Woensdag 28 maart 2012 (30km)

Het is alweer eind maart en de laatste dag van mijn Thaise visum. Tijd om de grens over te steken, maar hoe? Ik kan op de fiets springen, de grens over kunnen en aan de kust kunnen overnachten met Marty. Of ik neem de veerboot naar Langkawi, waar 2 bekende zijn tegen wie ik heb gezegt vandaag te zullen arriveren. Hier zit ik de laatste dagen al over te wikken en wegen. Bij het ontbijt besluit ik dan toch de veerboot te nemen. Het is niet dat ik niet wil fietsen, maar ik heb nou eenmaal aangegeven dat ik vandaag op Langkawi zal zijn. En dus neem ik na het ontbijt afscheid van Marty, die ik vast in Maleisie nog wel zie, spring op Elsa en fiets naar de pier waar ik hoop het ochtendveer nog te halen.
Iets voor half 9 stap ik op de veerboot met de leden van een reggaeband die ik gisteren kort heb ontmoet. Ik zit afwisselend op dek, alleen, of binnen met Shah te kletsen. Uiteraard accepteer ik zijn aanbod voor een kop koffie en samen lopen we de het eiland op. Een nieuw land op het lijstje, Maleisie!
Net buiten de haven staat Mathieu voor m'n neus, hij gokte op mijn aankomst met het eerste veer. Hij houdt ons gezelschap bij een kop koffie, waarna we samen richting Cenang fietsen. Hier heb ik adressen van hostels met dormitories. Bovendien zou ik hier Ramon moeten kunnen vinden, ergens. Het is een korte rit, iets meer dan 20km en we zijn in Cenang op zoek naar een van de 2 hostels. De eerste is vol, maar Rainbow Lodge heeft wel lege bedden en niet veel later lopen we door het plaatsje. Typisch toeristisch plaatsje, met voornamelijk veel te dure, kitscherige dingen te koop. Teruglopend over het strand spot ik Ramon en al snel lopen we even via een supermarktje voor goedkoop bier.

Genieten van gezelschap
Langkawi (29 maart - 3 april, 122km)

Ik bljif een week op Langkawi, genietend van het gezelschap, de zon, de zee, het goedkope bier en het eiland. Met Ramon ga ik een 'rondje' fietsen, een mooie 55km op het eiland. Een van de dagen is er een reggaefestival in Babylon en ik heb een kaartje gekocht. Lekker een dagje hangen bij het strand, live-muziek luisteren en nieuwe mensen leren kennen. Ook komt Marty nog langs op het eiland, maar voor ik het weet is hij alweer vertrokken. Hopelijk zie ik hem later weer. Een heerlijk lui weekje waar pas een einde aan komt als zo goed als iedereen vertrokken is.

Woensdag 4 april 2012 (39km)
Na een week is het echt tijd om te vertrekken. Op woensdag fiets ik naar Kuah waar de haven is. Onzeker nog of ik vandaag oversteek of morgen, ga ik eerst op zoek naar een kaart van Maleisie. Zonder succes fiets ik door naar de pier waar ik in gesprek raak met wat werkers bij een koud drankje. Ik zit nog wat te dubben maar als ik besluit vandaag over te steken word me gelijk verteld welk veer ik moet nemen. Blijkbaar is een van hen de kapitein en ik leer dat dit zo zijn voordelen heeft. Lui lig ik in een hangmat op het dek, terwijl Langkawi langzaam krimpt aan de horizon, als enige.
Aangekomen in Kuala Kedah stap ik gelijk op en fiets de korte afstand naar Alor Setar. Het is laat in de middag en ik ben blij dat het dichtbij is en ik snel op zoek kan naar een slaapplek. Een fietswinkel heeft wel een tip voor me en nieuwe rubberen uiteinden voor mn stuur. Een hotel heeft een kamer voor me en ze geeft me gelijk 15RM korting op de prijs, waardoor het betaalbaarder is. Tijd voor een wandeling.

Donderdag 5 april 2012 (81km)
De verkoudheid die ik op Langkawi heb opgelopen begint langzaam erger te worden en zorgt er voor dat ik er niet helemaal bij met mijn hoofd. Of misschien ben ik dat zelf gewoon. Wegfietsend vraag ik me af hoe laat het is om er vervolgens achter te komen dat ik mijn ketting - met klokje- vergeten ben. Snel omkeren, de trap oprennen en mn ketting onder het kussen vandaan vissen. En dan eindelijk op pad, naar ontbijt en naar het zuiden.
Ontbijt langs de weg, een verrassingspakketje in een bananenblad, een halve plak cake (ja bij het ontbijt), een kop thee en uitleg hoe op de juiste weg te komen. Opstaand om te betalen wuiven de dames me weg, de man die me de weg heeft uitgelegd heeft al betaald voor me. Verbaasd vertrek ik, hoe vriendelijk vreemde mensen kunnen zijn.
Met de aanwijzingen vind ik een rustige weg in de juiste richting. Het zal wel een omweg zijn, maar het loopt dichter bij de kust en is rustiger dan de 1 dus dat is het waard. Fietsend door de rijstvelden en dorpen met moskees zie ik de heuvel al liggen waar ik over gehoord heb. Niet groot maar wel op de route. Maar eerst fiets ik door een markt, per ongeluk. De zogenaamde vluchtstrook in een dorp is volgebouwd met marktkramen en ik kan het niet laten om wat fruit te kopen voor onderweg.
De heuvel blijkt onvermijdelijk maar valt ontzettend mee, aangezien de weg over een lager stuk gaat. Behalve de hoestbui die ik krijg op de eerste bult is het goed te doen met een rugwind en uitzicht op de oceaan. Aan de andere kant van de heuvel draait de weg land inwaarts en volgen er nog wat korte, lage bulten. Wanneer deze over zijn ben ik alweer bijna bij mijn bestemming van vandaag, Sungai Petani of SP.
Op zoek naar een goedkoop bed fiets ik veel rondjes, uiteindelijk iets vindend waardoor ik kan gaan eten. Helaas is er in het begin weinig sprake van slaap. Ik kom er achter dat er een muis in mijn kamer zit, onder mijn bed! Gelukkig telt de kamer 2 bedden en verhuis ik naar het andere bed, mijn tassen dicht ritsend om nare situaties te voorkomen. Misschien zou ik me er niet zo gemakkelijk bij neer moeten leggen, maar ik wil slapen. Ook al gebeurd dit pas na middernacht.

