Dag 35 Woensdag 8 februari 2012 (141km)

Ik krijg Elsa om half 6 terug, zet alles er weer op en aan en kan vertrekken... Behalve dat het nog donker is. Dus ik ontbijt een beetje terwijl ik wacht. Wanneer de horizon langzaam lichter kleurt doe ik een lamp op en fiets ik Bangkok uit. Het duurt lang, het is een immense stad. Na 20km hou ik een eerste pauze en zit ik nog steeds in de stad. Bijna 10km verderop hoor ik een luide *pang* wanneer ik voor een stoplicht wacht. Ik kijk maar zie niks dus fiets weg wanneer het groen is. Al snel voel ik gewiebel dus ik stop langs de weg. Mijn spaken zijn alweer de boosdoener, ditmaal ontbreekt er zelfs een. Dus ik loop op aanwijzing van mannen langs de weg verder, met de backpack op mijnrug. Na 2,5 km kom ik bij een fietsenzaak en terwijl Elsa gemaakt wordt kijk ik rond. De uiteindelijke rekening is 200 baht voor een volledige check, het repareten van mijn wiel en een spiegel voor mijn bar-ends. Om half 10 kan ik eindelijk verder fietsen. Gelukkig gaat het vanaf nu weer vlot en al snel zit ik aan de lunch met 70km op de teller. Mijn doel is om Phanom Sarakham te bereiken en hier ben ik al om 2 uur. Kort kijk ik rond voor een guesthouse, maar ik besluit een gok te nemen en verder te fietsen. Op mijn kaart staan geen plaatsjes meer aangegeven dus het is echt een gok. Doorfietsend bereik ik een klein gehucht aan de weg, na 120km, waar een hotel is. Hier is echter niemand aanwezig dus ik kijk verder. Nog een hotel! Maar hier zwaait de dame en schudt haar hoofd, dit zal wel nee betekenen. De linkerkant van het gehucht heb ik gehad, misschien biedt de overkant wat. Hier tref ik een politieagent die me te hulp schiet. Na een rit naar het eerste hotel, waar nog steeds niemand is breng hij me naar een soort van park. Hier is vaak wel een slaapplek, maar onbetaalbaar. Mij word gezewen waar ik koud water kan vinden en we wachten. Als er 3 dames arriveren weet ik waarom we moesten wachten, maar eentje spreekt Engels. Er is een kamer voor me voor 600 baht in het ene gebouw, met een eigen badkamer. Of een kamer in het andere gebouw met een gedeelde badkamer voor 100 baht. Verbaasd vraag ik haar dit te herhalen, wat ze doet. Ze laten me zelfs de kamer zien en nog steeds ben ik verbaasd. Maar ik accepteer snel, niemand anders gezien te hebben is de badkamer zelfs een prive badkamer. De dame die dit alles vertelde heeft me een rondleiding door het project aangeboden en na een douche leiden Bee en haar vriend Dorn me rond op de scooter, ik er achter aan fietsend. Ik realiseer me hoe moe ik ben na 130km op de fiets. De rondleiding is interessant, maar moeten we staken als de zon begint de zakken en mijn honger de kop op steekt. Op naar de markt in het gehucht, avondeten en goed gezelschap.

Dag 36 Donderdag 9 februari 2012 (120km)

Terwijl ik alle tassen op Elsa hang komt er een tourbus aan. Vol met vermoeide Thaise toeristen, die verbaasd opkijken wanneer ik langs fiets. Voor ontbijt ga ik in het gehucht op zoek, de enige locatie gaat mogelijk om 8 uur open. Dan maar naar de ochtendmarkt, waar ik een tros bananen koop. En terwijl ik dit doe zie ik een dame zwaaien, de dame die ons gisteren het Thaise toetje heeft verkocht. Druk gebarend dat ik moet komen loop ik naar haar toe met Elsa. Ik moet zitten en krijg een kop koffie voor mijn neus neergezet. En terwijl een politieagent tolkt, ik vertel over mijn fietstocht, wordt mijn geld voor de koffie geweigerd.
Ik fiets een verlaten weg op die me richting de grens moet brengen. Na de waarschuwing dat er weinig zou zijn aan restaurantjes heb ik vanochtend al mijn flessen (inclusief thermosfles) opgevuld met koud water. Het verkeer bestaat voornamelijk uit (mini)bussen die richting de grens snellen. De ene na de andere kwekerij volgt langs de weg, er is een zacht windje en de zon wordt door de wolken op afstand gehouden, ideaal fietsweer! Kort na mijn eerste pauze krijg ik een lift tot de grens aangeboden van een van de weinige andere weggebruikers, een dure, grote Hilux. Toch sla ik dit aanbod af, ik wil dit fietsen.
Wanneer de weg met weg 33 samenvoegt verdrievoudigt het verkeer snel, helaas blijft het bij bussen. Gelukkig is het maar een kort stuk op deze weg voor ik aankom in Aranyaprather, waar ik de nacht zal doorbrengen. Ik vind accommodatie en een internetcafe, maar helaas geen kaart van Cambodja.

