Kuala Berang ~ 01-05-12 ~ 82km Langzaam kom ik op gang, nog even gebruik maken van de wifi is de oorzaak. De roti daarentegen is snel op en niet veel later zit ik op de juiste weg, landinwaarts. Het is een brede, lege weg en het valt nogal op wanneer een jongen op een motorbike voor de 3e keer voorbij komt. Mij passerend zegt hij elke keer hetzelfde - iets in Malay - gebaart iets en rijd verder. Oplettend merk ik dat hij verderop de weg af rijdt en buiten zicht wacht tot ik voorbij ben voor hij de weg weer op komt en weer voorbij komt rijden. Geen idee wat hij wilt en een zoveelste keer besluit ik niet te reageren. Resultaat is dat hij omdraait en weg rijdt en vanaf dan is het heerlijk rustig op de weg. Ik bereik een tweede noord-zuidweg en sla af richting het noorden. Dit wordt een dag van 'terug' fietsen in noordelijke richting, maar gelukkig op een andere weg. Deze is rustiger en gaat voor lange tijd door een plantage. Een mooie beschutte plek voor thee dient zich aan en ik stop snel voor een pauze. Een van de mannen heeft een geweer op zijn rug en ik denk even dat de borden bij de plantages waar zijn - iets over dieven of ongewilde bezoekers en mannen met geweren - maar hoor al snel dat hij vogels schiet en geen mensen. De plantage weer uit fietsend komt er almaar meer bebouwing langs de weg. Een plek waar mensen wonen en vele kleine winkeltjes en restaurants voor (extra) inkomen zorgen. De grootste plaats op mijn kaart hier is Kuala Berang en hier ben ik dan ook naar op weg. Geen idee wat ik ga doen als ik er ben, dat hangt van de plek af. Het is lunchtijd als ik aankom in Kuala Berang en ik wil op zoek gaan naar een plek voor lunch en hopelijk wifi om te zien wat ik hierna ga doen. Nog voor ik begonnen ben met zoeken signaleert een auto me te stoppen en nieuwsgierig doe ik dit. In de auto zit een stel met een baby, de man vraagt me waar ik heen ga en ik antwoord eerlijk dat ik het niet weet. Ze bieden me aan dat ik bij hen kan slapen en na een snelle overweging besluit ik hen te vertrouwen en accepteer. De auto is makkelijk te volgen en langzaam rijden we Kuala Berang weer uit. Ik ben nieuwsgierig maar begin wel te twijfelen naarmate we verder weg rijden. Na een paar km rijden we echter het terrein van een MRSM in en ik ben gerustgesteld. Bij een glas kokosnootsap stel ik me voor aan Nizam en Nisa en hun baby, Hero. Beide zijn docent hier op de MRSM, Nizam geeft gym en Nisa doceert Engels. In hun huis op het schoolterrein krijg ik een kamer en de tijd om te douchen en mijn kleren te wassen. Ondanks de regen gaan we naar het meer om de fishfarm te bezoeken die Nizam sinds een paar maanden heeft met een vriend, voor we terug in Kuala Berang over de avondmarkt struinen om avondeten bij elkaar te kopen. Bij de maaltijd in hun huis halen ze me over een dag te blijven en iets meer te zien. Kuala Berang ~ 02-05-12 ~ 11km Beide moeten lesgeven vanmorgen en dus pak ik mijn fiets en bezoek het centrum voor ontbijt en een wandeling. Er is een markt waar ik rondstruin en neem een kijkje in winkels voor wat benodigdheden zonder iets te vinden. Terug op de MRSM word ik opgepikt voor een lunch met alle docenten, iemand heeft promotie gekregen en een grote lunch geregeld en ik ben ook welkom. Later in de middag vraagt Nizam mijn hulp bij de viskwekerij en ik ga mee om te helpen netten te repareren, ondertussen lerend over de MRSM en de weg die ik wil nemen morgen. Een goede maaltijd wacht ons op bij terugkeer, voor spullen gepakt worden en foto's gemaakt. Olifanten verblijf ~ 03-05-12 ~ 96km Het verblijf op de MRSM eindigt met een ontbijt met Nisa en een korte rondleiding door de school. De makkelijkste weg, zo heeft Nizam verteld, is de T11 ookwel de 247. Door dorpjes fietsend vind ik de gezochte watermachine en vul alle flessen bij. Nog geen 10km verder, wanneer ik stop voor een pauze, ontdek ik echter dat ik een fles alweer verloren ben. Ik fiets nog een stuk terug maar zie niks en besluit dat het verloren tijd is om door te zoeken. Een mooie pauzeplek dient zich aan vlak na de afslag, mogelijk een laatste plek om te zitten en ik maak er graag gebruik van. Vanaf nu reken ik niet meer op plekken voor pauze, er is zo te horen niks tot ik de