Dag 31 Zaterdag 4 februari 2012 (106km)

Vlak voor 7 uur word ik wakker van mijn alarm. Veel te laat hoor ik mijn alarm af gaan en we zijn beide laat. Chris heeft gisteravond besloten met mij te vertrekken aangezien we de eerste 20km dezelfde richting hebben. Gelukkig hebben we allebei gisteren al gepakt en snel ren ik naar de 7/11 aan de overkant voor een geimproviseerd ontbijt. Rond 8 uur fietsen we de snelweg op, onze laatste rit samen. Het duut maar 17km voor we stoppen bij een tankstation voor een soda. De weg naar het noorden, naar Surat Thani, begint bij de volgende stoplichten. Precies een maand na ons laatste afscheid moeten we weer afscheid nemen. Maar dit maal is er geen kans dat ik binnen een paar minuten weer naast hem sta om hem gezelschap te houden. Een stevige knuffel die ik uiteindelijk los moet laten voor ik ga huilen. Chris is ontzettend goed gezelschap geweest de afgelopen maanden en het is verbazingwekkend dat hij het zo lang met mij heeft weten vol te houden. Ik hoop dat ik hem tegen het lijf loop elders op de wereld. En vanaf nu ga ik alleen verder met als enige richtlijn het bezoek van pap&mam in Thailand in maart.
Alle vriendelijke glimlachen helpen me op weg, nu alleen op pad. De weg passeert zonder dat ik er echt iets van mee krijg, maar het deert niet want het landschap bestaat alleen maar uit kwekerijen. Bij een vroege lunch is een dronkaard iets te geinteresseerd, maar uiteindelijk besluit hij weg te gaan met zijn drank van keuze. En dat om 11 uur 's ochtends. Ik besluit snel verder te gaan naar Phrasaeng of Wiang Sa (20km verder), beide een mogelijke plek voor overnachting. De eerste is klein en valt me wat tegen, dus na een korte stop besluit ik verder te gaan naar Wiang Sa, ondanks de tegenwind. Ondanks de afremmende tegenwind bereik ik Wiang Sa aan het einde van de middagen vind een betaalbare kamer in een resort. Tijd voor avondeten en een douche.

Dag 32 Zondag 5 februari 2012 (80km)

Ondanks dat ik vroeg op bed lag vanmorgen doet het weinig goed voor mij vroege ochtend. Slaperig zet ik de wekker op mijn telefoon uit, die niet mee wil werken. Hoe ik om 7 uur buiten stond met al mijn tassen kan ik me niet herinneren maar het is toch gelukt. In het begin is het mistig op de weg, maar de zon breekt langzaam door. De snelweg begint drukker te worden wanneer ik af kan slaan. Een weg van betonplaten leidt me tot Ban Na San. Onderweg zijn er redelijk wat blaffers te vinden, waar ik alleen langs kom door af te stappen en rustig verder te lopen. De gemeenste van allemaal ligt gelukkig aan de ketting. Maar wanneer ik ineens 2 honden vind aan beide kanten van mijn fiets begin ik toch wat bang te worden en de eigenaren doen weinig. Langzaam loop ik met Elsa aan de hand weg. Verder fietsen voelt niet goed en ik kijk naar beneden. Mijn achterwiel slingert van links naar rechts. Ik besluit door te zetten tot het dorpje en daar eens goed te kijken. Bij een soda draai ik Elsa op z'n kop en verzoek Chris voor info - gelukkig is hij nog bereikbaar voor mijn (meestal domme) vragen. Mijn eindbestemming is maar 41km verderop en ik krijg het advies daar een fietswinkel op te zoeken waar het gerepareert kan worden. Snel zet ik door, de weg negerend (behalve uiteraard het verkeer op de weg). Hoe eerder ik er ben, hoe eerder ik weet wat dit geintje me gaat kosten als er al een fietswinkel open is vandaag. Uiteindelijk kom ik midden op de dag aan in Surat Thani en ga eerst maar zoeken naar een guesthouse om al mijn tassen te dumpen. Ik kom tot de ontdekking dat Surat Thani niet goedkoop is om te slapen en uiteindelijk leg ik me neer bij een kamer van 250baht. Al zoekende ben ik voorbij LA Bike gefietst die open was, en hier ga ik naar terug voor mijn wiel. Een kort klusje, binnen een half uur is het gedaan en kan ik Elsa uittesten. Als ik later door het plaatsje loop bedenk ik me dat ik wel naar een van de eilanden kan en ga op zoek naar info. De prijzen verschillen en het algemene advies is om naar de pier te gaan om een kaartje voor mij en mijn fiets te kopen, 65km verderop. Misschien morgen, nu is het eerst tijd voor avondeten. Met de avondmarkt tegenover het hotel moet dit makkelijk zijn.

