Dag 10 & 11 - vrijdag 13 & zaterdag 14 januari 2012 (0km)

Na 9 dagen fietsen hebben we deze pauze aan het strand verdiend. De eerste fles Chang werd gisteren gedronken sinds we in Thailand zijn aangekomen om te vieren dat de kust bereikt is. De twee vrije dagen worden in alle rust doorgebracht. We beginnen onze to-do-lijstjes af te werken. Bovenaan de mijne staat mijn koptelefoon die op de dag dat we de grens overstaken kapot ging. De man die ons zou kunnen helpen kijkt angstig wanneer hij de koptelefoon opent en schudt zijn hoofd. Dat wordt een nieuwe kopen. Ook doen we wat aan de fietsen, vooral de mijne moet ik nog een beetje leren kennen. En verder zwemmen we, eten we en luieren we wat rond. Een heerlijke manier om even tot rust te komen voor we verder fietsen naar Phuket eiland. Ik ben nog wat langer welkom om mee te fietsen met Chris, wat erg gezellig is. En aangezien hij naar Phuket gaat en dit een mooi eiland schijnt te zijn, wil ik wel mee.

Dag 12 - zondag 15 januari 2012 (81km)

Ondanks dat we net 2 dagen 'vrij' hebben gehad, is het vanmorgen moeilijk om uit bed te komen. Ik ben moe omdat Chris me vannacht wakker maakte toen hij terug kwam van een feestje.. Maar we weten een plek voor een goed ontbijt dat niet veel later open gaat dus we hebben een excuus om iets langer in bed te liggen.
Om 10 uur zitten we dan toch echt op de fiets en al snel is het zweten, het is warm en benauwd. Na ongeveer 40km gefietst te hebben wordt het fietsen ineens erg zwaar voor een vlakke weg. Ik kijk naar beneden en zie een zachte achterband. Wetend dat het nog maar 10km voor onze lunch besluit ik te proberen mijn band op te pompen in de hoop dat het genoeg is. Had ik maar zo'n geluk. Nog voor we een km verder zijn is mijn band weer zacht. Mijn eerste platte band op de weg, in een brandende zon. Wetend dat het even gaat duren besluiten we de weg over te steken naar een restaurantje voor lunch en schaduw.
Wanneer de lunch voorbij is volgen we nog kort de snelweg voor we weer een zijweg inslaan. De weg slingert vlak langs de oceaan. Na een laatste paar heuveltjes over gefietst te zijn vinden we een slaapplaats bij de kust. Een groep actievelingen is verderop het strand aan het sporten (thaibo of iets dergelijks). Blij dat we ons niet druk hoeven te maken over sport, na een dag fietsen, duiken we de oceaan in.

Dag 13 - maandag 16 januari 2012 (68km)

En weer gaan we te laat van start (als je het zo al kunt noemen, om half 8 's ochtends). Om een of andere reden is het moeilijker geworden om in ons oude ritme te raken sinds we het strand hebben bereikt.. Maar eenmaal op de fiets gaan we verder richting het zuiden op weer een b-weg die ons door een nationaal park leidt waar een man in het hokje 'entrance fee' tegen ons begint te schreeuwen wanneer we door fietsen (zonder te betalen). Betalen om door een park te fietsen, mij niet gezien. Het landschap wordt gedomineerd door vis- en garnaalkwekerijen, wat een geur creeert die doet denken aan de Waddenzee. Wanneer we een bordje passeren met de tekst 'Verboden apen te voeren' denk ik dat we niet zo veel geluk zullen hebben en ook daadwerkelijk apen zullen zien. Maar 2 bochten verder zien we een stel langs de weg lopen en wanneer we de mangrove in kijken waar we ze zagen lopen zien we er meer zitten.
We fietsen verder, het nationale park weer uit en niet veel later zien we 2 fietsers onze kant op komen. Elise (USA) en Matt (Nieuw Zeeland). Een gesprek langs de weg volgt. In de tussen tijd ben ik echter verbaast dat dit de eerste fietsers zijn die we tegen komen in Thailand. Overal hoor ik dat Thailand echt een fietsland is dus ik had verwacht dat we wel eerder fietsers zouden tegenkomen. Het is een warme, zonnige dag en na nog wat laatste informatie uitgewisseld te hebben fietsen we verder.
Na 65km komen we in Prachuap Khirikhan aan waar we stoppen voor lunch. Tijdens de lunch kom ik er achter dat de eerste 1000km fietsen er al weer op zitten! Na lunch besluiten we te blijven voor de nacht, na slechts een halve dag fietsen. Het lichte schuldgevoel dat ik heb verdwijnt wanneer ik Chris zijn rug zie. Volledig verbrand door de zon ben ik verbaasd dat hij er (nog) niks van voelt. We vinden snel een guesthouse en kunnen onze gebruikelijke duik in de oceaan nemen.

