Dag 58 1 maart 2012 (92km)

Bij het kantoor om de stempel voor Thailand te krijgen raak ik aan de praat met Mathieu. De fransman is op weg naar Australie om daar een paar maanden te werken, op een ligfiets. Samen fietsen we weg, op pad naar Trat 90km verderop. Na nog geen 40km heb ik een platte band. En dus staan we in no-time in de schaduw langs de weg mijn band te plakken, wanneer 2 fietsers stoppen op de weg. Jose en Sara uit Zwitserland gaan dezelfde richting uit, maar dan naar het strand. Verder fietsend zeggen we tweemaal gedag tegen het koppel, om ze nog eenmaal weer te zien terwijl we langs de weg zitten voor wat kouds om te drinken.
In de buurt van Trat begint het langzaam dicht te trekken, de donkere wolken zorgen ervoor dat we schuilen in een bushalte. Het regent hard en we wachten ruim een uur voor we de rit voortzetten. Maar na nog geen 2 km begint het alweer hard te regenen, ditmaal zijn we in een dorpje en maken we gebruik van het internetcafe terwijl de regen over trekt.
Nog geen km buiten de stad krijg ik nogmaals een lekke band. De binnenband wordt verwisseld en ik ontdek een stuk glas in mijn buitenband, waarschijnlijk de veroorzaker van beide lekken. Dat wordt bandje plakken in de accommodatie vanavond, maar dan na het avondeten op de markt.

Dag 59 2 maart 201 (135km)

Mijn maag is nog steeds onrustig merk ik als ik 's nachts meerdere keren wakker word. De wekker heeft dan ook weinig nut, aangezien ik al mijn tassen aan het pakken ben als deze afgaat. Dit is waarschijnlijk ook de reden waarom ik met mijn hoofd er niet helemaal bij ben als we op de fiets zitten. Op de automatische piloot fiets ik heuvels op en af, met Mathieu achter me. Tijdens de eerste pauze vertel ik Mathieu hoe ik er voor sta en leg hem uit dat muziek helpt. Gelukkig begrijpt hij het, hij fietst ook regelmatig met muziek en dus fietsen we verder beide met een mp3 speler aan.
Het doet al snel wat ik vermoedde en voor ik het weet geniet ik weer van het fietsen en merk ik op dat alle aandacht voor de verandering niet naar mij gaat, maar naar Mathieu. Waarschijnlijk zien mensen hier nauwelijks ligfietsen voorbij komen!
Tijdens de lunch merk ik dat we alweer 75km hebben gefietst, we zijn net buiten Chantaburi. Om Bangkok op tijd te bereiken hoop ik vandaag tot Klaen te komen, maar dit zou nog wel eens te ver kunnen zijn met een totale afstand van 135km. Maar de tijd en kilometers vliegen voorbij, tegen 3 uur komen we zowaar in de buurt van Klaeng! We belonen onszelf met een grote beker ijskoffie.
Aangekomen in Klaeng rijden we rond het plaatsje op zoek naar accommodatie. Maar we komen uit met helemaal niks en besluiten het te vragen. Het meest kleurrijke gebouw wordt ons gewezen en wanneer we daar aankomen staan Jose en Sara daar zowaar hun tassen naar binnen te brengen. We spreken af om samen te eten en checken in. Tot mijn grote verbazing hebben we niet alleen warm water maar ook een badkuip! Daar word dankbaar gebruik van gemaakt, de laatste keer dat ik warm water had was in Krabi met Chris.

Dag 60 3 maart 2012 (106km)