Dag 33 Maandag 6 februari 2012 (42km)

Het is gek om geen plan te hebben, geen plek om heen te gaan. Ik heb altijd wel een (vaag) idee over tijd/plek etc. en absoluut geen idee hebben is nieuw voor me. Misschien jaloersmakend voor anderen, maar ik ben niet van plan om er aan te wennen. Ik wil ergens heen gaan of in ieder geval een idee hebben. Tijd om wat inspiratie op te wekken. Na het ontbijt pak ik Elsa en fiets in en om het plaatsje. Het duurt niet al te lang om inspiratie te krijgen, ideen komen op en het is tijd om wat ideeen uit te werken. Ik vind een goedkoop internetcafe en ga op zoek naar informatie. Na bijna 2 uur begint het helder te worden, nu nog wat laatste details en dus op naar het station. Met enige overtuigingskracht krijg ik uitleg hoe bij het station te komen, 12km verderop. Was het altijd maar zo makkelijk: naar de kruising - rechtsaf slaan - 12km door fietsen. Uiteindelijk duurt het 2 uur voor om terug te komen van het station, maar er is dan eindelijk een plan!
De avondmarkt levert weer een goed avondmaal op en met wat snacks ga ik terug naar mijn kamer. Tijd om te ontdekken wat voor troep ik meezeul in mijn backpack.

Dag 34 Dinsdag 7 februari 2012 (15km)

Het hotelpersoneel is niet gewend dat mensen langer dan 1 nacht blijven slapen. Gisteren verzochten ze me uit te checken toen ik op weg ging voor ontbijt, nog niet wetend of ik zou blijven of niet. Uiteindelijk bleef ik, maar ook vanmorgen vragen ze zodra ik buiten kom om uit te checken. Na het ontbijt maar en als ik hiervan terug kom leg ik ze mijn probleem uit. Mijn trein vertrekt pas om half 6 vanavond, waar laat ik mijn tassen en fiets de hele dag? Ik mag uitchecken om 1 uur. Wanneer ik terug kom word me gevraagd te betalen voor vannacht, maar ik pak mijn tassen en geef ze de sleutel. Met Elsa bepakt is het tijd voor lunch.Lunch is echter een saaie bedoening, net als ontbijt. Waar is al dat goede eten heen gegaan? Ik vertrek maar snel, rustig fietsend naar het station. Hier kom ik uiteraard veel te vroeg aan, tijd voor wat boodschappen en nog een laatste, saaie maal. Terugkerend op het station, met al een ticket voor Elsa, raak ik in gesprek met een Nederlands koppel die zich niet kunnen voorstellen te fietsen in Thailand. Zij zou nooit alleen kunnen zijn en hij vindt het te heet. Mijn argument is dat ik wind creeer terwijl ik fiets, het is heter wanneer ik stop.
Alle treinen zijn vertraagd dus ik heb alle tijd om Elsa voor te bereiden voor de rit. Alle tassen haal ik er af, het zadel gaat er af en het stuur wordt dwars gezet. Ik ben klaar wanneer de trein het station in rolt en snel neemt een bagagejongen Elsa van me over. Snel dump ik mijn tassen voor ik naar de cargo-wagon ren om mijn elastieken te overhandigen. En terwijl de zon zakt en de horizon schittert in al haar kleuren kan ik alleen maar hopen dat dit zal helpen...