Vrijdag 6 april 2012 (40km)
Ik ben te moe om om 6 uur al op te staan, snooze mn wekker en probeer het om 7 uur nog een keer. Ditmaal met succes en een half uur later sta ik beneden, klaar om te vertrekken. Het is maar een korte dag, de rit naar Butterworth is zo'n 35km. Eitje!
Onderweg stop ik voor een foto en raak ik aan de praat met een local die de weg naar de pier uitlegd en enthousiast is over mijn fietsen. Hij fietst nu nog korte afstanden maar hoopt aan het einde van het jaar ook aan de lange afstand te beginnen. Ik stop in Butterworth nog een keer, nu om iets meer te eten dan mn ontbijtbroodje. Het veer is dichtbij en om 10 uur sta ik te wachten met alle scooters om aan boord te mogen voor de korte tocht van 20min.
In Georgetown word ik begeleid naar de tourist information, waar ik een kaart ophaal en wat advies krijg over accommodatie. Tijd om te beginnen met zoeken. Georgetown is vrij toeristisch en er is veel accommodatie. De populairste liggen in een drukke straat en hier heb ik geen zin in. Uiteindelijk beland ik in de Love Lane Inn, in de Love Lane. Wat een geweldige straatnaam!
Marty komt even later aangelopen voor een kop koffie, tijd om bij te kletsen. Het nieuws is dat hij terug gaat naar Thailand, helaas kan ik weer alleen verder. Terug op straat slenter ik doelloos rond, niet ergens specifiek in geintereseert. Uiteindelijk beland ik in een tuak zaak, een licht alcoholisch drankje gemaakt van palmbomen (in dit geval de kokospalm). De tijd vliegt voorbij, ik krijg een uitnodiging voor lunch en terug krijg ik een glas whiskey met ijswater waardoor de tijd voorbij vliegt..

Een pauze is nodig
Hotel California - Georgetown (7-18 april 2012, 113km)

Bijna 2 weken weet ik door te brengen in Georgetown zonder heel druk te zijn. Het gezelschap is goed, Jacqui en Amy, Marty, Mike en anderen. Elke dag begint met roti canai als ontbijt (een soort pannekoek met curry saus) en een kop thee, met Jacqui. Daarna kan van alles gebeuren. Zo lees ik mn boeken, vind ik een kaart van Maleisie, drink ik koffie met Marty, loop ik door de straten met oude gebouwen, beklim een deel van Penang Hill met Amy en Jacqui, ga naar de film met Jacqui, drink bier en tuak. Uiteindelijk moet ik gedag zeggen tegen Marty zeggen, die vertrekt 2 maal vanaf Georgetown. Eenmaal wil hij de trein nemen, maar deze is uitverkocht. De volgende dag is de trein ook uitverkocht en besluit hij per boot terug naar Thailand te gaan.
Dezelfde middag volgt wat erna in het nieuws is geweest, de aardbeving voor de kust van Sumatra. We voelen het schudden en een tsunami waarschuwing volgt. 's Avonds besluiten we een kijkje te nemen bij de pier, niet wetend dat de waarschuwing alweer is ingetrokken.
Tijdens een weekend besluit ik binnenkort te vertrekken en in de richting van Indonesie te gaan na Maleisie. En dus is het visum tijd. De pasfoto's worden geregeld en kopies worden gemaakt. Maandag sta ik op tijd bij de embassade om te horen dat ik een exit-flight moet hebben, dus draai ik om en probeer iets te regelen wanneer ik terug ben. Met wat hulp heb ik een bevestiging van een zogenaamde vlucht van Jakarta naar KL, eitje. De fietsenmaker is het volgende wat ik moet regelen en dus ga ik op pad. Bij een zaak word ik goed geholpen, krijg nuttig advies en ze hebben een uitgebreid assortiment - heerlijk om even rond te lopen en te kletsen over fietsen.
Terug naar de embassade, met de bus, op dinsdag overhandig ik alles en duim ik. Woensdag blijkt dat alles gewerkt heeft en heb ik een 2 maanden visum voor Indonesie in mijn paspoort. Tijd voor de laatste dingen, drankjes en aankopen en dan kan ik verder.