snelweg bereik zo'n 100km verderop. De weg lijdt me door de jungle maar er is weinig schaduw. Vanuit veiligheidsoogpunt snap ik dat er een paar meter langs de weg gekapt is, maar het is wel heet zo in de volle zon zonder de schaduw van de bomen. Gek genoeg rijden hier heel veel vrachtwagens ronds met flinke gekapte bomen als lading. Waar zouden die heen gaan? Regelmatig zie ik het meer vanaf de weg liggen, het is enorm. Hier omheen fietsen gaat wel even duren! Verassend genoeg zijn er wel plekken om pauzeren en iets te drinken. Niet veel, maar ze passen in mijn 20km fietsen en dan pauze idee. Bult op, bult af, de weg slingert en elke keer na een bocht of op een bult zie ik het meer. In het begin is dit leuk, maar na de zoveelste keer begin ik me af te vragen wanneer de weg eindelijk van het meer wegdraait. Het is 4 uur en ik begin op te branden. Er is een complex hier langs de weg en ik zie een bankje in de schaduw. Blij ga ik zitten en eet een boterham. Goed kijkend zie ik olifanten en herinner me dat Nizam vertelde over een olifanten verblijf bij het meer. Ik besluit een kijkje te nemen en krijg wat te drinken. Vragend naar de rest van de weg word me aangeboden hier te kamperen. Na te vragen waar mn tent te zetten krijg ik een bed gewezen in een gastencabine. Wow, dit had ik niet verwacht. Het is een vriendelijke groep die me meeneemt op een bootje naar een zijtak van het meer om te zwemmen en visnetten te controleren en later gaat bijna iedereen met auto's naar een restaurant en proberen ze wilde olifanten voor me te vinden bij de weg. Geen succes maar wel gezellig. Uitgeput ga ik tegen middernacht slapen. Gua Musang ~ 04-05-12 ~ 98km Voor ik vertrek beklim ik nog snel even de bult aan de overkant voor een foto. Het nationale park waar ik me bevind gaat nog 15km door voor ik een provinciale grens oversteek en er gelijk een verschil is. De jungle is weg en heeft plaatsgemaakt voor plantages. Vlak voor het restaurant van gisteravond krijg ik een lekke band. Een bult af fietsend denk ik om een steen te rijden maar ga er overheen. Dus sta ik al snel langs de weg proberend mijn binnenband om te wisselen. Met wat hulp krijg ik eindelijk mijn quick release los en dan is het snel gedaan. Toch duurt het ruim een half uur voor ik weer op pad kan. Tegen die tijd zijn de wolken verdwenen en is het zweten in de volle zon. Na een snelle pauze voor ijsthee en zonnebrand fiets ik langs een politiepost en begin aan de eerste van vele stijlere bulten in de plantage. 30km lang gaat de weg door de plantage, regelmatig opgebroken en met veel trucks. Alle stadia van oliepalmen zijn zichtbaar hier, interessant in het begin maar ook dit gaat vervelen. Een tweede politiepost passerend begrijp ik dat ik bijna door de plantages ben. Het einde is abrupt en het landschap is ineens open en vlak. De snelweg bereikend zie ik de heuvels al liggen, maar hier kan ik eindelijk stoppen voor schaduw en iets te drinken. Een auto toetert en ik zie Nisa en Nizam zwaaien, misschien zie ik ze later in Gua Musang maar ik vermoed dat ze al vertrokken zijn als ik aankom. Vrolijk fiets ik verder tot ik een R&R tegenkom. Dorstig stop ik voor ijsthee en om van de zon te ontsnappen. Het is er druk en dus houd ik het op een korte stop. Langzaam kom ik in de buurt van Gua Musang. Buikpijn dient zich aan en al fietsend probeer ik het te verklaren. Uiteindelijk stop ik in de schaduw van een boom, koekjes naar binnen werkend met water. Voorovergebogen sta ik te puffen, tegen Elsa leunend om beide overeind te blijven. Zo sta ik een tijdje voor ik denk de laatste kilometers aan te kunnen. Gelukkig gaat de weg even later naar beneden en rol ik zo het plaatsje in. Na een paar hotels te hebben geprobeert vind ik een kamer en puf ik uit voor ik een rondje maak. Er is een evenement gaande en vanavond blijkt de laatste avond te zijn met de grootste naam. Heb ik even geluk met mijn kamer! Tanah Rata ~ 05 & 06-05-12 ~ 127km Vroeg wakker pak ik alles en ga op zoek naar een laatste boodschap, fruit. De markt is nog dicht dus eerst maar ontbijten. De markt weer passeren is er wat open, ik doe mn aankopen en ga op pad. Ondanks dat ik nog vrij moe ben vanochtend ben ik vertrokken. Het is namelijk