Op naar de hoofdstad - 3 dagen - 256 km Er komt een tijd dat je verder moet. Na een paar vrije dagen vertek ik 's ochtends na een ontbijt. Julian, Elie en René vormen de rest van het gezelschap en samen beginnen we aan de afdaling. Niet lang na ons vertrek komen we Stephen en Leigh tegen uit Nieuw-Zeeland. Ze gaan dezelfde kant op en korte tijd zijn we een groep van 6 fietsers. We slaan af met 4, tijdelijk afscheid nemend van Stephen en Leigh die stoppen voor ontbijt. Lange tijd dalen we af, genietend van een brede, lege weg met mooie uitzichten. In het begin is er een enkel dorp maar dat stopt snel. De eerste mogelijkheid waar we iets te drinken kunnen kopen benutten we. Het is middag, heet en allang niet meer alleen afdalen. Dit zet zich nog zo'n 20 km door tot we bij een kruising zijn. Bijna 100km na vertrek stoppen we voor een lunchpauze, net na de kruising. Rustig eten en genieten van de schaduw zien we Stephen en Leigh komen die zich gelijk bij ons voegen. Na de lunch zetten we door richting Raub, hopend op een eerder hotel maar niks verwachtend. Het wordt langzaam donker, iedereen vist lichtjes uit tassen en mijn helm gaat terug op. Een onweerstorm voor ons toont mooie flitsen terwijl wij droog door fietsen in het donker. Het is al 8 uur wanneer we eindelijk in Raub komen. Moe en hongerig vinden we een hotel en avondeten. De volgende morgen zijn Stephen en Leigh al vertrokken terwijl wij 4 voor ontbijt op pad gaan. De benen blijken nog moe te zijn als we weer op de fiets zitten. Door het rustige tempo hebben we rond lunch nog niet ver gefietst en bevinden ons in een kleine stad. Lunchpauze heeft een interessante impact. Ieder van ons heeft voor zichzelf bedacht dat dit eventueel wel eens het einde van de dag kan zijn. Gewoon rustig hier blijven en de benen rusten na de bijna 150km van gisteren. Iemand brengt dit naar voren en iedereen stemt in. Een korte maar zeer gezellige dag. Een goed ontbijt bereid René en mij de volgende dag voor op de laatste klim. Wij gaan richting Kuala Lumpur, terwijl Elie en Julian de stad vermijden en verder zuidelijk pas richting de kust draaien. Na een heel kort stuk nemen we afscheid van het stel, waarop wij de oude snelweg betreden. Deze weg brengt ons langzaam en slingerend tot ruim 600m hoogte alwaar we een pauze nemen. Hier neem ik ook afscheid van René, zet de muziek aan en volg de weg verder om op een zelfde slingerende wijze af te dalen. Dit gaat zo snel dat ik voor ik het weet Kuala Lumpur (of KL) benader. Een onweersbui doet me schuilen bij een lokale werkplaats waar een man deuren schuurt en in grondverf zet. De regen is bijna over als ik doorzet richting het centrum. Op naar Chinatown, waar ik van Jacqui een adres heb gekregen van een zeer goedkoop hostel. Na even zoeken en rondfietsen, onder andere dwars over de toeristenmarkt om de hoek, vind ik het adres en krijg het laatste dorm-bed toegewezen. Elsa in het trappenhuis en ik ben klaar om KL te verkennen. Een week in Kuala Lumpur - 32km De mannen met de dirtbikes vroegen me hen te contacteren zodra ik in KL ben. Dit gedaan krijg ik gelijk een uitnodiging om mee te gaan op een wandeling naar een waterval. Een schitterende wandeling door jungle-achtig-bos naar een waterval waar we kunnen zwemmen. Nadien wordt ik uitgenodigd om met Bryan, zijn vrouw en dochter en Annie te eten wat ik blij accepteer. Annie fietst veel en weet veel in en om de stad. Zij helpt me Elsa naar een goede fietsmaker te brengen en alle benodigdheden te vinden waar ik doorheen ben. Ik ben dankbaar voor haar gezelschap en hulp op verschillende dagen deze week. Via Stephen & Leigh, die ook in KL zijn, hoor ik over een fietstocht. Ik besluit deel te nemen en spreek met ze af. Het is avond en de straten worden door de politie afgezet. Een paar honderd fietsers doen mee aan de share-the-road-ride (deel-de-weg-rit) dwars door het centrum in het donker. Een mooie moment om wat van de stad te zien en Stephen en Leigh. Ook René is in KL, later in gezelschap van Katrine en verhuist naar het hostel waar ik me bevind. Nu bevinden 7 fietsen zich in het trappenhuis. Een Duits koppel, Thorsten en Maren, zijn ook hier en het is goed hen te zien sinds Vang Vieng in Laos. Een ander fietskoppel is een Spaans stel, bevriend met niemand minder dan mijn spaanse vriend Ramon (ofwel Coco Bro). Gezellig! En zo vliegt een