Dag 14 dinsdag 17 januari 2012 (127km)

Mijn eerste zonsopkomst!
Nou ja, niet helemaal mijn eerste. In de nachttreinen en -bussen waarin ik slapen een enorme uitdaging vind ben ik altijd wakker om de zonsopkomst te zien. Maar het is mijn eerste zonsopkomst terwijl ik niet op dat moment exact onderweg ben.
En ondanks dat we een schitterende zonsopkomst hebben gezien, zijn we weer te laat op weg. Een b-weg af rijdend volgen we het kompas voor onze route. De kaart heeft gewoonweg te weinig detail om te kunnen volgen op deze wegen. Maar zo fietsen we wel langs de oceaan voor een groot deel van de dag. Alweer is het een hete en benauwde dag, zelfs wanneer de zon af en toe achter een wolk verdwijnt.
Onze voorkeur gaat uit naar een overnachtingsplaats bij de kust. We fietsen er de hele dag langs en het is moeilijk om de verlijding een duik te nemen te weerstaan. Dus wanneer we een bordje zien met de tekst 'kust' slaan we af, niet verwachtend dat het bordje '14km' volgt. 14 km extra fietsen, ik hoop maar dat de kust de moeite waard is. Rond half 4 komen we aan in een kleine baai met een dorpje waar we kunnen overnachten. Zeker de moeite waard!
Tijdens het avondeten bedenk ik me dat ik mijn fiets al 2 weken heb en tot nu toe noem ik haar altijd 'my baby'. Maar ik kan haar niet langer zonder naam rond laten reizen, geen baby is zo lang naamloos. Dus we brainstormen wat, houden Kitty en Tijgertje in ons achterhoofd en dan komt Chris met Elsa. Volledig van toepassing en het klinkt goed besluit ik dat mijn fiets vanaf nu door gaat als Elsa.
Voor het verhaal dat ik te horen kreeg: http://en.wikipedia.org/wiki/Elsa_the_Lioness

Dag 15 woensdag 18 januari 2012 (82km)

Vanmorgen zijn we allebei niet te genieten. Ik kan niet helemaal plaatsen waar het bij mij aan ligt, maar ik ben chagrijnig.
Gisteren hebben we van een expat in het dorpje uitleg gekregen hoe we bij Chumphon kunnen komen zonder de snelweg af te fietsen. Simpel weg het dorpje uit fietsen, links afslaan dan nogmaals links een nieuwe weg in slaan en de rest van de tijd links houden. Klinkt makkelijk en dat was het ook. We fietsen al snel over een mooie weg langs de lege kust, omringd door palmbomen. Wanneer er een betonweg links afslaat volgen we zijn andere advies op en slaan af. We fietsen tussen palmbomen door, fruitplantaties aan beide kanten van de weg. We komen in een kleine baai aan, een schitterende locatie maar doodlopend. Het enige wat er op zit is de fietsen omdraaien en terug fietsen. Ik ben lichtelijk boos voor deze onnodige omweg waar ik uberhaupt al mijn twijfels over had. Maar aan de andere kant, ik weet dat ik chagrijnig ben en ik wil niet tegen hem uitvallen. De kans is vrij groot dat als ik alleen had gefietst, ik deze weg ook in was geslagen en het was een mooie omweg. Ook heb ik het gevoel dat Chris het al zwaar genoeg heeft zonder mij vanochtend, dus ik hou me in. We zijn niet bepaald het beste gezelschap vandaag.
En dus gaan we verder, door een lich glooiend landschap op een hete dag. Lunch wordt gevonden in een restaurant aan het strand waar we in gesprek raken met een andere fietser, John en al snel gaat het over fietsen in Thailand. Na deze pauze voelt Chris zich duidelijk beter en al snel vliegen de kilometers voorbij. Met nog 15km tot Chumphon besluiten we een laatste pauze aan het strand te nemen, het plaatsje ligt immers uit de kust. Over een koud drankje ontdekken we dat onze weg morgen niet zo lang is als we eerder bedacht hadden. We kunnen die 15km tot Chumphon er dan morgen wel bij plakken en de beslissing om te blijven aan het strand is snel genomen. Een overnachtinsplek wordt tegenover het cafe gevonden en snel duiken we de oceaan in om het fietszweet af te spoelen. Het enige dat mij zorgen baart is mijn linkerhand. In Cha-am dacht ik wat kracht kwijt te raken en nu kan ik mijn vingers niet meer strekken zonder dat ze trillen. Wat is hier gaande?

Dag 16 donderdag 19 januari 2012 (0km)

Het is een onrustige nacht met zo veel draaien en wakker worden dat het lijkt alsof ik nauwelijks slaap. Maar om 4 uur zie ik Chris uit bed strompelen en in mijn slaapdronken toestand zie ik zelfs dat het mis is. Het duurt alleen even voor dit ook daadwerkelijk doordringt. Hij zegt een spier verrekt te hebben, in zijn slaap. Als het niet 4 uur 's nachts was en ik niet bijna om zou vallen van de slaap zou ik me slap gelachen hebben. Hij weet ook niet hoe dit kan maar zo is het. Het voorstel om niet te fietsen de volgende dag, maar een dag te blijven om bij te komen schuif ik door naar het ontbijt. Mijn hersenen werken eenvoudig weg niet. En dus gaat de slapeloze nacht verder, tot we allebei het niet langer uithouden om in bed te liggen draaien en hongerig te zijn. Er is maar een antwoord op zijn eerder gestelde vraag, we blijven een dag om bij te slapen en te kijken hoe het met zijn spier gaat. Er ligt een mooi strand voor ons en alles is betaalbaar genoeg, dus waarom ook niet?
Zo begint een onverwachte maar welkome vrije dag aan het strand. Een ochtendduik helpt de slaap iets te verdrijven en niet veel later zitten we in een restaurantje waar ik aan de remmen van mijn fiets sleutel. Ineens barst het los. Het begint zwaar te regenen en we zijn opgelucht dat we droog zitten in plaats van op een fiets. De rest van de morgen en het begin van de middag is het wisselend zonnig en bewolkt met regen. Ideaal om het to-do-lijstje er weer bij te pakken en langzaam af te werken. Wanneer de avond nadert klaart het op en kunnen we genieten van een zonsondergang terwijl we in de oceaan liggen.