Dag 37 Vrijdag 10 februari 2012(57km)

Geld wisselen naar US$ is mijn eerste taak van vandaag, na uiteraard te hebben ontbeten. En aangezien de banken pas om half 9 open gaan kan ik 'uitslapen' tot half 8. Wanneer ik bij de eerste bank vraag hoor ik dat ze geen geld wisselen ondanks dat ze dit buiten adverteren. Doorverwezen naar bank #2, waar ze geen dollars hebben. Of ik bij de grens geld kan wisselen bij de bank? Snel naar het hotel terug voor mijn tassen en Elsa. Het is maar een paar kilometer en dit is vlot gedaan. Hier zijn de banken echter pas om 10 uur open en dus moet ik wachten. Hier is bank #3 en #4 niet in het bezit van US$ en bank #5 alleen van grote biljetten. Ze laten me geen keus, ik heb de $ nodig om een redelijke prijs te betalen voor mijn Cambodja visum. Zo begin ik pas rond half 11 aan de grensoversteek. Overal is het in de rij staan en om de tijd te doden grap ik met een grensofficier en praat ik met random mede-wachters. Het duurt bijna een uur voor ik mijn laatste stempel krijg en ik officieel Cambodja in mag. Weg van hier!
Poipet is niet echt een aantrekkelijk plaatsje en Siem Reap is nog 150km fietsen, dus ik hoop vandaag wat afstand gedaan te kunnen krijgen om morgen Siem Reap te bereiken. Na 25km kom ik Arend (Duitsland) van 70 tegen op een ligfiets. Hij is van Saigon op weg naar Maleisie en heeft wat informatie over wat me te wachten staat. We kletsen aan de kant van de weg, onverstoord door het voorbijrazende verkeer. Sisophon heeft een guesthouse en is 25km verder, dus neem ik afscheid en ga op pad. Al snel merk ik dat ik door mijn water heen raak. Water kopen blijkt lastig te zijn, er is geen wisselgeld voor mijn dollars of er is een hoop miscommunicatie. De laatste keer dat ik het probeer is 5km voor Sisophon en dan realiseer ik me ineens iets. Wat dom van me! Al die tijd zit er een thermosfles vol water in mijn fietstas. Snel drink ik de fles leeg, ik begon uitgedroogd te raken. Ik voel me iets beter, maar nog lang niet de oude als ik de laatste 5km heb gefietst. Met hulp van een dame op de weg vind ik een guesthouse voor $6. Wanneer mij getoond wordt waar ik Elsa kan plaatsen voor de nacht zie ik daar een fiets staan. Die ziet er bekend uit, maar van wie is de fiets ook alweer? Terwijl ik me dit afvraag probeer ik mijn tassen de trappen op te krijgen. Het antwoord komt naar beneden gelopen, Chris uit Duitsland is in hetzelfde guesthouse. Hem heb ik in Luang Prabang leren kennen, vlak voor kerst en hij was ook bij de jaarwisseling in Vientiane. Snel dump ik alles en haast ik me naar beneden. Tijd voor verhalen, water en eten.
We zitten nog even te kletsen op een balkon van het hotel wanneer we zoeklichten zien, daar is een feestje. Dus gaan we op zoek wat er gaande is en zo belanden we op een Anchor-bier feestje met live-muziek en een mini-kermis voor kleine kinderen. Met wat snacks en een koud biertje gaan we aan een tafel zitten om verder te praten, live-muziek als achtergrondgeluid. Bij ons tweede biertje krijgen we gezelschap van Cambodjanen die ons bier geven. We accepteren beleefd, maar na een paar begint de moeheid en het gebrek aan eten en water zijn tol te spelen bij mij. Ik zak in, maar wil niet onbeleefd zijn. De live-muziek brengt de oplossing, het is afgelopen en na ze te hebben bedankt lopen we terug naar het guesthouse. Tijd voor bed!