week voorbij.. Een onderbroken rit naar Melaka - 3 dagen - 192 KL is niet mijn favoriete stad in Zuid Oost Azië. Het is te groot, is te nieuw en het centrum heeft weinig Maleisisch karakter. Toch was het leuk om wat te zien en hier rond te lopen. Na een week ben ik blij te vertrekken richting een andere historische stad, Melaka. Met kleine moeite fiets ik de stad uit op een grote maar vrij rustige weg. Voordat het te druk kan worden kies ik ervoor om een 'kleinere' weg te nemen, nog steeds een snelweg. Genietend van de heuvels als uitzicht vlot de dag en na een redelijke tijd kom ik in Rembau aan, waar ik de nacht door wil brengen. Een foto willen makend van iets merk ik dat mijn camera ontbreekt. Paniek! Tassen worden geopend en deels overhoop gehaald maar geen spoor van mijn camera. Terug denkend naar het laatste moment dat ik 'm had komt het in me op. Nog geen 10km geleden zat ik bij een bushalte, te schuilen voor de zon. Even in de schaduw zittend, wat eten en drinken en functies op mijn camera proberen. Ik moet hem daar achtergelaten hebben! Snel spring ik op mijn fiets en spurt terug. Mijn moede benen voel ik niet meer, in mijn hoofd herhaal ik duizend keer hoe dom het is om een camera te vergeten en duim ik dat hij er nog ligt. De tijd gaat langzaam voorbij, hoe snel ik ook fiets. De bushalte verschijnt en snel steek ik over, maar helaas geen camera. Teleurgesteld kijk ik rond, maar er is niks te zien. Ik herinner me een politiebureau even geleden en besluit dat ik het kan proberen. Het verhaal uitleggend krijg ik weinig vertrouwen mijn camera terug te vinden. Tot ik meld dat er werkzaamheden in de buurt zijn. Een agent vertrekt en komt na 15 minuten terug met een papier dat iemand bij de halte heeft opgehangen. Iemand heeft iets gevonden en een telefoonnummer gegeven. Ze bellen en stellen wat vragen. Zittend wacht ik het resultaat af, het verzoek of ik maandagmorgen om 10 uur terug kan komen. En dus begeef ik me naar Rembau en vind een kamer waar ik comfortabel 2 nachten door kan brengen. De avond doe ik weinig, net als de volgende dag. In bed liggend een boek lezen voelt als een luxegoed en ik ga alleen naar buiten voor eten. Maandag komt, Elsa wordt volgeladen en na het ontbijt begeef ik me richting het bureau. Ik ben veel te vroeg, het zijn de zenuwen. Gelukkig is er 100m verder een klein café waar ik een kop thee neem. De politie heeft gebelt en snel drink ik mijn thee en loop er naar toe. De agenten zijn vriendelijk en nieuwsgierig en ik vertel over mijn fietstocht met enthousiasme, de dame heeft mijn camera in haar hand! Opgelucht hoor ik wat er gebeurd is, de eerlijke vinder woont in KL en werkt op de bouwplaats. Hij is niet hier, maar op het moment dat ik het bureau verlaat komt hij aan en kan ik hem bedanken. Dan is het tijd om door te fietsen richting de kust. De rit staat me weinig van bij, ik ben veel te blij mij camera terug te hebben! Fietsend door het centrum van Melaka kom ik in 1-richtingsverkeer terecht en moet ik even goed kijken waar het heen gaat. Maar dan sta ik ook voor toeristeninformatie. Een vluchtige blik op de kaart en ik ben er bijna. Tegen het verkeer in kan gelukkig als fietser en 5 minuten later bel ik aan. Via 'warmshowers' heb ik afgesproken met Howard dat ik een paar dagen kom. Hij heeft een hostel in Melaka en hier sta ik verbaasd te kijken wanneer Leigh de deur open doet! Met een beetje hulp is alles zo boven en staat Elsa in een ander trappenhuis. Maleisie komt ten einde - 5 dagen - Melaka is de laatste plek die ik bezoek in Maleisie. En met Stephen en Leigh als gezelschap de eerste dag doen we een verkenning van de stad. Ontbijt komt echter eerst en de roti is goed, waarop ik dagelijks terugkeer. Lopend door het historische centrum gaan we een 'heuvel' op waarmee we uitzicht hebben over een deel van de stad. Verder op verkenning door de stad komen we in een moderner deel terecht De andere dagen spendeer ik met laatste dingen voorbereiden voor ik vertrek en om nog even van al het eten te genieten. Howard gaat elke doordeweekse avond met gasten van het hostel op pad. Iedereen krijgt een fiets en na een rondrit door het centrum wordt er gezamenlijk ergens gegeten. De eerste avond zijn we met zo'n 12 fietsers, de twee andere avonden dat ik mee ga zijn het er 5 en 10. Het zijn gezellige avonden en elke keer eten we ergens anders.