Of het nou het bed was, de airconditioning, het warme bad of de vermoeidheid doet er niet toe. Eindelijk een ononderbroken nacht slaap! En terwijl Mathieu eet in een zaak aan een kant van de weg, improviseer ik mijn eigen aan de overkant in de 7/11.
We beginnen aan de route naar Chon Buri en al snel wordt het landschap heuvelachtig. Binnen 10km na vertrek zitten we beiden te zweten op de fiets. Het is een mooie weg over heuvels en tussen plantages. Het is alleen jammer dat er zoveel verkeer op de weg is, met name bussen die me telkens doen terugdenken aan het ongeluk in Tratai.
Terwijl we langs de weg zitten voor lunch merk ik op dat we 35km van Chon Buri zijn. Het is geen gemakkelijke dag, met de heuvels en de hitte maar om nou te zeggen dat het zwaar is is een ander uiterste. Beide genieten we van de rit, tot nu toe bevalt het Mathieu wel in Thailand.
Het landschap rolt verder en de weg slingert tussen de heuvels door, relatief vlak naar Chon Buri toe. De verkeersdrukte neemt ontzettend toe wanneer we in de buurt komen en met een slechte vluchtstrook besluit ik te stoppen om mijn helm op te zetten. Me onveilig voelen is dom als ik een helm heb die ik gewoon kan gebruiken en zo gebeurt het voor het eerst sinds de aankoop dat ik fiets met helm.
Aangekomen in Chon Buri krijgen we hulp van een man op een scooter met het vinden van een hotel. Het internetcafe aan de overkant is ideaal en voor we op zoek gaan naar eten spendeer ik daar wat tijd.

Dag 61 4 maart 2012 (107km)

's Ochtends vind ik Mathieu druk in gesprek met een paar locals in de lobby. De mannen zijn lid van de lokale fietsclub en nieuwsgierig naar zijn ligfiets. We krijgen een uitnodiging voor ontbijt die we niet kunnen afslaan en daarna ook nog een voor een kop koffie in de zaak van de zus van een van hen. Daar aangekomen spot ik de zelfgemaakte gebakjes en ik kan het niet laten om mezelf te trakteren op een stuk chocolade cake. Heerlijk, zelfs om 8 uur!
De weg naar Bangkok is druk, veel verkeer gaat naar Bangkok toe deze morgen. Gelukkig hebben we een goede rugwind en voor we het weten kunnen we alweer een pauze nemen, het is pas 9 uur. En dat is maar goed ook want dit maakt mijn aankomst bij het vliegveld voor 1 uur een stuk realistischer.
Fietsend op de paralelweg van de snelweg die weer onder de motorweg ligt vraag ik me af 'hoeveel wegen heb je eigenlijk nodig?'. Het is niet eens zo heel druk meer, nu al het verkeer opgedeeld kan worden over 3 wegen. Nog een laatste stop voor ik de slag naar het vliegveld in 1 keer maak, gevolgd door Mathieu. Het mag dan wel zo'n 30km zijn maar uiteindelijk langs het vliegveld fietsend begin ik toch zenuwachtig te worden. Ik ben niet zo zeker van mijn reactie als ik pap&mam eindelijk weer zie.
Voor het vliegveld neem ik afscheid van Mathieu, die verder Bangkok in fietst. En dan sla ik af richting de 'passenger terminal', al snel gevolgd door het welbekende bordje 'verboden voor fietsen'. Dit bord negerend fiets ik door tot ik zie dat 'arrivals' rechts naar beneden gaat, terwijl 'departure' links gaat. Links fietsend met veel verkeer langs me word ik door de verkeersleider geseint om 'departure' te volgen. De verbaasde gezichten van 2 medewerkers die bij de invalide parkeerplaats staan zijn hilarisch, als ik vraag hoe ik bij de 'arrival' hal kan aankomen met mijn fiets. De lift is de oplossing en dus loop ik het vliegveld in met Elsa aan de hand. Bij de juiste gate wacht ik op pap&mam die uiteindelijk 2 uur na aankomst van het vliegtuig de hal in lopen. Na een drankje op zoek naar de trein het centrum in, maar Elsa mag niet de trein in en dus moet ik dan toch Bangkok in gaan fietsen.
Ik volg de scooters die het vliegveld verlaten, maar dit blijkt een dom idee te zijn wanneer ik op Motorway 7 aankom. Hier wil ik niet zijn, mag ik niet zijn en 200m verderop staat een agent die me uitlegd dat ik hier niet mag zijn. Gelukkig legt hij ook uit waar ik wel kan fietsen om toch in Bangkok aan te komen. En terwijl de zon langzaam zakt fiets ik door de buitenwijken langzaam Bangkok binnen. Onzeker als ik de binnenstad bereik, vraag ik aan een toerist op een fiets waar ik ben en met zijn hulp kom ik bij Democracy square aan. De eerdere uitleg van pap hoe bij het hotel te komen klopt niet, maar met nieuwe aanwijzingen kom ik toch aan, het is net donker geworden.