Dag 38 Zaterdag 11 februari 2012 (109km)

Midden in de nacht word ik wakker van luide knallen. Ik zet de tv uit, maar dit maakt geen verschil. In mijn slaapdronken staat denk ik dat het de buren zijn die met deuren slaan, wel erg onbeleefd in een guesthouse. Uiteindelijk duurt het een uur voor mijn hersenen wakker genoeg zijn om te registreren dat het de ramen zijn die dichtslaan door de wind. Het is mijn eigen schuld dat dit mijn nachtrust kost, ik val niet meer in slaap. Wonder boven wonder sta ik toch om 7 uur beneden met al mijn tassen en hier tref ik Chris weer. We gaan samen op zoek naar ontbijt en moeten hierna helaas afscheid nemen. Hij gaat Thailand in terwijl ik Cambodja verder ga verkennen.
Een lange, rechte weg ligt in het verschiet, met maar 1 'heuvel'. Er is weinig aan afleiding, met een open horizon. Een eerste pauze biedt wat respijt in de vorm van een gesprek met de chauffeur van een Halo Medical wagen. Hij biedt me nog een lift aan tot Siem Reap, maar deze sla ik af. Niet veel later vraag ik me af of ik hier geen spijt van ga krijgen; een tegenwind steekt de kop op. Tijdens mijn tweede pauze denk ik al aan lunch, maar dit komt later wel. Nog geen 5km verder zie ik restaurants en even twijfel ik, maar dit is te snel. Langzaam wordt de honger erger en begin ik spijt te krijgen dat ik eerder niks gegeten heb. Ik moet stoppen voor soda's om op de suiker verder te kunnen fietsen. Het duurt uiteindelijk nog 25km na het laatste restaurant voor ik eten vind, het is al 2 uur. Het is een warme dag en de tegenwind doet niks aan de zon. Er is weinig schaduw te vinden, behalve bij huizen. Hier stop ik dan ook elke keer als ik water wil drinken. Tijdens een van deze stops ontdekken 4 kinderen mij en ze komen snel aangerend, met moeder sjokkend achter hen aan. Interessant zo'n fiets met Kitty en Tijgertje. Moeder gebaart me Tijgertje aan het kleinste kind te geven, maar hier ga ik niet in mee. Het is niet goed om te bedelen en ik ga geen moeder helpen dit aan kinderen te leren. En al helemaal niet als het om Tijgertje gaat!
Het landschap is dor maar de mensen zijn over het algemeen vriendelijk en ik ben zo goed als de enige westerling op de weg. Wanneer ik voorbij Puok fiets veranderd dit aanzienlijk. Ineens is het groen, overal is water en tuktuks snellen voorbij met toeristen. Gelukkig blijven de mensen tot net buiten Siem Reap lachen en zwaaien. Grote hotels passerend moet ik dicht bij Siem Reap zijn, denk ik. Het duurt langer dan ik dacht maar dan ineens bevind ik me in Pub Street op zoek naar een slaapplek. het bordje Garden Village rooms $1-$18 klinkt aanlokkelijk en ik neem een kijkje. De jongedame aan het werk kijkt voor me en vind een leeg bed en een matras en zo heb ik het laatste bed voor $1! Blij dump ik alles, doe ik Elsa op slot om een boom en klim de trappen naar het dakterras op. En met een biertje en wat gezelschap kijk ik hoe de zon zakt in de smog. Ik ben moe na een lange dag, het was 4 uur toen ik hier aan kwam. Toch kan ik de verleiding niet weerstaan wanneer me gevraagd word mee te gaan naar een bar, niet wetend dat ik na een avond vol pool, tafelvoetbal en bier om 3 uur terug zal lopen.