de eerste echte dag fietsen van start. De eerste grote stad ligt 55km verderop en we gokken zo ver te komen.
Tegen alle verwachtingen in arriveren we al om 2 uur in de stad met nog genoeg energie over. Met de wind in de rug en soms een wolk voor de zon is het goed te doen. De snelweg is niet al te druk en muziek blokkeert veel geluid van passerend verkeer. De snelweg? Ja, de snelweg. We rijden over Highway 2, richting het zuiden. De vluchtstrook zoals wij die kennen fungeert hier als baan voor motorbikes (scooters) en fietsers! En we worden alom geaccepteerd. Dit is te bemerken door de duimen, zwaaien, 'Hello!!' en het zachte getoeter van passerende vrachtwagens. Ik voel me volledig welkom.
Na een goede lunch besluiten we door te fietsen, denkend dat er een plaats 35km verderop is. Een makkelijke rit later vinden we een splitsing ipv een plaatsje, maar er is een slaapplek voor ons dus we zijn tevreden. Fietsend reizen gaat makkelijk! Misschien komt dat omdat het mijn eerste dag is, of omdat de weg goed is en zo goed als plat. Mogelijk vervloek ik mezelf morgen dat ik dit nu denk, maar zo is het. Toch ben ik moe, maar dat is niet verwonderlijk. Zeker nadat blijkt dat we 98km hebben gefietst!