Dag 39 t/m 42 12 februari - 15 februari 2012 (108km)

De dagen in Siem Reap worden doorgebracht rondfietsend in de omgeving, socializen met backpackers en ronddwalen in de omgeving van het hostel. De avonden worden doorgebracht in gezelschap en uiteraard bezoek ik de Angkor tempels. Vanwege mijn budget heb ik gekozen voor een 1-dag kaart. Van een backpacker heb ik begrepen dat ik de avond ervoor de kaart kan kopen en dan nog voor zonsondergang het tempelcomplex binnen mag. Hier wordt gebruik van gemaakt en een korte nacht volgt, want de dag erop wil ik zonsopgang ook zien bij Angkor. Gelukkig is Elsa er, waarop ik rustig van tempel naar tempel kan fietsen en pas bij de 7e tempel tourgroepen zie.
Het was de bedoeling om 4 nachten te blijven en dan weer op de fiets te stappen. Ik heb een soort van planning gemaakt voor Cambodja omdat ik maar 3 weken heb om hier rond te fietsen. Maar door Angkor fietsend kom ik iemand tegen die ik de avond ervoor heb leren kennen en die bied me een drankje aan. Niet te weerstaan uiteraard en aangezien ik wat lege dagen heb gelaten in de planning voor dit soort gelegenheden maak ik er gelijk gebruik van. Mijn laatste dag in Siem Reap is uiterst lui, hangend op het dakterras met een laatste biertje en vol verwachtingen voor de rest van Cambodja.

Dag 43 16 februari 2012 (99km)

Ik word langzaam wakker van een wekker die afgaat, ineens realiseer ik me dat het nog donker is. De wekker is van een ander, die hier wel doorheen weet te slapen. Nog even blijven liggend merk ik dat slapen er niet meer in zit en besluit mijn tassen maar te pakken en ontbijt te gaan zoeken.
Het is druk op de weg, voornamelijk met vrachtwagens en bussen. Verder buiten de stad wordt het rustiger op de weg, maar daarmee verdwijnen ook de bomen en dus de schaduw. Gelukkig zijn er nog wolken die de zon soms weten te verbergen. En met een fris windje erbij is het lekker fietsen op de snelweg, met alle vrolijke mensen er naast. Het lijkt wel alsof het bijna alleen maar kinderen zijn, die alsmaar 'Hello' roepen of verlegen zwaaien. Tijdens een pauze krijg ik gezelschap van 3 13-jarige meisjes die heel nieuwsgierig zijn. Gelukkig spreekt eentje een beetje Engels en elk antwoord dat ik geef word vertaald voor ze alle 3 beginnen te giechelen. Na bijna 100km vind ik in Stoung een guesthouse waar ik op bed neer plof. Het was een makkelijke dag, maar toch duurt het even voor ik de kracht kan opbrengen om op te staan en naar eten te gaan zoeken.

Dag 44 17 februari 2012 (90km)

Het lukt zowaar om met een volgeladen Elsa in te hand te staan om 7 uur vanochtend. Na ontbijt is het zelfs pas 7.30 en dat is pas een 2e keer dat dit me alleen lukt. En het fietsen gaat ook nog eens makkelijk, zou ik dan eindelijk gewend zijn aan het fietsen? Maar dat is alleen maar lichamelijk, mijn hoofd is er helemaal niet bij vanmorgen. Waar sommige mensen naar tempels en kerken gaan om te mediteren of rust te vinden, vind ik dit op de fiets. Al fietsend kan ik alles rustig overdenken of gewoon over de weg staren. Maar vanochtend springen mijn gedachtes alle kanten op en kan ik er geen vat op krijgen.
Om het allemaal weer op orde te krijgen en te zorgen dat ik voldoende stop, neem ik in Kampong Thom een lange pauze. Genietend van een kokosnoot en mango merk ik de toeristen op die hier rondlopen. Er is vast iets te zien in de omgeving, maar ik ben niet geinteresseert. Verder fietsend over een weg vol met gaten moet ik me eindelijk volledig concentreren op de weg. Als het dan na lunch ook nog eens gaat regenen is het compleet en schiet ik snel onder een boom om niet volledig doorweekt te raken. Gelukkig is het alleen maar een bui en kan ik snel mijn weg vervolgen in de zon. In Kampong Thnor ga ik op zoek naar een guesthouse en als ik even later een wandeling door het plaatsje maak raak ik in gesprek met allerlei menesen. Dit gebeurd mij regelmatig in Cambodja en dit is een blijde verrassing van het land en de vriendelijke mensen. Uiteindelijk val ik in slaap met een film op tv.