11 dagen vakantie
Bangkok (5 - 7 maart)

Met pap & mam in Bangkok zet ik Elsa grotendeels van de tijd onder de trap van het hotel. Zij bekijken rustig alle toeristische attracties terwijl ik probeer af te spreken met een paar bekende mensen die ook in Bangkok zijn.
Ramon, een spanjaard die ik in Kunming heb leren kennen, terwijl we beide onze visum aanvraag invulden op de Vietnamese embassade, is in Bangkok. We hebben contact gehouden met elkaar en meerdere malen probeerden we wat af te spreken, maar elke keer kwam er iets tussen waardoor we toch niet op dezelfde plek waren. Nu is het dan zover en we spenderen een avond met bijkletsen en bier drinken.
Ook is Gunnar in Bangkok, de fietser die aankwam in Phnom Penh toen Becks en ik net weg fietsten. Dit lukt niet helemaal, uiteindelijk komen we elkaar per toeval tegen wanneer ik op zoek ben naar een fietszaak. Hij gaat mee en heeft wat nuttige tips en vragen.
De laatste is een amerikaanse backpacker die ik in Siem Reap heb leren kennen. Dit blijkt even mogelijk te zijn, maar na een tocht door Khao San Road zonder hem te vinden moet ik helaas opgeven. Khao San is een lange, drukke straat en het is lastig om er ooit iemand te vinden.
Pap & mam weten me wel te overtuigen mee te gaan op een fietstocht door Bangkok en ik mag met Elsa mee. En dus fietsen we zo een ochtend door chinatown en wat buitenwijken. Geen idee waar ik ben, maar het is goed om een andere kant van Bangkok te zien.

Koh Chang (8 - 14 maart)

Een eiland met zon, zee en strand staat op de planning en zo vertrekken we per bus na een paar dagen naar Koh Chang. Het duurt bijna de hele dag maar uiteindelijk komen we dan toch aan. De dagen zijn rustig, wat zwemmen, wandelen, snorkelen, een olifanten tocht en eten op het strand.
Afleiding voor mij is Martin (of Marty) die ook op Koh Chang is. Na Cambodja hebben we contact gehouden en zowaar is er weer een bekend gezicht in de buurt. Meerdere malen zoeken we mekaar op om wat te drinken en eenmaal gaan we met z'n 4en kayaken. Sarah en Tyrhone, vrienden van Martin, gaan mee wanneer we kayaks huren op het strand. De eilandjes die zichtbaar zijn vanaf het strand verkennen.
Mijn visum voor Thailand loopt echter op korte termijn af. Een verlenging is duur en overbodig, en dus ontstaat het idee voor een visa-run. Kort gezegd met de bus naar de grens om dan de grens over te steken en weer terug voor een nieuw visum voor Thailand. Die van Marty is ook aflopend en samen stappen we op de bus naar Bangkok via de grens met Cambodja.

Bangkok (15 maart)

Het is laat wanneer we in Bangkok aankomen per minibusje. Pap & mam zijn hier al ergens, maar mijn telefoon is leeg. Met Marty eet ik wat op straat voor ik het hotel opzoek waar pap & mam net terug zijn.
De dag van vertrek voor pap&mam zie ik ze nadat ik een rek heb geregeld voor op mijn fiets. Met wat hulp koop ik een nieuw gadget - een HTC ChaCha met wifi. Tot nu toe heb ik niks bij me gehad dat een internetverbinding heeft en hiermee heb ik vele reizigeres verbaasd. Maar de vele locaties waar wifi is, het overduidelijke gemak en het feit dat mijn mobiel langzaam maar zeker het aan het begeven is maakt dat ik de aankoop doe.
Na een vroeg avondmaal ga ik met pap&mam mee naar het vliegveld, mijn backpack meenemend. Veel onnodige spullen vliegen zo naar Nederland, mijn backpack gebruik ik toch al 1,5 maand niet meer en denk ik ook niet op korte termijn nodig te hebben. Ik neem afscheid en pak een trein en taxi terug naar het hotel. Tijd voor de laatste dinge die hopelijk in 2 dagen te regelen zijn voor ik verder ga.