bewolkt vandaag en dat is goed voor wat me te wachten staat vandaag en morgen. Na een stuk met korte, stijle bulten in een plantage zit ik voor een kop thee. De t-splitsing volgt en ik sla af, gelijk beginnend met langzaam stijgen. Gelukkig niet zo stijl als de plantage en het is dus prima te fietsen. De jungle geluiden dienen zich weer aan, vogels, apen, stromend water en ritselende bladeren. Prima fietsen zo en de bewolking helpt zeker. Een moskee langs de weg dient zich aan, water wordt bijgevuld en om de hoek zit ik bij een café voor een vroege warme lunch. Hier krijg ik een rit aangeboden, vriendelijk bedoeld maar dat is geen uitdaging. Het stijgen en dalen zet door, soms lang soms kort maar altijd te fietsen. Op een van de langere bulten stop ik en ga zitten voor een pauze. Met een kop thee en wat fruit zit ik als ik getoeter hoor en weer zijn daar Nisa & Nizam. Nu op hun weg terug naar Kuala Berang zagen ze me zitten. Ik krijg nog twee sinaasappels overhandigt als aanvulling voor ze weer verder gaan naar huis. In gedachte houdend dat ik uit moet kijken voor een kampeerplek vervolg ik later mijn route. Het blijft stijgen en dalen. Helaas, ik hoopte wat hoogte te winnen maar het zal weinig zijn. Menig auto passeert maar ineens staan er 2 stil, te gebaren of ik wil stoppen. De mannen zijn op weg terug van een dirtbike trip en zagen me fietsen. Blij even te staan en praten komt een grotere verassing. Een motorbike met ijsjes komt voorbij gereden en stopt op mijn verbaasde uitroep 'does he sell icecream?'. Met een ijsje staan we even langs de weg te praten voor ik verder ga naar een kampeerplek en de mannen naar Kuala Lumpur. Terwijl ik een heuvel afdaal zie ik een mogelijke kampeerplek en ga het uitzoeken. Het blijkt een goede plek te zijn, buiten het zicht van de weg en met uitzicht op het land om me heen. Mijn tent staat snel en ik geniet even van het uitzicht voor de zon zakt. Voor de zoveelste keer word ik wakker, ditmaal van mijn wekker. De zon klimt langzaam tot boven de omliggende heuvels, alles verdwijnt weer in tassen en net nadat het echt licht is zit ik weer op de weg. Bij stromend water was ik m'n handen na een ontbijt. Na de afdaling van de heuvel waar ik kampeerde volgen geen afdalingen meer. Het langzame maar lange stijgen is er voor in de plaats gekomen. De eerste dorpjes zijn langs de weg te vinden, dan een eerste 'green house'. Niet veel verder volgt dan weer een plek waar ik kan zitten op een stoel. 90km sinds de afslag, 50km sinds de warme lunch van gisteren. Al zittend word me gevraagd waar ik mijn vrienden heb gelaten? Nieuwsgierig vraag ik wat ze bedoeld en ik krijg te horen dat er een Duits koppel gisteravond langs is gekomen. Na een brunch met thee ga ik verder, wetend dat het meeste klimmen komt. Gelukkig klimt de weg zoals voorheen, rustig maar langer. Langzaam (denk 5km/u) fiets ik verder, met steeds meer glastuinbouw op de heuvels zichtbaar. Na 12 kilometer klimmen, met een glimlach want anders is het niet te doen, kom ik bij een volgend café en staat er "Welcome to the Cameron Highlands". Een kop thee voor ik het eerste dorp bereik en door fiets. Het hoogst gelegen is Brinchang en hier aangekomen ga ik nogmaals zitten. Al etend voer ik een gesprek met 2 locals die wel een goedkope slaapplek weten in Tanah Rata en een vlakkere route om er te komen. Niet veel later volg ik een auto en kom zo uit bij Twin Pines waar ik me installeer voor een paar dagen vrij. Cameron Highlands ~ 07/09-05-12 Na me te installeren ga ik op pad voor eten. Eenmaal terug wil ik naar bed gaan als er geklopt wordt en de mannen er zijn om naar mijn fiets te kijken. Ze fietsen allebei en eentje weet het een en ander van repareren. Blij met de hulp ga ik zitten en kijk. Moe van het klimmen ga ik na hun vertrek naar bed. In de Cameron Highlands neem ik een paar dagen om bij te komen en te genieten van het koele klimaat. Hier groeit thee, dus bezoek ik de plantages en drink thee. Terugkomend van een plantage bezoek komen er fietsers aan in Twin Pines. Julian & Elie eerst, even later gevolgd door René. Leuk gezelschap voor nog een plantage bezoek en het algehele rondhangen en bijkomen waar iedereen aan toe is. Heerlijk, die vrije dagen!