Dag 45 18 februari 2012 (79km)

De film waarbij ik gisteren in slaap ben gevallen is vanochtend op tv en ik kijk nog even het gisteren gemiste einde. Uiteraard zit ik te laat op de weg maar het zou geen lange dag moeten zijn vandaag. Ik hoop door een andere route te nemen dat het rustiger is op de weg en ik een ander soort landschap te zien krijg, dat naast de snelweg is monotoon en na een tijdje erg saai. De weg slingert van dorp naar dorp en wanneer het landschap langzaam verandert van plat naar glooiend verschijnen grote rubberplantages. Ook niet echt spannend om naar te kijken, maar het is in ieder geval rustiger op de weg. De zon breekt volledig door in het begin van de middag en het is zweten. Dit is op zich niet erg, tot ik bij wegwerkzaamheden aankom. Het asfalt is weggehaald en de weg is veranderd in een zandweg, glad maar erg stoffig met alle passerende vrachtwagens en bussen. Ik wil niet weten hoe smerig ik ben van het zweet en de rode stof.
De weg komt samen met highway 7 en niet veel later kom ik in de buurt van Kampong Cham. Helaas is dit wel met goede tegenwind en dit kost veel energie. Aankomend ga ik eerst maar eens lunchen en ik krijg ik wat tips over accommodatie. Rondlopend door het plaatsje kom ik nog 2 fietsers tegen en we praten even over fietsen in Cambodja voor ik weer verder op pad ga. De oever is een goede plek voor avondeten en om te kijken naar volleybal.

Dag 46 19 februari 2012 (106km)

Ook vanochtend ben ik weer laat op de weg, dit maal door het boek waar ik gisteravond in begonnen ben. Ik ga na mijn ontbijt op zoek naar de weg op de Mekong oever die helemaal tot Phnom Penh zou moeten lopen. Nou twijfel ik aan de betrouwbaarheid van mijn (goedkope) kaart en vraag hier en daar om de juiste weg. Uiteindelijk blijk ik goed te zitten en het begin gaat vlot. Volgens de kaart zou ik gedeeltelijk een geasfalteerde weg moeten hebben, gedeeltelijk niet maar het is gokken hoeveel dit is. Ook is het gokken hoe lang de route eigenlijk is, aangezien er geen afstanden staan voor deze weg. Mijn schattingen komen neer op 125km waarvan een groot gedeelte onverhard. Na 15 km kom ik al op onverharde weg uit, eerder dan aangegeven en ik hoop alleen maar dat Elsa dit kan hebben. Ze is dan wel een mountainbike, maar niet ontworpen om met bagage deze hobbels te doen. Helaas moet ik door de vele gaten en hobbels in de weg mijn ogen bijn a constant op de weg houden en heb dus maar zelden de mogelijkheid om de Mekong te zien, links van me, of om hallo terug te roepen naar alle kinderen langs de weg. Toch is het fijn hier te fietsen en na 20km op dit stuk van de weg is het toch echt tijd voor een pauze bij een restaurant waar ik hoop mijn dollars te kunnen wisselen naar riel. In gesprek met de dochter raak ik de tijd kwijt en ineens realiseer ik me dat ik al 45min zit te kletsen, terwijl ik nog zo'n 90km moeten fietsen volgens mijn eigen schatting.
Na 35km over zand en stenen te hebben gefietst is de weg weer verhard, maar nog steeds vol met gaten. Van de wind en de zon is weinig te merken door de vele bomen langs de weg en dit maakt dat ik me niet zo heet voel. Dit duurt tot de weg samenkomt met de snelweg waar ik alleen maar verheugd ben over de goede wegconditie. Ondanks de schaduw ben ik bezweet en stoffig, maar het kan me weinig schelen want ik begin eindelijk ergens te komen vandaag. De snelweg brengt me tot Phnom Penh en mijn route is zo'n 20km korter en vele malen mooier dan het alternatief, volledig snelweg van Kampong Cham tot Phnom Penh. Met hulp van een Engelsman kom ik bij een goedkoop hotel uit waar ik snel alles dump om met hem een biertje te drinken. Ineens bedenk ik me te vragen waar ik dan eigenlijk ben, 93rd street is het antwoord. Er begint een belletje te rinkelen, maar ik weet niet waarom. Onder de douche kan ik nog niet op het antwoord komen, maar wanneer ik weer buiten sta staat het antwoord voor mijn neus. Becks is in Phnom Penh! En zo zien we elkaar weer en is het tijd voor een biertje en om bij te kletsen.